siyaha boyalı çığlıklarım

yarım bırakır rüzgâr, gidişler kadar

2011-06-23T04:15:00.007+03:00

en çok ne yarım kalır? :-

[yorgunluk çizgileri ellerimden okunurdu, yaşam çizgim değil]

. içimdeki taş çözülüp kum tanelerine dönüşmeden, geleceğine söz ver. çek kendine beni, kurtar odamdaki sıkıcı karanlıktan.
bana ruhumu anlatıyordun ya hani dipsiz kalbinden,
zaten sen bana hep anlatırdın ve ben hep sessizce seni dinlerdim.
inanmak..
esir olmak gibiydi sanki.
zaten ben sana hep esirdim ve sen hep usulca terk ederdin.
bir türlü içimden gitmedin, gidemedin.
güneşim olurdun ya hani tenine dokunduğumda.
gölgen olurdum tenime dokunduğunda.
birbirimizi tamamladığımızı söyleyip dururduk aydınlık-karanlık gibi..
zira sen ve ben,
ince bir rüzgârda kendimizi toparlayamayacak kadar bahar yoksunlarıydık..

. gözlerinde parmaklarımı gezdirirken
kullandığım tüm basit cümleler kadar çaresizken
yavru kedinin annesine vedası kadar elemdeyken
bir de seni kaybetmeyi daha göze alamamışken
sen o ince rüzgârla savruldun buralardan
seni ararken,
bulamazken,
yorgunluğumdan seni sebep tuttu hayat.
yorgunluk çizgilerime adını verdi bu huzursuz fırtına, yaşam çizgilerime değil..

dudaklarından şarap tadı almanın şevkine tapabilecekken,
yarım kalır suskun gidişlerin yüzünden.

dipnotçuk: navidoutlaw çekimi bir fotoğraftır. (kısacası alıntıdır)

'şarap dudak.

2011-06-18T02:07:00.006+03:00

seninle konuşuyorum şarap dudak,
o kadar sürgün yemiş misali geziniyorum ki oradan oraya, her kapıdan girişimde tekrar çıkacağımı bildiğimden asla bir yere bağlanamıyorum. belli bir yerim yok ama bütün dünya da benim o sebepten. ya da ben öyle zannediyorum; dünya ellerin, ben yerin dibindeyim. yine de kalkıp ayağa, gökyüzüne doğru baktığımda kendime gelip koşabiliyorum. kaçabiliyorum bütün bu yeryüzündeki leş görünümlü insanlardan.

'gittiğim tüm şehirlerin yollarında topukları kırılmış ayakkabılar buldum. tüm seksapelliğini yollarda dağıtmış kadınların ayaklarından düşen ayakkabılar. ben o kadınları iyi tanırım. o kadar iyi tanırım ki şarap dudak, ruhumu bir dönem satın almışlardı tüm şehvetleriyle. dudağımı vücutlarına dokundurduğumda sıcak bir ten beklerken, buz gibiydi her seferinde. aşk topuğu kırılmış ayakkabıydı şarap dudak.

vurdum kendimi.. tüm kader dalkavuklarına vurdum, tüm faşist bedenlere vurdum, tüm şehvet tutkularıma vurdum. tüm, tüm kadehlere vurdum kendimi şarap dudak.. gözlerimi açtığımda gidenler gördüm, terkedenler. geri dönüşü olmayan yollarda yürüyenleri gördüm, dönmeyenleri. ağladığımı görmeyenleri gördüm, gülmeyenleri. sonra durup bir kez daha söyledim şarap dudak; aşk bir daha görünmemek üzere kayboldu. belki o'ydu. ve belki sondu. aşk öldü..

şarap dudak..
geçmişten süzülen bir damla gözyaşısın
belki biraz,
suratı düşmüş bir martısın
söyle az az,
üstü açık kalmış sevdanda üşümüş bir:-
adam.ım
. ..

dipnotçuk: fotoğraf elifsahh'ın fotoğrafıdır. (kısacası alıntıdır)

vişne suyuna bandırılmış ölüm

2011-05-07T04:35:00.007+03:00

. karton kutudan vişne suyu içerim ben. öyle bardağa doldurmadan, bir kutuyu dikip içerim. güzeldir tadı. ta ki sonuna gelene kadar. karton kutudaki vişne suyunun son yudumları iğrenç bir tat bırakır ağızda. ben yine de vişne suyunu karton kutudan içerim..

.. ben sigarayı sevmem, dumanını severim. dumanı içime yavaşça çekip iki dudağımın arasından özgürlüğe bırakmayı seviyorum. öyle şekiller mekiller yapmaya gerek duymam. zaten iki dudağımın arasından örgü peynir gibi birbirlerine dolanarak özgürlüklerine kavuşuyorlar. sarılmak güzel şey. el parmaklarının birbirine dolanması kadar, ayak parmaklarının da birbirlerine dolanmasını seviyorum. hatta daha bir çekici oluyor, adeta sevişiyorlar. duman özgürlüğüne kavuştuğunda ben ayrı bir mutlu oluyorum.

'bu gece dolaşmaya çıktım. yürüdüm boşluğun içindeymişçesine. ufak sokakların arasından geçerken harabe evlerin yalnızca gündüz gözüyle cazibesi olduğuna inandım (-gece-leyin bir ürpertiyor insanı). zira cesaret bu ya, yürüdüm sonuna kadar. yumuşak bir hava var gibiydi, gece ilerledikçe biraz daha soğudu. oysa ılık bir esinti varken hafif öpüşesim gelmişti havayla.

canlı bir bedenle mi, yoksa bir ruhla mı sevişmek iyidir? insandan korkan ruhla sevişir, beden sıcaktır. ruh ölümsüzdür. o yüzden bu yaşamda beden, bedenden parçalar daha çok ilgimi çekiyor..

şimdi ölüm
soğuk.
öldüğümdeki görüntüm,
ölümden daha
soğuk.

violet hill

2011-04-08T02:47:00.004+03:00

her an içini milyonlarca güzel sözle doldurabileceğim bir defter gibisin. lâkin ben o defteri kapattım sevgilim. seni de içinde bıraktım. yoksa hüznümün bana neler yaptırabileceğini tahmin bile edemeyecektin. seni gözümün önünde öldürdüm, gözünün önünde neler oldu sen görmedin. gözlerin açıkken baktığın yerde ben varken, görmedin. gözlerini kapattığın zaman baktığın karanlıktan giriverdim aklına.

baktın..
yalnızca gözlerine itimadım var,
sözlerin kadar yalancı değiller.

ufkunun ötesinde kaldığım zamanlar, içinin derinliklerine saklanmak için neler yaptım. ben güneşimi söndürdüm de geldim sana, sen aydınlatacak başka diyarlar seçtin. yürümekte zorlanır insan öyle diyarlarda. ben koştum da geldim tekrardan, sen kuş misali uçup da kaçtın.
yüreğim..

öyle huysuz ve hırçın ki,
seni bile korkutabilirim bağırışlarımla.
öyle kasvetli ve titrek sesli ki,
seni bile ağlatabilirim yalnızlığımla.

sen bana ne yaptın kadın? sonsuz gözlerinde kaybolmamak için, o defteri kapattım. bir de sandığım var ki benim, içi sen doldu taşacak. defteri de içine attım. son kez vurdum kilidini. şimdi senden geriye tek sevdiğim; yaprakların düşmesine yaklaştığımız mevsim.

to sum up.

2011-03-14T03:57:00.001+02:00

korkmuyorum o yoldan.
karanlık da değil aslında.
üşeniyorum sadece her zamanki gibi.
yürümek de zor geliyor, yeniden sevişmek de..

ben şu sıralar yaptıklarımdan pişman olmamak için elimden geleni yapıyorum. kimilerinden uzak duruyor, kimilerine daha çok özen gösteriyorum. arkadaşlarım değerli benim, tıpkı odamın sağ köşesinde duran rafımdaki kitaplarım gibi.. kahverengiydi kapları, turuncuya boyadığım. bulutlarım da turuncuydu benim, siyah karla suladığım. özen gösteriyorum sıklıkla çevreme ve onlar da seviyor beni. aslında hiç de kötü biri değilimdir, söz konusu aşka geldiğinde. yaranamadığım da çoktur benim, ne kadar realist tavırlarım olsa bile..
şimdi aşk; böyle çıtı pıtı bir kız çocuğunun elindeki barbie bebekle, uzun saçları ve mavi gözleri olan bir erkek çocuğunun elindeki örümcek adam oyuncağının öpüşmesine hiç benzemiyor.. tüp çikolataların verdiği hazzı, hiçbir mutluluğa değişmiyorum arkadaş. en azından iki adet tüp çikolata almaya başlayana kadar bu böyle..

büyükçe kalpler çizdim önce kumların üstünde. sonra tek tek ortalarına oturdum. her birinde gökyüzündeki yıldızlardan bir tanesini içtim yudum yudum, sonra bir sürü bulut kustum denize.. fırlattığım her bir taş ortadan ikiye ayrıldı ve hepsinden birer yalan düştü kaderime. hepsini yaşadım, hepsini oynadım, birazını kaybettim, çoğunu kazandım. şimdi muhtemelen kaybeden olmak üzere atıyorum adımlarımı büyük büyük ama en azından aklandım.

'. küskün bir kuştu,
uçmak için çırpınıyorken buldum.
. ya da o beni buldu
koşar adımlarla uçtu,
belli ki kırık dökük kanatları
ziyadesiyle yıpratılmış hayatları
. ya da üstüne bırakılmış yaprakları
kaldırırken görünmüştü yaraları..
sarılamayacak kadar derin,
telafisi gerçekleştirilemeyecek kadar ölüydü.
üzgün bir kuştu. ~

düğüm

2010-09-11T00:23:00.006+03:00

'sarılmamı istemezsin diye

üstünü örttüm,

üşümedin.

üstünü giydirmeme izin vermezsin diye

yalnızca düğmelerini ilikledim,

düğümledin.

uçurumdan sarkmış bir ruh var, bedeninden kopup düşecek diye korkuyorum.. usandırdım kendimden ölümü, benimle uğraşmasın diye. sana gelirken o kadar çok tökezleyeceğim ki zaten, bir de önüme bir sürü engel koyulmasından korkarım.. utandırdım üzerimdeki bakışları, süzülmem hoşuna gitmiyor diye. sana bakarken o kadar çok yoruluyorum ki zaten, kirpiklerimi saniyelik kapatıp açtığımda olmayacağından korkarım..

ne biçilmiş kaftanız birbirimize

ne de bir gemimiz var ufka yol alacak..

söyle:-

"nedendir susuşların söz sendeyken?

aşklarını gömmediysen toprağına

nedendir izin vermen, benim o topraklarda yürümeme?

günah değil mi cesetlerine?"

ben ne esintileri yendim

içimdeki ölüleri mi canlandıramayacağım?

ben istemedikçe sayın hayalet sürücü,

süremezsin beni hiçbir yere..

ellerim.iz

2010-07-09T00:34:00.005+03:00

bana ellerini anlatmalısın sevdiğim..
ellerini tutamadığım her günün sarsıntısına karşılık olarak, ellerini anlat bana. nasıl anlattığın hiç önemli değil, yeter ki anlattığında ellerini hissedeyim.
günlerdir içimde biriken özlemin, yıllar geçirmişçesine büyüyor. büyüdükçe sana daha yakınlaşıyorum sanki.

uzun sürecek bir misafirliğe geliyorum kalbine.. özene bezene hazırlanarak geliyorum, tenimi beklettim ve sakladım sana. her gün kaçtığım sensizlikten ötürü yorulmak üzereyim ve dinlenmeye geliyorum kalbine -bil ki uzun kalacağım-. ama kalabalık yaratırsam, söyle. söyle ki sevdiğim kadın, plânsız gitmeden önce susarım odacıklarında. belki gözünden kaçıp saklanırım seni beklemek üzere..

kimler unutmuş adını, kimler çalmış sazını. ben sorana yayarım
içimdeki şânını, seni bilmem..
ruhu bütün bir beden, kapıları kapanmış bir kale misaliyim. onca savaştan çıkmış, artık fetihe giderim..

benim nedensizce gidişlerim olurdu, nedensizce susuşlarımın olduğu gibi. çok kişi aptallığımdan olduğunu düşünmüştür belki.. ama hiçbiri de düşünüp hissettiremediklerini konuşmamıştı. yatağıma girip çarşafı kafamı da örtecek şekilde üzerime çektiğimde, çok kişi fiziki çirkinliğimden saklandığımı düşünmüştür belki.. ama hiçbiri de düşünüp kendi manevi çirkinliklerinden ötürü saklandığımı konuşmamıştı.
oysa sen:-
kuşların sesini dinlerken sarıldın bana
dedin.
ben,
kuşları elimle sararken senin sesinle birlikte sevdim.

. .kafamı çevirdiğim her yerde seni görmek istiyorum.. gözlerinin içine baktığımı sandığım insanlar, gözlerime yaklaştıklarında kendilerinin yansımasını görmediklerini söylüyorlar. haklılar, ben her yerde seni görüyorum..

'sevdiğim kadın.
yatağımda bıraktığın kokunla birlikte uyurken, üzerimdeki ağırlığı sana anlatamam.
o yüzden her akşam ılık bir duştan sonra hafiflemiş bir halde yatağıma dönünce, hayalinle karşılaşmaktan hoşnutum. sırtımı ovalayıp omuzlarıma kondurduğun öpücüklerle birlikte tenim ürperiyor, sen-
gül
üm
sü
yor
sun.

bir şehre her yağmur yağışındaki damlalar kadar:-
gülümsetiyorsun.

yine yeni yeniden

2010-06-16T18:34:00.002+03:00

özlemişim..
kalem kokusunu, kağıt hışırtısını, kuşların cıvıltısını ve buhranlar içindeki kendimi.. her siyaha bir beyaz katma hevesimi, sonra katık haline gelmiş düşüncelerimin elime yüzüme bulaşmasını da özlemişim. bir can varken uzakta, o cana tutulmayı ve burnumu taa onun yoluna doğru uzatıp uzaktan kokusunu içime çekmeye çalışmayı da özlemişim.. o kadar çok özlemişim ki.

kontes.
elma dersem çık. armut dersem yine çık emi?

her yerde gördüğün, ya da görmek istediğin birisi veya birileri varken geldim sana. sabahları gözünü açtığında gözünde canlandırmaktan acı duyduğun için geldim. geldim, çünkü kurabiye gözlerini öpüp huzurla uyandırmak istedim. bazen elimi tutmaktan çekindiğin şehrinde, her gözünü kapattığında dudaklarına yapışmaya geldim.

bi gün geleceksin
..
. o zaman görüşürüz.

karma.

2010-03-02T13:53:00.006+02:00

. ..'şuan bana sorsalar

yanında hep kim olsun istersin diye

seni kimin ayakta tutmasını istersin diye

verebileceğim bir sürü isim var gibi geliyor bana

bunun sebebi ben değilim, bunun sebebi herkes.

oysa benim vermek istediğim bir isim var.

fakat o da hep aynaya baktığımda arkamda görünürken

arkamı döndüğümde kayboluyor.

şimdi bana sorsalar

bunu düşününce tek bir isim bile veremem'.

Beyaz Dans #2

2010-02-18T15:35:00.010+02:00

mektubu okuduğum andan itibaren sersemleşmiş bir vaziyetteydim.
mektubu okudum, yemek yaptım. yaptığım yemeği yemedim ve köpeğime verdim. duşa girmek için musluğu açıp suyun ısınmasını beklerken dişimi fırçalamak için diş fırçasına macunu sıktım, o sırada kettle'a kahve içmek için koyduğum su sesş geldiğinden banyodan bir hışımla fırladım. mutfağa gittiğimde su çoktan soğumuştu. banyodaki işlerimi unutup koltuğuma oturdum ve televizyon izmeleye çalıştım. evet, sadece çalıştım. çünkü bomboş gözlerle televizyona hiçbir şey anlamayarak bakıp bütün kanalları saniyesiyle geçiyordum ve tekrar başa döndüğümde bu işlemi 1-2 kez yaptığımı hatırlıyorum. elektrikler gittiğinde banyodan su sesi geldiğini duyup yerimden kalktım. suyu kapatıp arkamı döndüğümde aynanın önüne bıraktığım diş fırçamı gördüm. onu da temizledikten sonra macunu ve fırçamı yerine kaldırdım. dişlerimi fırçalamaktan da vazgeçmiştim. yatak odasına girip yatağımın ucuna oturduğumda müzik dinlemek istedim. sesin odada yankılanıp beynimden içeri yavaş yavaş girerken, hızlı bir şekilde beni öldürmesi için janis joplin plağını koydum. yatağıma uzanıp dinlerken uyumuşum..

saat gece dört sularında uyandığımda başımın ağrıdığını hissettim. "gördüğüm rüyadan olabilir" bile dedim kendi kendime.. rüyamda sürekli Isabelle'in mektuptaki cümleleri dönüp durdu. daha fazla Isabelle'in kokusunun sindiği bu yatakta yatamayacağımı, birlikte yemek yaptığımız mutfakta karnımı doyuramayacağımı, hiçbir kadının saçında duymadığım müthiş şampuan kokusunu duyduğum Isabelle'in saçlarını yıkadığı o şampuanın hala durduğu banyoda yıkanamayacağımı, kısacası Isabelle'in izlerine ait bu evde duramayacağımı anladım. bavulumu topladıktan sonra saat beş buçukta evden ayrıldım..

şehirde hiç kar olmadığından uçakla herhangibir ülkeye gitmenin daha mantıklı olacağını düşündüm. hemen bir taksiye binip havalimanına gitmeyi istedim. havalimanındayken nereye gitmek istediğimi sordum kendime. İtalya! Evet, İtalya beni her zaman cezbeder. biletimi dokuza aldım ve yarım saatlik arada bir şeyler yedim. havalimanlarında hep "sevdiğinin uçağın kalkmasına az bir süre kala, hatta uçağa binerken son anda yetişip ismini haykırma" sahnesi gelir aklıma. benim hiç öyle bir hayalim olmamasına rağmen Isabelle'i bekliyormuş gibi hissettim. oysa o an havalimanında olduğumdan bile haberi yoktu.. buna rağmen sürekli arkamı dönüp bakıyordum, sanki bir anda Isabelle çıkacak ve gitmemem için dil dökecekti.

Sesto San Giovanni'ye vardığımda acilen bir otel bulup biraz dinlenmem gerektiğini hissettim. küçükken uçaktan deli gibi korkardım. şimdilerdeyse işim için git-gel yapmam gereğini kendime hatırlattığımda baştaki heyecanım uçağın havalanmasıyla geçiveriyor. fakat yine de ufak korkularım yüzünden uyuyamıyorum. sanki uçak düşse, uyumadım diye hayatta kalacağım..

teyzemle aramızda müthiş bir bağ vardır. sürekli ingiltere, italya ve almanya'ya iş için giderken, beni de yanında götürmek isterdi. hep otobüsle gidelim derdim ama o kadar yolu çekemeyeceğini söylerdi. iş için gittiğinde 1-2 gün fazladan kalıp kendine vakit ayırırdı. ben de işlerinin yoğunluğundan dolayı otobüsle o kadar yolu çekmek istememesini anlayışla karşılardım. ama yine de biraz kızardım.. bir keresinde 1 aylık bir yaz tatili vardı ve otobüsle gitmeye iknâ etmiştim. İtalya'ya gitmiştik yine ve Sesto San Giovanni'nin her yerini gezmiş ve bir sürü fotoğraf çekmiştik. fotoğraf çekme merakım da teyzemden gelir. 8 yaşındayken elime tutuşturduğu analog makine sayesinde ufak dünyamda kendime bir hobi edinmiştim. 20li yaşlarda kadınlara olan merakım tavan yapmıştı neredeyse. lisede de sosyal olmayı öğrendikten sonra benim için her şey daha da kolaylaşmıştı.. o zamanlar fotoğraf makinemi bir kenara atmıştım fakat şimdi yine hep yanımda taşıyorum.

Sesto San Giovanni'nin en güzel yanı, insanlarının asla kaba davranışlarda bulunmamasıdır. hatta öyle ki; nezâket sınırlarını zorlamış ve kendilerini hep 60lı-70li yıllarda tutmayı başarmışlardır. zira ben kibar insanlar görmekten ve doğduğum seneleri yaşamaktan zevk alan birisiyim. Isabelle ile yaz tatili için İtalya'nın tüm şehirlerini gezecektik, ilk buraya adım attık. 3 saatten fazla kalamamış ve Genova'ya geçmiştik. ve Isabelle'in isteği üzerine iki aylık yaz tatilimiz boyunca Genova'da kaldık.. bu yüzden Genova'ya bir daha gitmemek için yemin ettim.

sonunda bir otele girdim ve hemen odama yerleştim. sıcak bir duştan sonra hafiflemiş hissiyle yatağıma uzandım. düşüncelerime engel olmaya çalışırken uyuyakalmışım. otelde normalde güzel olduğunu düşündüğüm, fakat uyurken güzel gelmeyen bir hizmet var. yemek saatlerinde odalarında olan müşterilerini telefonla arayarak restoranlarına davet ediyorlar. yemek saatleri dışında yemek yemek istersen fast-food tarzında ayrı bir mekânları var. zira ben fast-food ürünlerinden hoşlanmam.. üç saatlik uykudan sonra akşam yemeği için odamdaki telefonun çaldığında başımdan aşağıya kaynar sular inmişti. iğrenç fast-food ürünlerinden yememek içinse, restorana gitmem gerektiğini düşününce üşengeçliğimden vazgeçmem için bir bahanem olmuştu. hazırlanıp restorana indiğimde sadece beş masanın dolu olduğunu gördüm. bu beş masada bana nispet yapar gibi sadece çiftlerin olması, uykumdan uyandırılmış ve yürümekten aciz vaziyetteki halimi daha da işkence durumuna getirmişti. bugün sevgililer günüydü, başka ne bekleyebilirdim ki?

ertesi gün erkenden kalktım ve saat sekizde kendimi dışarı attım. metro ve otobüsle yapılan seyahatler hep hoşuma gitmiştir. bu sefer otobüsü seçtim ve cam kenarına oturdum. gezerken etrafı seyretmeyi seviyorum. karşılıklı kortuklar vardı otobüste ve karşıma yaşlı bir bayan oturup selamladı. biraz sohbet ettikten sonra sağ çarprazımdaki bana dönük koltuğa da güzel bir bayanın oturduğunu gördüm. sürekli bakmıyordum, zaten aklımda da hep Isabelle olduğundan çapkınlık yapacak durumda değildim. fakat arada kafamı çevirip baktığımda, hep gözgöze geldik. sanki benden başka hiçbir yere bakmıyormuş gibi, onu başka yere bakarken görmedim yol boyunca. şehir merkezine geldiğimde kendimi kalabalığa atmak için indim ve biraz yürüdüm. bir giysi dükkanına girdim ve üzerime bir şeyler denedikten sonra hiçbir şey almadan çıktım.

akşam yemeği için otele yarım saat önceden döndüm. odama çıkıp bir duş aldım ve giyinip restorana indim. restoran dünküne göre çok daha doluydu. kendime ortalardan bir masa seçtim ve oturdum, kenarda veya köşelerde olmayı sevmiyorum pek. düşüncelerim yüzünden yemeğime odaklanmış vaziyette, kafamı kaldırıp etrafımda olup bitenle ilgilenmiyordum bile. oysa ben insanları incelemesini de çok severim. bir ara yemeğe ve düşüncelere ara verip kafamı kaldırdığımda karşı masada otobüsteki gördüğüm bayanı gördüm. gülümsedi ve yemeğine devam etti. yemek bittikten sonra muhakkak bir çay içerim. karşıdaki bayanın masasına yaklaştım ve "çay içmek ister misiniz?" diye sordum. yine bir gülümseyip istediğini söyledi. çayları alıp geldim ve masasına oturup oturamayacağımı sordum. sormamın hata olduğunu ve hemen oturmazsam polis çağıracağını söyledi. espritüel yanı olduğu kadar, güzel bir gülüşü vardı. isminin Elenora olduğunu söyledi ve biraz sohbet ettikten sonra teşekkür edip masasından kalktım. sinemaya doğru yöneldim, sinemaya davet etmek aklıma gelmişti fakat yanlış anlamasından çekindim. sohbetimizde bir ay önce nişanlandığını ve kendisinin şuan Fransa'da olduğunu söyledi.

sinemadan çıktıktan sonra uyumak için odama çıktım. aslında pek uykum yoktu ve saat daha erken sayılırdı. yatağıma uzandım fakat dönüp durdum. tam uykuya dalacak gibi olduğum sırada odamın telefonu çaldı. yine otelin hizmetleriyle alakalı bir telefon olduğunu düşündüm ve sinirli bir şekilde açtım telefonu. "Merhaba ben Elenora. Kusura bakma, rahatsız ediyorum ama bara inip benimle bir şeyler içmek ister misin diye soracaktım." Teşekkür ettim ve teklifini kabul ettim. iki saat kadar biraz bir şeyler içerken, çok da güzel bir sohbeti olduğunu iyice kanıtlamış oldu bana. arkadaşlığının göstergesi olarak bana bir heykel hediye etmek istedi. odasına çıktık birlikte ve bir an heykelin bahane olduğunu, benimle sevişmek istediğini düşündüm. oysa sadece güzel ve küçük bir melek heykeli verdi ve gece için teşekkür edip yanağıma bir öpücük kondurdu. suratına şaşkın bir ifadeyle baktım birkaç saniye ve sonra kendime gelip gülümsedim. ben de teşekkür edip odama döndüm. içkiler sayesinde yatağa uzandığım gibi uyumuşum.

sabah yine erkenden uyandım ve çok gece çok huzursuz uyuduğumu sinirli bir şekile uyandığımdan anladım. böyle bir sabah en hoşuma gitmeyen sabahtır. bütün günümü keyifsiz geçirmem için yeterli bir sebep. kahvaltıyı önceki gün şehir merkezinde gördüğüm ama o an girmediğim hoş bir cafede yaparak biraz keyiflenmek istedim. tam otelden çıkarken arkamdan "Nabeel, hey Nabeel!" diye hoş bir kadın sesi duydum. Elenora'ydı ve o sevimli gülüşüyle yanıma yaklaştı.
"Nereye gidiyorsun?"
-Şehre gideceğim.
"Çok önemli bir iş mi? Kahvaltı yapalım diyecektim ben de."
-Hayır, hayır. ben de kahvaltı yapmak için gidiyorum zaten.
"Niye otelde yapmıyorsun peki?"
-Biraz kafamı dağıtmam gerekiyor sanki, şehirde bir cafeye oturacağım. Gelmek ister misin?
"Rahatsız edeceksem gelmeyeyim."
-Gelirsen memnun olurum.

bu sefer metroya bindik ve daha hızlı şehre vardığımı fark ettim. yol boyunca Elenora'yla tek kelime etmedik ve bundan rahatsız olduğunu düşündüğüm için hiç de merak etmediğim bir konu açmak istedim.
-Nişanlınla ayrı olmak kötü değil mi? Özlüyorsundur.
"Aslında evet, ama yarın sabahtan ben de gidiyorum Fransa'ya. Bir hafta sonra da evleniyoruz zaten. Kahvaltıda gideceğimi söyleyecektim ben de sana. Artık tamamen Fransa'ya taşınıyoruz onun işi gereği."
-Peki sen bundan rahatsız olmuyor musun? Senin Fransa'da yaşamak isteyip istemediğini sormadı mı hiç?
"Sormaması biraz rahatsızlık verici tabi ki. Ama evlilik fedakârlık isteyen bir kurum değil mi zaten? Hem evliliğe gelene kadar nicelerini atlattık biz onunla."
-Sevindim o halde.

bu konuşmanın üzerine suskunluk bir süre daha devam ettikten ve kahvaltımızı bitirdikten sonra cafeden dışarı attık kendimizi. Elenora'nın da kalabalığı sevdiğini fark ettim cafede otururken. ama karşısındaki adam kendisine o kadar odaklanmadığı için bir an önce cafeden çıkmak istediğini, kahvaltı tabağını benden önce bitirmesinden anladım. Elenora'yla ne konuşursak konuşalım, söylediklerini çok iyi dinlemediğimi itiraf etmeliyim. zaten bunu o da anlayacak ki, bana niçin bu kadar çok dalgın olduğumu söyledi. ben de kendisine biraz gezip fotoğraf çekmek istediğimi, sonra da bir parka oturup ona anlatabileceğimi söyledim.

büyük bir melek heykeli vardı şehrin merkezinde. Elenora koşarak karşısına geçti ve fotoğrafını çekmemi istedi. birkaç tane fotoğrafını çektiğimde, yüzü gülmeye ve biraz eğlenmeye başlamıştı. normalde yanımdaki insanı pek sıkmam fakat o an kendimden bile öyle çok sıkılıyordum ki, Elenora'nın benden sıkılmasını çok iyi anlayabiliyorum. üç saat gezindikten sonra sonunda saat 17.30 olmuştu. yorulduğumuzun ve ona anlatacaklarım olduğunun farkındaydım. ilk gördüğümüz parka girip oturduk. ona Isabelle'i ve aramızdaki birkaç olup bitenden bahsettim. beni hiçbir yorum yapmadan dinledi ve sonrasında otele geri döndük.. birer kahve içip odalarımıza çıktık. hemen duşa girdim ve uyanınca biraz yatağıma uzandım.

yine gürültülü bir şekilde uyandırıldım. ya oda telefonum çalıyor, ya cep telefonum çalıyor, ya da birileri kapıyı kıracakmış gibi çalıyordu. artık bu durum kronik bir hal almış ve ben de bu duruma alışmaya başlamıştım. gerçekten çok erken yatıyorum sanırım.. saçım başım dağınık bir şekilde umursamadan kapıya yöneldim ve açtığımda karşımda Elenora'yı gördüm. elinde şampanya ile gelip, "hadi bugün dilinin çözülmesini kutlayalım" dedi. yine sevişmek istediğini düşünüp hayal kırıklığına uğramak istemedim. ben şampanyaları koyarken, Elenora da hoş bir müzik açtı ve yatağa oturdu. yanına oturup ilk bardaklarımızı bitirdik ve tekrar şampanya koymaya gittiğimde arkamdan sarıldı. döndüğümde öpüşmeye başlamıştık bile.. saatlerce sevişmiştik ve sabah uyandığımda yanımda değildi.

sabah yine saat sekiz gibi uyandım ve bir duş alıp lobiye indim. kitap okumaya iniyordum ki, Elenora'yı gördüm. bu sefer yanında nişanlısı vardı ve otelden çıkışını yapıyordu muhtemelen. Elenora'yı izledim bir süre ve tam kapıdan çıkarken kafasını çevirip baktı bir kere. hafif bir tebessüm etti ve önüne dönüp otelden çıktı. hiçbir şey olmamış gibi davranması çok normaldi. nişanlısından gizli bir halt yemiştik ve bundan çok da zevk alıyorduk o an. şimdiyse hayatına devam edecek sevgili Elenora.

bir süre Isabelle'li düşüncelerden kurtulmuş ve rahatlamışken, valizimi karıştırdığımda yazmış olduğu mektubu görünce yine kafam patlayacakmış gibi doldu. asıl mesele; onu unutmaya mı, yoksa bulmaya mı çalışacağımı bilmiyordum. Lucida da uzun zamandır görünmüyordu, yine çaresizliğe doğru adım adım ilerliyordum.

Not: Fotoğraf alttaki linkten alıntıdır.

" http://velenux.deviantart.com/art/Un-faro-nella-notte-di-Sesto-109177802 "

Önemli Not: Beyaz Dans "2" ile bitirmeyi planlıyordum fakat yazdıkça yazasım geleceğini hiç düşünmemiştim. 3 ile bitmezse daha 4-5-6'ya kadar yolu var efendim. Ayrıca Beyaz Dans'ın ilk sayısındaki "Adsız" arkadaşımın yaptığı yorumu dikkate alarak klişelikten kaçmaya çalıştım. Seviştim bak? :))

Beyaz Dans #3'te görüşmek üzere. Tarih vermiyorum, yetiştiremeyince kızıyorsunuz :)) O yüzden en kısa zamanda görüşmek üzere efendim. Sevgilerim ve Saygılarımla.

Beyaz Dans #1

2010-02-11T06:19:00.005+02:00

-Sevgiliye narince dokun. dokun ki; yüzünü tanı, vücudunu tanı. ruhunu tanımak en kolayı..
dedi ve kayboldu yine ortadan Lucida. Öyle çok alışmıştı ki O'na, Tanrı'sı gibiydi onun. vakitlice ortaya çıkar, iki-üç süslü kelime eder, yine ortadan kaybolurdu. ağzından çıkan her kelimeyi öyle dikkatlice dinlerdi ki, ruhunu huzurla doldurabilmenin ve düşüncelerine biraz olsun ara verip beynini dinlendirebilmenin en iyi yoluydu onun için. yalnız, karanlık ve hüzünlü gecelerin adamıydı o. gittikçe yorulan ve yaşlanan ruhunu tazelemeye çalışan toy bir aşk adamıydı..

. .gün ışığını çok sevmese de, günün tazeliğine bayılırdı. çünkü her yeni bir gün, kendini değiştirebilmek için ideal bir başlangıç gibi görünür ve umut besletirdi. gözlerini kapatıp pencereden dışarı çıkardı kafasını. hafif rüzgarın esintisiyle yüzüne soğuk çarpıyordu ama o buna aldırış etmiyordu. gözlerini açmadan önce son bir kez temiz havayı içine çekti. gözlerini açtığında karların örtmüş olduğu o bembeyaz dünyayı gördü. geçmişinin kirliliğine nazaran görmüş olduğu bu güzel doğa harikâsı karşısında soğuktan bile titremeyen elleri titredi heyecandan. gözlerinin içi gülüyordu. ve o an, onun için temiz bir gelecek ifade ediyordu. artık tamamen hazırdı..

I: harika bir gün, değil mi?
N: evet.
I: ama artık pencereyi kapatmalısın bence, üşümeye başladım.
N: haklısın, özür dilerim.
I: kahvaltıda ne istersin?
N: ben birazdan çıkacağım.
I: sabahın daha 6'sı, ne yapacaksın?
N: kendime bir yol çizeceğim.
I: anlamadım?
N: beyaz bir yol. karda yürüyüp, kendime bir çıkış yolu çizeceğim.
I: peki neden bensiz?
N: çünkü seninle yürüdüğüm zaman hep tökezliyorum.
I: ne demek istiyorsun?
N: artık sensiz yürümeye çalışmanın vakti geldi diyorum.
dedi ve çıktı evden Nabeel.

. .her attığı adımda karlardan çıkan sesin huzuruyla yürüdü yol boyu. bu huzura yoğun bir gereksinim duymaktaydı. çünkü her attığı adımda zihnindeki onlarca düşünceyi birbirine karıştırıyordu.. evden çıkmadan önce düşündüklerini gerçekleştirmek için her zaman yükünü hafifleten o kadın yoktu bu sefer. ayrıca kusursuzca hazırlanmış olan bir planı da yoktu.. sislerin içinde kaybolmayı umursamadan, kayıtsız bir şekilde yürüyordu sadece.
ışığı gördü:-
Yalnızlığına yalnızlık katarken düşündün mü hiç bunun getirebileceği ruhsal zararını? Farkında olmadığın şey; senin temiz gelecek dediğin, ayağına kadar gelmişken teptiğindir. Kararsızlığına sebep olan sebeplerini kendi içinde çözmek yerine, dışa vuruşun kaçarak oluyor. Geçmişindeki kadınların sana getirisiydi bu içindeki umutsuzluk. Sen onlardan kork, onların sana hala yaptıklarından kaç. Zira şuan tek bir kadın var ve sana sunduklarından korkmaman gerekir.
dedi Lucida.

bu bir ayrılık değildi şimdi onun için. yeni bir başlangıca da hiç benzemiyordu. daha bir aydır tanıdığı Isabelle'i öylece bırakıp çıktı. bu aydınlık bir geleceğe de benzemiyordu. temiz bir sayfa da geçmiyordu artık zihninden. bir ayda ne kadar yıprandığını düşünmek ve çıkar bir yol bulmaya çalışmaktı yeni amacı. yine de tek başına çözecekti. belki biraz bencilce bir hareketti ama bir yandan da cesurcaydı. çünkü bu iki kişilik savaşın bir kahramana ihtiyacı vardı..

. .şimdi tek başına da tökezlediğini anladı ve eve geri döndü. çabuk pes ettiğini düşünüp kendinden utanıyordu fakat bir yanda da Lucida'nın söyledikleri vardı. Isabelle'i şimdiden özlediğini fark etmişti.
kapı aralıktı ve birden telaşlandı. içeri girdi ve Isabelle'e seslendi. kimse yoktu.. yatağa uzandı ve yarım saatten fazla tavanı seyretti. bir ara kafasını sağa çevirdiğinde masanın üzerine bırakılmış bir kağıt parçası gördü. ayağa kalkıp yavaşça masaya yaklaştı ve Isabelle'in bıraktığı bir not olduğunu düşündü. öyleydi de..

"eve döneceğini biliyorum. ve bu notu okuyacağına da eminim.. önce, senin yaptığın gibi yapıp kaçmayacaktım sorunlardan öylece. fakat sonra, bir ayda yıprandığımı ve ister istemez seni de yıprattığımı fark ettim. ilişkinin köklerini sağlam yapacağız diye toprakları tırnaklarımızla kazımaya çalışmak belki de aptalcaydı. senden daha fazlasını beklemekse benim hatamdı.. giderken seni durdurmak istedim ama düşünmene izin vermesem hata üzerine hata yapmış olacaktım. geri döneceğini düşündüğümden, iyi ki durdurmamışım dedim kendi kendime.. durdurarak hata yapmamış veya gururumu yerler altına almamış olmaktan dolayı değil, ilk defa düşünmeden doğru bir şey yapmış olduğumdan dolayı sevindim.. birleşemeyecek kadar parçaladık çünkü bu ilişkiyi, çok bölündü. ve tamamlamak için toparlayamayacak kadar saçıldı her yere parçalar, bazılarını bulmak zor olacaktır. bu yüzden de artık eksik bir ilişkiyi yürütebileceğimizi zannetmiyorum.
yine de seni seviyorum.
yarın sevgililer günü, sevgililer günün kutlu olsun sevgilim."

Not: Fotoğrafın kime ait olduğunu bilmediğimden isim veremiyorum. Ayrıca imageshack linki olduğu için, verebileceğim bir paylaşım linki de olduğunu zannetmiyorum.

bir çatış, bin kaçış

2010-01-09T23:41:00.007+02:00

zamanın bana neler gösterebileceğini bilmeden günler, aylar ve hatta yıllar geçerken büyüdüğümü hissettim şuan.

olgun.um

olan.ım

ol.dum

ben büyüdüm de, büyümeyen o kadar çok şey var ki benimle birlikte. en basitinden, can çekişen düşüncelerim var hala. ufak ufak değil de büyük büyük lokmalar halinde beynimi kemirmeye çalışan bir kemirgenim var. öyle iki fıs fıs sıkıp öldürülen böceklerden değil bir de bu.. can çekişiyor işte. ama yine de öyle etkili oluyor ki son zamanlarda. kendimi anlatamaz oldum kimselere..

yine de sordum.

sorarım, ben soranım.

susan değil.

vazgeçen hiç değil..

şimdi ben ona yardım etmeye çalışırken, o bana yardım etmiyor ya. yine de büyülü o.. en çok da gözleri. anlamlı bakmaz ama anlatır bir şeyler. ya da ben anlarım gözlerinin dilinden.. ben ona güzel sözler söyleyemem ya hani, yanlıştır bilirim.. öpemem, yasaktır giderim.

yine de durdum bir süreliğine.

durdum yanında öylece.

baktım gözlerine,

baktım hiçsizliğe..

bir de ben yutkunurken boğulacakmış gibi oluyorum ya son zamanlar.. o görüyor bir tek, sen değil. sen nerdesin? sen günlerdir, aylardır nerdesin? ben seni beklerken, zaman seni getirmezken, sen bana zamanın neler getireceğini gösterdin yanımda görünürken.

sözlerin "laf" olmuş kime ne sevgili.m?

en çok beni yaralarsın.

Not: Fotoğraf şu kişiye aittir;
http://volkankaval.deviantart.com/art/ayrilik-76935341

en küçük

2009-12-21T20:25:00.003+02:00

küçük bir çocuk var. tutunca kaybolan elleri olan, aklındaki temiz düşüncelerini etrafa gözleriyle yansıtan.. küçücük bir çocuk var. ama bir de dünyaya sormak istediği büsbüyük sorular var..
soracağı kimsesi yok oysa.
çocuğun her yerde gördüğü birisi var.. gölgesi gibi hatta. sarılmak istediği birisi var üzerindeki hüznü atabilmek için. içinde bulunduğu oyunun, oynadığı oyunlara hiç benzemediğini fark etti.
kaçmak basittir ama onun adımları küçük.

sarılmak.

2009-12-04T02:16:00.003+02:00

ortada büyük bir yanlış var ve bunu düzeltmeye çalışsam daha çok mahvedecekmişim gibi geliyor. kesinlikle ne sen, ne de ben bunu haketmedik.. istediğimiz bu olsaydı, en başından bu işe kalkışılmazdı. ben istediğimizin bu olduğuna inanmıyorum. "o halde neden böyle?" diye sormak da istemiyorum kimseye.. herkesten öyle saçma cevaplar gelecek ki, bu sefer daha çok yorulacağım. zaten çevremdeki herkese yansıttığım bu negatiflikten dolayı rahatsızlık duyuyorum fakat elimde değil. benim için uğraşmaları hoş belki ama avutulabilecek bir durum yok ortada.. gözümdekileri silebilecek tek el var, mendil zaten yok.

seni özledim. yorgun bedenimi dinlendirmeye bırakmışken, seni görmek istemiyorum. ama bir yandan da çıldırmış gibi görmek istiyorum.. aslında benim sana o kadar çok ihtiyacım var ki, bu yüzden kırdım seni belki de bazı zamanlar. bu yüzden kızdım ilgisizliğine.. kabullenmek zorunda kaldığım şeyi, istemiyorum aslında.

kapının önünden geçen herkes sen gibi. her gördüğümü sen sanmak nasıl bir duygu, bilmiyorsundur eminim.. her dalgalı saçı olan, her beyaz tenli ve her tatlı gülüşlü sen gibi. kokunun burnumda olması ve yaptığım iş ne olursa olsun aklımda olman nasıl bir duygu, bunu da bilmiyorsundur belki.. seninle her yürüdüğümüz yerde yürüdüm, her oturduğumuz yerde oturdum bugün. geçtim oralardan adım adım ve içimi acıttım yine bile bile.. belki seni görsem o an, karşına atlayıp sarılacaktım. bilmiyorum yapabilir miydim ama bunu çok istediğime eminim..
seni suçluyordum onca şey için..
oysa bildiğim bir şey var. sarılırken biz, en az benim kadar sen de mutluydun çok. sımsıkı ve içten sarılırdın. bir de burnunu dayayıp öyle güzel çekerdin ki kokumu içine, bu en çok hoşuma giden şeydi..
elini tutmak kadar güzeldi,
evet.

beklemek.

2009-11-29T03:16:00.003+02:00

bir durum var elbette. öyle bir belirsizlik var ki; içten içe çürütüp bedeni, zarar veriyor ruha.. var bir durum ki, böyle umutsuz da olsa bekleyebiliyorum günlerce sonunu bile bile. fakat içinden gelmiyorsa, zorlanmaz ki hiçbir insan sevgiye. tutulmaz zorla elinden, götürülmez hayalindeki yere. hala bir beklediği varsa insanın, zorla da yerleşilmez ki onun kalbine.. hatta başka bir beklediği varsa insanın sevebileceği, suçlanmaz sevmiyor diye. suçlanacağı tek şeydir; madem sevebilmek için bekliyorsun bir başkasını, beni oyuncak etmek niye?

karşına çıkmasını istediğin gibi çıksa o, atacaksın beni. hatırlamayacaksın ve hatta vicdan azabı bile çekmeyeceksin. anlık mutluluğunu yaşayıp, unutacaksın.. o halde suçlarım şimdi ben de seni. suçlarım en doğal hakkımla. umursamayacağını bilsem de, boşu boşuna suçlarım seni. başından dedim çünkü; ben bir diğeri olmaya, boşluk doldurmaya gelmedim sana.. ben bir başkasını beklediğini bilseydim, bekler miydim seni? sevebileceğin biri değilsem, sadece iki-üç günlük mutluluğun için yanında duramam. hangi insan birini iyi hissettirmek için oyuncağı olur göz göre göre? ben esas duruşta susup bekliyorum dediysem, kurşun askerin oldum demedim.

nasıl bir çelişkidir ki; sevgisini belli edemediğini söyleyen insan, ona o sevgiyi tattıracak birini bekler. madem hayalindeki sevgiliyi bekliyorsun, ona o sevgiyi sen de göstereceksindir.. hem insanın içinde gerçekten bir sevgi olsa, o hisleri tutamaz zaten. zehirleneceğini bilir insan. işin başka bir boyutu daha var; madem hayalindeki sevgiliyi bekliyorsun, ben bu olayın içinde neyim? ayrıca sen bu olaya oyun gözüyle bakıyorsun.. hem de kaçmak istediğin.

şimdi bu seninle benim içinde bulunduğum kendi aptal oyununda, seni çıkartıp kurtaması için o beklediğin sevgiliye ihtiyacın yok. kendi yarattığın oyununda, serbest bıraktım seni.. bir veda busesi kondurup giderken, oyunun içinden kurtardım seni. böylece aklını rahatsız edecek bir şeyden de kurtulup, odaklanman gereken beklediğin hayali sevgilinle başbaşa bıraktım seni..

ben bekledim. içinden bir damla aşk düşecek diye avucuma bekledim. içinden bir kaşık sevgi tadacağım diye bekledim.. eskicinin çöpten işe yarar bir şey bulmak için karıştırdığı gibi, karıştırdım içini. fakat hiçbir hissiyat bulamadım ve boş boş bağırmaz hiçbir eskici..

hasat zamanı.

2009-11-24T02:45:00.004+02:00

çoktan beri lâl olmuş hâller içindeyken, benden iki-üç kelâm duyabiliyorsan bile bu bi kârdır. fakat bunun farkına ne zaman varmak istediğini anlayabilmiş değilim. ya da bir soru sorulacaksa, asıl soru şu olmalı;
-gerçekten farkına varmak istiyor musun?
çünkü farkına varmak istediğinde tutacağım ellerini.. şimdiki tutuşlarım, sadece değişler halinde.. bu önemsiz değişlerin yerine, tutunmak deyimini koymayı istiyorum ben. elini öyle bir tutmak istiyorum ki, bir daha bırakması mümkün olmasın.. koluna, bacağına, bedenine sarılayım ki, sen-ben ayrımı olmasın. sen ve benden bahsedilecekse şayet, iki isim geçmesin o konuşmada.. öyle tutunmak istiyorum ben sana.

sana daha çok iki-üç kelâm çıkar benim ağzımdan. önemli olan içine işlemesi söylediklerimin, kulağından girmesi değil.. sen açacaksın tutulmuş dilimi ki, iki-üç kelâmdan daha fazlasını duyabilesin.. sen çözeceksin dilimin düğümünü ki, dudaklarımı hafif kıpırdatmalarımda bile ne demek istediğimi önceden anlayabilesin.. ve yine sorulması gereken bir soru daha var burda;
-bunu istiyor musun? söylediklerimi duymak, anlamak zor değildir. istiyor musun ağzımdan çıkan her kelimeyle büyülenmeyi? istiyor musun tanıdıkça sevebilmeyi? aşkın derin yüzünü göstermesini istiyor musun?
çünkü istediğinde dökülecek binlerce sözcük dudaklarımdan.. istediğin için sevmek, aşık olmak daha kolay olacak. kırmak istemediğinden, çaresizlikten, boşluktan, yalnızlıktan yaslandığın bir duvar olmaktan çıkartıp beni; gözlerime baktığında sevgiden ağlayabilen, sarıldığında heyecandan titreyen, elimi tuttuğunda güvenden tebessüm eden bir masal kitabı olarak da görme beni.. masal değilim, masalda değilsin, masalımsı hiç değiliz. tamamen gerçeğiz ve gerçekçi hislerinle iste beni. veya yalandan söylenen hiçbir sözcükle avutmadan, dolaysız yoldan ve doğrudan gerçek sözlerle kır beni.. "istek" diyorum.. "istemek" diyorum.. varsa içinde bana dair bir damla, çabanla büyüt onu.. benim büyütüp yeşertmemi bekleme. varsa içinde bana dair bir nebze; saygını kat, sevgini kat, aşkını kat, karıştır hepsini de yücelt içindekini.. yoksa:-
çürür,
soğur,
erir
ve
tükenir..

.nicre'

2009-11-20T00:07:00.004+02:00

son kez o kapıyı kapatıp çıktım yuvamdan. yuvarlana yuvarlana değil bu sefer, tökezleyerek hiç değil. bu seferki çok farklı hayatımda. uzun zaman sonra yere sağlam basarak, emin adımlarla ayrıldım o evden. çok değil, daha bir sene öncesine kadar gözümdeki yaşları döktüğüm kabıma vurdum sonunda ayağımla. biriktirdiğim tüm o damlalar da, anılarıyla birlikte yok oldular. inkâr edemeyeceğim kadar da yeniler aslında ama şuan bana yenikler..

çıktım o evden.. son yolcuydum buralardan giden ve zaten son trene yetişmiştim. ve boşluğumla başbaşa kaldığımda vagonun birinde, dolduramayacak kadar özel olduğunu anladım. sen o boşluğu zaten doldurmayacaksın.. kapatıp, kendine çok daha özel bir yer açacaksın.. kalbimin odacıklarını birleştirip, sıcak bir yuva yaratacaksın ikimize.. biz.e.. zaten sen de, benim gibi parça parça olan hiçbir şeyi sevmiyorsun anlaşılan.

yitirilmiş tüm umutları attığım çöp tenekesini en uzaklara götürüp, bıraktım uçurumdan. bir daha beni bulabileceklerini hiç sanmıyorum. zaten ben gizlenmesini de iyi bilirim.

ben o kapıyı her kapatışımda kilit vurmayı unuttum. şayet gerçekçi olmak gerekirse, her seferinde de bilerek unutuldu o kilidi vurmak. neyi ve neden beklediğimi bilemeden yaşadığım onca zaman yüzünden, vursam da o kilidi çok kez kırarlardı -kırılgandır kalbim gibi- .. çok uzunsa o yollar, yürümeye üşenebilirim tek başıma. ama bu denemeyeceğim anlamına gelmez. sadece zaten yorgun olduğumdan, daha da yorulmak istemiyorum (evet, hepsi bu). ve şimdi tüm o bilerek unutulan kilitleri vurdum . bir gün o kapıları açmaya çalışan olursa diye de, anahtaları yuttum.

'kavuşunca meşk, kavuşamayınca aşk olur' derlermiş.

bilmem ki, ben meşk.ten kendimi unuttum =)

Dipnot: Fotoğraf kendi çekimimdir.

dört kasım (üyo)

2009-11-04T12:22:00.003+02:00

Ümit Yaşar Oğuzcan
'şimdi bin güneş doğsa götürmez karanlığımı
yanmaz elinin değmediği ışıklar
gel, o şarkıyı beraber söyleyelim
tut ellerimden beni aydınlığa çıkar.

ben binlerce şarkı söyledim belki, ki sesimin de güzel olduğunu söylerler. çoğu ve hatta belki de hepsi yalnız başımaydı. ve şuan fark ettim ki, en güzelleri yalnız başıma söylediklerimdi.. hangi eller tuttuysa elimi, bıraktı. ve yine fark ettim ki, benim ellerim tek başına daha güçlü.. karanlığı içimden söküp atalı çok oldu, dışımdakini bıraktım -onu da artık sevişmek için kullanabilirim-.. aydınlık iyidir, temizdir, güzeldir. kim aşk sarhoşluğu geçtikten sonra mutlu olduğunu hissetmiş? ayık olmak da iyidir..
diyorum.. diyorum..
di
yor
-um-
u
yor
um.

yine de ne var biliyor musunuz? aşk gerçek. acısıyla, mutluluğuyla(!) gerçek.
bedenini satmayıp, ruhunu satanlar olsa da; aşk var.
evcilik oyunundaki kadar 'temiz' aşklar var.

onü.çekim

2009-10-13T17:02:00.003+03:00

sonunda hissettiklerimin gerçek olmadığını anlarsam şayet, bu yine büyük bir hayal kırıklığı yaratacak bende. çünkü "bu sefer geçti, gitti" diyorum, "bu sefer" derken duraksadığım için telaşlıyım..

çok kez bir şey için alışmak zorunda kaldım.. ve çok kez hiçliği hissettim. ama alıştım da, alıştım da huzursuzluğa.. sevdiğim biri vardı, hep huzur dilerdi. başından biliyordum boşuna dilediğini.. bir keresinde yanındaydım ve garip bir şekilde huzurluydum. aslında bir o kadar da rahatsızdım.. aynı değildik ve aynı şeyler hissetmiyorduk çünkü. o zaman söylemem gereken bir şeyler vardı belki de..

o kadar baskı altında hissediyorum ki şuan;

aşkın ne tadı kalıyor, ne hazzı..

ne sevgimi esirgiyorum, ne de mutsuz etmeyi..

kendime iyi gelen şeyler bulamadığımdan, biraz zamana ihtiyacı var yaşantımdaki her şeyin..

o kadar baskı altında hissettiriyorlar ki;

canları cehenneme diyemeyecek kadar yakınım onlara.
bir o kadar da uzağım.

yaşadığım şehirden çekip gitmemem aslında sadece önemli bir insan ve kendim içindir.

eğer kendimi kaybedersem bir gün -ki buna ramak kaldı-, kimseyi düşüneceğimi sanmıyorum..

istediğim tek bir şey kaldı sanki.. o masada yazarken ölmeliyim ben. şuan yazamıyor olmak, beni deli ediyor.. şuan sadece içimi döküyor olmak, beni ve okuyanları üzüyor. ama çok doluyum, affedin.

kırmızı rengi hiç sevmiyorum.. bana da hiç yakışmıyor zaten. ama bana yakışmadığından değil, sevmiyorum işte. zaten babama da yakışmazdı hiç.

Tanrım.

bir sürü kanatlar, kanattılar

2009-09-13T23:57:00.002+03:00

vücuduma dokunan parmakların hiçbiri ruhumu okşamazken şimdiye kadar, senelerdir mikrop olup yaralarımdan içeri girmeye çalıştılar. kanıma aşk diye karışacakları yerde, zehir gibi yayıldılar. hepsi birer kanat gibi geldiler, sarıp sarmalayan cinsten. oysa hepsi kanattılar.. hiçbir masalı dinlemeyip sonunda güzel biten filmler çevirmeye kalktılar benimle. olmadı, olamazdı da.. tüm suçu üstlenmelerini istemedim hiç, ama susarak bunu kabullenenler çok oldu. ya da başında karşı çıkıp sonrada susanlar.. hiçbiri bir ötekinin yarasını kapatmak için değil de, hep yeni bi yara açmak için gelmiş gibi sanki. veya bana öyle geliyor şu saatten sonra.. kimisi arzusu için feda etti ruhunu, kimisi geçmişinden kurtulmak için. oysa bir ilişkinin tek kişi yaşanmadığını hatırlayamadı hiçbiri, benim varlığımı unuttular.

şimdiye kadar hep çoğul konuştum, biliyorum. çünkü çoktular.. bana "izin ver" diyenlere kızıyorum şimdi. ama en çok da onları dinlediğim için kendime kızıyorum. izin vermemekte kararlıydım oysa ve bu kadar çok "öylesine"ymiş gibi görünen ilişkim olmayacaktı şimdi. ne onların kirli ruhlarına ortaklık edecekti bedenim, ne de kirli ellerinde çürümeye bırakılacaktı yüzüm. onlar gibi kirlenmeyecektim.. tek yalanım, işlenen suçlara isteyerek suç ortağı olmuş gibi görünmem. kendimi aklamaya çalışamıyorum.. bu yüzden de çikolatanın sıcaktan eriyip kabından dışarı taşması gibi, taşıyor ruhum eriyip bedenimden.

ve ben buna mecburen sadece izleyici oluyorum..

yazabilmek

2009-09-08T21:09:00.003+03:00

benim iki tane sevgilim oldu zamanla..

kağıt ve kalem.

müthiş bir ihtirasla başlayan tüm aşklar bile biterken, beni asla bırakmayan bu iki eski sevgiliye teşekkürlerimi iletiyorum. 'ayrılsak da beraberiz' sanki onlarla :)

son sevgilimi takdim edeyim; yazabilmek..

kağıt ve kalem şimdi son ilişkimin en iyi şekilde gitmesi için bana yardım ediyorlar. o kadar iyiler ki, aşk yerine dostluklarını vermeyi seçerek doğru bir şey yaptılar. benim için aşkın yazabilmek olduğunu anladılar..

şimdi, ilişkim için en fazla çabayı harcama vaktim gelmiş gibi sanki.

içimdensankibirşeylerkopupgitti

2009-09-02T22:15:00.005+03:00

saçlarımı
kimse
senin
gibi
sev-
mez.

"ellerini özlemiyor değiller, fakat ağızları olmadığından konuşamıyorlar..
oysa ben.. seni ne kadar çok özlediğimi haykırabilirim
fakat bunu yapacak yüzüm ve gücüm yok.
başkasına ait olduğun günden beri,
mutlu olman için dua ediyorum..
sevgiler,
sevgili.m"

hırs.ız (beni oku)

2009-08-08T02:10:00.002+03:00

birisi, 'birisi'nin dizelerini çalmaz. sadece ikisinden birisi dizelere daha hakimdir! işte bu yüzden kimse saçma bir hırsa bürünerek kimseyi hırsızlıkla suçlamamalı, yapması gereken sanatı daha iyi yapmalı.. (ortada bir sanat varsa tabi)

dipnot: gösteriş için bir şeyler yazmamak lazım, bunu ilkokulda öğrenmiştim. iyi günler biri
ikinci dipnot: "biri biri biri biri" şeklinde bi reklam var ya, Ata Demirer oynuyor hani.. onun reklamını yapmış gibi oldum da, öyle anlaşılmasın hani.

can alıcı nokta: bence farklı olmaya çalışan kimse yok, bu yüzden maymun olmaya değecek bi durum da yok zaten.. mesela benim de sevgilim vardır da, popomu yırtarcasına bağrınmaya gerek duymuyorum : ) o halde ben farklı mıyım? yoo. sadece insan sıfatını taşımak bana zor gelmiyor.

ölü.m

2009-07-11T15:27:00.005+03:00

yeni bir kaleme ihtiyacım var. kâğıdın üzerinde gezinirken simsiyah ucu, hep sinirden kırıldılar ellerimde.. bazen kırılırken gözüme kaçtı uçları ama kalbimde açılmış olan yara kadar acıtmıyor. onlar! bir inşaat mühendisi gibi, özenle seçiyorlar sanki kalbimde açacakları deliği.. hep aynı yerden, en dibine kadar iniyorlar. ve sonra.. temellerini sağlam attıkları aşkın üst katlarına çıkarken malzemeden çalıyorlar. kırılması, yıkılması, dökülmesi kolay oluyor.

burada ölen kimse yok, öldürülenler dışında. hiç kendiliğinden ölen olmaz benim bulunduğum yerde, genelde öldürür başkaları bizi. kanımı akıtmak zordur benim, öyle ufak tefek çiziklerle veya bıçakla açılan yaralarla akmıyor kanım. hep gidişlerde akar, ben onları avuçlarımda tutarım. birikintileri de içmeye bakarım ki, belki içimde canlanır yine diye.. içimde olur, içimden olur, içim olur diye. ama sen.. giderken kanımın avuçlarımda birikmesine dahi izin vermedin. çünkü ardında bıraktığın yorgunluktan, kollarımı kaldırıp avuçlarımı açacak hâlim dahi yoktu.. biriktiremedim kanlarını, kan kaybı oldun.

yağmur yağmış toprağın kokusunu seviyorum ve bunu herkes biliyor sanırım artık.. işte bu yüzden yağmur yağdıktan sonra gömülmek istiyorum ben.

ilk terk edilişimde ruhuma çok büyük zararlar verdiğini fark ettim o aşkın. sonra bedenime de zararlar vermeye başlamıştı.. oysa bedenime benim zarar verdiğimi söyleyenler, delirdiğimi de zannedenlerdi.. ikinci terk edilişimde o kadar büyük zararlar görmedim. çünkü öyle bir ruh hâlindeydim ki, sanki bu duruma alışık olan biri gibiydim.. "ben bunu daha önce de yaşadım, sen kendini ne zannediyorsun" edasıyla bakınıyordum etrafa ve 'bütün kadınlar orospu'ydu.. hayır, hepsi bu işi parayla yapmıyor ki!

enfes bir kahve içtikten sonra, kadınlara karşı nefretlerimin doruklarındaydım.. hemcinslerimi de pek sevmem zaten. kadınlardan nefret etmem onlarsız yaşamam gerektiğini göstermiyor! sonuçta benim nefretimi kazanmayı bilen onlardı..

'derken

rüya gibiymiş bunlar.. ben kinci biri değilim, sadece güçlüyüm.

kimsenin bana zarar veremeyeceğini biliyorum, kendi kendime yapıyorum.

boşu boşuna bekleyişlerim, boşu boşuna üzülmelerimi getiriyor..

boşu boşuna üzülmelerimse, boşu boşuna gözyaşlarına sebep oluyor..

bak şimdi!

bizim burada gerçekten ölmeyi isteyen kimse yok..

bizim burda herkes sevgiye tok, aşka aç.. hüzne tok, mutluluğa aç.. ölümlere yeterince tok, yaşamlara müthiş aç.. eskilere tok, yenilere aç..

sen de ne istiyorsan benden, ona göre davran. yoksa hiç senin gibilere aç olmadım..

huzursuz bulutlar

2009-07-06T04:49:00.005+03:00

. onca kağıdı boşa yırttım diye üzüldüğüm zamanlar, onca aşkın da yiteceğini düşünememiştim. şimdi üzülmem gereken iki sebebi de tutuyorum içimde. onun için, koca bir iç çekip bakıyorum gökyüzüne. bulutlar huzur dolu dedin diye..

've çok değil, biraz önce -sahilde gezerken-

geçtim düşünden

geçtin içimden

kocamandı hisler

yaşanmaya değer

ama olsun

zaten çok geçtiler..

. kanamıştı kalbim, kanatmıştın. litrelerce sen doldu avuçlarım.. hemen yıkamadım tamamen kaybolmaman için, korkardın. sen kaybolmadın ama bekledikçe pıhtılaştın. yıkadıkça gitmeyen sen, günler geçtikçe daha da acıttın. ama yine de topladık kalıntıları, doldurduk valizlere.. sevgimi yetiremedik tek bir valize, ağladık hepbirlikte. biz kovalardık fakat hep kaçardı bizden ölüm.. tek başıma yapamadım, o kadar güçsüzüm.

've öptüm gözünden

dudakların kadar güzel değildiler

hiçbiri turuncu da değildi

yine de öptüm gizliden

huzur verirdi sana eskiden

bir sürü sarılmak geldi içimden

yoktun

ama olsun

zaten sinsiydi öpüşler..

. son bir gece yaşamışken, son bir sabah daha yaşamak istedim. hep çok şey istediğim vurulmuş yüzüme, ben mız mız bir gençtim. daha genceciktim.. hala salıncakta sallanmayı bile seviyorum, hatta düşünce kendi kendime söyleniyorum. son bir kez daha sallanmak istedim. öne giderken ayaklarımı öne savurup, arkaya giderken topladım. tebessümleri seçtim hep, ihanet ettim gülümsemelere.. bir ara başımı yukarı kaldırıp baktım, bulutlar huzur dolu dedin diye. bak bu bulutlar huzurlu değil.. seninkiler hala öyle mi?

bütün o şarkıları dinleyeceğim

2009-06-29T02:19:00.003+03:00

göreceklerimden fazlasını görüyordum ki, daha yarısına bile gelmemişken daha fazla görmemem gerektiğini düşünüp vazgeçtim. nelerin döndüğünü, neler olup bittiğini anlamam için ufacık gördüklerim dahi yetti.. ve sanırım kimse farklı değil! hiçkimse, asla farklı değil.. herkes birbirine benziyor, bu yüzden ben sizden değilim. ben sizden farklı olduğum için, kendimden nefret ediyorum. sizden değil! kimseye ayak uyduramam, bu sebeptendir.. hatta bu yüzdendir ki, kalbimin ordaki çatlaklardan sızan kırmızı sıvı. ketçap değil onlar, kan. akıp giden insanların kanları.. akıp giden bomboş ruhlarmış, ben hep dolu sandım onları..

eskiden "tepkiliyim!" diyebilirken, etkisiz hale geldim. dinlenmeye bıraktığım ruhum, bedenimi de dinlendirecekken tam; hapsedildi yine. kendi de istedi ama bu seferki aptallığından değildi. biz o duyguya 'güven' deriz, ya siz? gerçi ben 'biz' diyorum ama pardon, 'biz' diye nitelendirebileceğim kadar insan kitlesi yok arkamda. siz daha fazlasınız fakat benim söylediklerimde sizin borunuz ötmüyor.. siz sadece zarar vermesini bilirsiniz. kırıp döker, yıkıp geçersiniz.. neyse, 'güven' diyordum ben.. -mek eki geldiğinde sonuna fiil oluyor! fakat her insan bunu yapamadığı için pek bilinmez.. hatta o duyguyu veremiyorlar bile.

yalan dolandan sıkıldığımı milyon defa bağrındım etrafıma. ya beni dinlemesi gerekenlerin kulakları başka yerdeydi, ya da söylediklerim sinek vızıltısı gibi geldi.. ya beni dinlemesi gerekenler sadece dinliyormuş gibi gözüktüler, ya da dinlemek işlerine gelmedi.. çünkü hazırda bir aşk var; eridiğinde dolaba kaldırıp soğutulacak ve öylece beklemeye alınacak, pişmesi gerektiğinde tencereye atılacak ve tekrar kıvama gelecek.. bu döngüyü oluşturabilecek hep bir aşk var hazırda. ama bir şey hatırlatmak istedim şimdi! hiçbir hazır yemek, ev yemeğinin yerini tutmuyor..

şuan kurabileceğim milyonlarca cümle var.. evet, abartısız milyonlarca var! BÜTÜN o yazdıklarına, söylediklerine verebileceğim bir sürü cevabım var, her ne kadar cevap niteliği taşımasalar da. sen soru sormadın bana ama onların hepsine söyleyeceğim o kadar çok şey var ki! o kadar büyüttün ki içimdekileri, o kadar delik deşik ettin ki. ama söylemeyeceğim hiçbirini sana, içimde tutmasını iyi biliyorum. söylersem, altından kalkamayacaksın ve yine ben üzüleceğim bu yüzden. şuan tek istediğim; o'na gitmendir, coşup da sönmen değil! sönmesine sebep olan kırgınlıklarım olmamalı, ben arada değilim. çoktan çekildim, hatta çoktan sen çektin.. tek istediğim; o'na gitmen ve beni düşünmemendir. ben bir şeylerin farkına varmasını biliyorum, en iyi yaptığım şey bu hatta.
şimdi o yolun sonunda, seni bekleyene git. içine sahip olana, için olana..
hoş kal

bir siyah, bir turuncu, hep siyah.

2009-06-13T05:30:00.002+03:00

ne baloncuklar istedim ben, ne de ufak öpücükler.. hepsini sen getirdin ve şimdi getirdiğin gibi geri götürüyorsun.

ne çığlıklarımı boya turuncuya dedim, ne de kalbimi.. her şeyi sen boyadın turuncuya ve şimdi turuncuya boyadığın gibi geri boyuyorsun siyaha.

"her neyse! olur böyle şeyler." diyecek halim bile kalmadığını fark ettim. o kadar kayıtsızım ki olup bitenlere.. bir o kadar da kırgın.. içimin yangın yerinden beter olduğunu hissediyorum.

. .sanırım senin hiçbir açık bıraktığın kapılardan bir daha içeri girmek ve odanda eften püften yer kaplamak istemiyorum. boşuna çünkü hepsi! senin bölük pörçük odacıklarının bir tanesinde bile tam yer kaplayamazken, odacıklarını toplayıp bir bütün haline getirdiğinde çeyrek kadar yerim dahi kalmayacak çünkü.. istemiyorum. çünkü senin içinde yer kaplamış yaşanmışlıkların altında ezilmek zoruma gitmekten çok, üzecektir beni.. ben o yaşanmışlıklardan değerli olamayacağımı fark ettim çünkü. istemiyorum hiçbir bana ait odayı.. kapısında ismim de yazsa odanın, benim diyerek sahiplenebileceğim bir odam yok sende.

boğazımın düğümlerini açabilecek bir varlık istiyorum.. tek bir varlık! beni ağlatabilecek tek bir hamlesini istiyorum.. tek bir hamle! uzun zamandır ağlayamadığım için, daha da kirlendi içim.. içime attıklarımı, dışıma aktarmalıyım. geçer mi o zaman? (cevabını biliyorum, bunu kimseye sormadım)

ben çığlıklarımı siyah, hem de simsiyah hâliyle de seviyordum.. her ne kadar karanlık olsa da, acılarımla dolmuşsa da seviyordum öyle.

bir turuncu oldu zamanla.. ama kısa

bir siyah.

bir turuncu.

bir siyah.

son kez turuncu olacak diye sevindi herkes.

hep siyah.

siyah

iyah

yah

yüzündeki başka izler

2009-06-06T18:20:00.002+03:00

.. inceden inceden yağıyor yağmur, ben çırılçıplak soyundum gözyaşlarına. her damlanda canım yanacak, biliyorum. dilinden çıkan her söz yangın gibiydi.. ben yarışamazdım kuşlarla, seni kuşlar mı kaçırdı?

dudağım şimdi kan ağlıyor. avuçlarımda kırmızı damlalar ve ben yine sana sesleniyorum :-
ner
de
sin?
çocuk gibi kapandım dizlerime . ama .. .sonra ellerim halsizlikten düştü dizlerimin kenarlarına, sen buna nasıl izin verdin? beni bu hâle getirmeye.. seviyordun ya(!) .
henüz ölmedim sevgili. henüz bitmedim ben! kalıntılarınla bulgur pilavı yaptım kendime.. yedim yedim, yine senle doldum.
ama henüz yitmedim ben. söyle kadın; bitmeli mi gerçekten?
yüzüme katrankara acılar bulaştırmışsın, doğru mu? uzun zamandır aynaya bakamıyorum da yüzünden.. sadece ağladığımı biliyorum ve gözlerimden korkuyorum. çok şişmiş mi ?

dudağına eller dokunmuş sevgili.
yüzünü okşamış yabancı eller..
bedenine de deydi mi yabancı tenler?
diline kuşlar konmuş sevgili.
kemirip kanatmışlar gagalarıyla..
sen de binip uçmuşsun yabancı kanatlara.
..
.

yazar ve mektubu noktalar erkek, hayatını noktaladığı gibi..

2009-05-27T21:19:00.002+03:00

Sütten çıkmış ak kaşık değildim

Ama yalanı sokmadım iki kişilik dünyamıza.

mehmet coşkundeniz / ayrılığın ilanı

-aş(k)atınca- batmasam da, çıkamadığım çukurlar

2009-05-26T12:47:00.007+03:00

ya valizim doldurulamayacak kadar ufaktı, ya da yanıma alacaklarım çok fazlaydı.

saklanbaç oynadığımız sokağımda, bir ebenin gözleriyle sadece sana baktım ve bulamadım

gitmek istediğim yerler buralar gibi değil. deniz dalgalarına, yosun kokularına, ayağımı yakan sahil kumlarına özlemim

ya ben buralara tutsağım, ya da buralar bensiz kalmamayı çok iyi biliyor..

sokağım sakin ve karanlık.. oysa ben kalabalıkta yalnız kalmayı ve karanlıkta parlamayı çok severdim

günler geçti, biteceği yerde gitti.

sustum, susadım..

biz hep birbirimize susayalım.

'derken

niceleri çıkar karşına, alır seni benden.

ve sadece iki seçenek vardı.. masallardaki perili evin en güzel penceresinden manzarayı seyretmeyi seçmeliydik. omzuma başını koyup, arkamdan sarılarak! en olmaması gereken yolu seçtik. sen evin dışında, ben gökyüzünden yukarıda!

kırık, dökük, paramparça edilmiş hayallere rağmen susadım ve koştum sana doğru. senin için yürüdüğüm kilometrelerce yol, çabuk bitsin diye dua ederken ben.. ittin, yıktın, düştüm.. tökezleyerek geri dönmesi var.

şimdi

öl-

üm

ayırdı

deme-

yeceğim de..

ayrılırken

öl-

düm.

nefesim nefesindeyken, gözlerimi kapatıp bana dinlettiğin en sevdiğim şarkıyı hatırlarım.

tenim teninle sevişirken, gözlerini kapatıp sana söylediğim en güzel aşk masalın.ım..

kuru bir yaprağın, dalından düşen hallerinden anlayanım

aşktadında

2009-05-23T15:08:00.004+03:00

kokusunda huzur bulup

kokladığım ve hep koklamak istediğim

menekşe gibiydi yapraklarım

sana söylemeliydim

yudum yudum içtiğim şaraptan

kekremsi bir tat kalırken dilimde

içime kadar işlemiş aşkın gizemliliğinde

saklandığım ağaç arkasında kalmak

kuru yaprakların gölgesinde gizlenmek

korkmak ve yanlış zamanlarda solmak

bu değildi beklediğim

senle beni

benle seni

aşka benzettim

işte o zamanlar

sana söyleyemedim

yumuşacık ellerinle örttüğün suretim

pembemsi yanaklar bırakırken yüzümde

turuncu düşünceler çizdiğin göğsümde

masmavi düşler aldığın gözümde

şimdi kokun her yerimde

ve sana söyleyeceğim

rüyamda uyanırken öpüşünle

gerçekleştiğini göreceğim

onbeşmayıs/ kızılsana

2009-05-15T09:09:00.003+03:00

ben senden giderken, hata yapmadım. senden sonra tökezledim hep.. farkında değildin hiç, sen benden vazgeçerken hata yaptın.
bir gün sana geleceğimi biliyordun, bunu intikam olarak kullanmak istedin.. farkında değilsin hiç, bunu yapabilecek hislerin hala yok.

sen kristal kirpiklerimden öperken,
ben turuncu mektuplarını okurken,
hayatıma giren bir hata yüzünden
yapmadığım diğer hatalarla suçlanıyorum..

Fısıltı #1 - #2 ve #3(Yeni) Birarada

2009-05-01T11:45:00.005+03:00

Büyük bir hışımla çıkmıştı evden.. kaldırım taşlarını sökercesine , hızlı adımlarla yürüyordu. terk edilmiş bir kasabaydı sanki yaşadığı şehri ve sokak lambalarının sönük olmasına aldırış etmeden, sinirli tavrından hiç vazgeçmeyerek yürümeye devam etti.. hızlı, hızlı ve daha hızlı.. koşmaya başlamıştı. koşarken bir anda gözyaşlarından süzülen bir damla gözyaşı, yere düştü.. ve sonra daha fazla, daha fazla gözyaşı. ağlamak onu yumuşatmış olsa da, siniri hala geçmemişti.. sonunda o en sevdiği yere geldi; değirmenler! işte o an sinirleri yatışmıştı fakat, gözyaşlarının şiddeti kontrolden çıkmıştı.. çimlere oturup değirmenleri izledi ve ağlamasına engel olamıyordu. sessiz.. çok sessiz bir fısıltı duydu; ama nerden geldiğini anlayamadı ve buna aldırış etmekten de vazgeçip, kaldığı yerden ağlamaya devam etti..

...

özlemiş yalnızlığı..

çığlıklar kadar simsiyah,

değeri kalmayan yağmur tanelerinin

bir vücuda yapışmış kan emicilerinin

taarruzundan uzakta,

özlemiş yapayalnız kalmayı..

...

Sessiz kalmayı başardı sonunda. bedeni kanarcasına batmak istedi oturduğu yerde toprağa.. dudakları sızlayana kadar kemirdi ve yoldu etlerini. sonra hepsini tükürdü.

değirmenlere baktı, ağladı

avuçlarına baktı, ağladı

gökyüzüne baktı, ağladı

yüreğini tuttu, kanadı..

hiçbir yağmur bu kadar uzun süzülmedi yüzünde, gözyaşlarının süzüldüğü kadar.. yüzü kazılana kadar akıttı damlalarını, sonra yine sustu. bu acizliğinden kurtulmak istercesine, gözleri yalvarır gibi baktı değirmenlere..

sonra bir fısıltı duydu sessiz.. çok sessiz!

uykudan uyandı.. o kadar ağladıktan sonra, uyuyakalmış çimlerin üzerinde. ufak bir çocuk gördü koşturan; pamuk gibi elleri, minik burnu olan..

izledi, izledi

gülümsedi!

çocukluğunu özlemiş gibiydi.. altın renginde ufak bir oğlan çocuğuydu izlediği. kendine benzemiyordu hiç. ama çocuğun koşarken yüzündeki o gülümseme ile onu izlerkenki gülümseyişi aynıydı.. gözlerini ayırmadan izlemeye ve gülmeye devam etti.

mutluca..

arkasından annesi bağırıyordu çocuğa. ve çocuk düştü.. altın rengindeki saçları, elleri, parmakları, tırnakları ve üzerindeki her şey çamura bulandı. çocuk düştü ve ağladı.. çocuğu izlemeye devam etti ve o da ağladı. çocukla birlikte hareket ediyor, çocukla birlikte yaşıyordu olup biten her şeyi.. annesi çocuğa bir tokat attı. sonra sarıldı. sımsıkı sarıldı. ve ağladılar! annesinin de üstü çamur olmuştu..

yüzünü çevirdi.. kalktı ayağa ve yürümeye başladı. ayakkabılarının olmadığını fark etti.. çalınmış!
yüzünü gösterdi.. güneşe gözlerini kısarak baktı ve kollarını açtı. sarhoşlar gibi döndü ertafında.. fırıldak kadar hızlı!
yüzünü örttü sonra.. bir daha güneş göremeyecek gibi. ölüler gibi sarıldı bedenine, sardı kendini.. gözlerini tamamen kapattı!

sözü incitir dolunayı
ve çekirdek kabuğunu çatlatır kıskançlığı
inceden süzülür yüzünden aydınlığı

karanlık ..
gözleri kanlanmış. bulanık

değirmenlerden uzağa, kaldırımlardan taş duvarlara.. tümünü sildi yüreğinden ve yalnızlık pelerinini taktı yine sırtına. hem rüzgârlarında üşümüyor, hem de vücuduna akıttığı sıcak gözyaşlarında ısınmıyordu.. yalnızlık pelerini onu hiç sıcak tutmuyordu.

yine bir fısıltı..
-duyuyor musun beni? bana yardım et.
. ..anlamadı
-orda mısın? beni kurtarmalısın, ölüyorum.
. ..şaşkındı
-lütfen, lütfen duy beni. elimden tut!
. ..sessiz kaldı

artık aldırış etmeye başlamıştı duyduğu bu sese..
evet, fısıltı. gittikçe daha derinden gelen, gittikçe daha kalınlaşan ses.

yardım isteyen bir çaresiz ..

her yutkunduğunda ağzına bir kan tadı gelmeye başladı. bir süre sonra burnu da kanamaya başladı. başı ağrıyordu çok. bu sesler, en çok beynini yoruyordu.. iç ses gibi başlıyor, sonra büyüyordu gittikçe. ve bu durumdan daha da korkmaya başladı kendi içinde. ne yapacağını bilemez bir şekilde..

...

özgür bırakılmış ruhlar seçmeli

güneşte esmerleşmiş ve sapkın olmayan

bağırdığında sesini duyabilecek insanların olduğu,

korkmadan koşabilecek hür sokakların bulunduğu,

çığlıkların aydınlığa kavuştuğu bir dünya..

ruhlar ve çocuklar oynamalı hüzne bulanmış bulutlarda

...

vücudunda yaralar çıkmaya başladığını fark etmedi bir süre. parkta olup bitenleri izlemek için bir ağacın altına otururken ağrılarını hissedince fark etti. bazısı açık, çoğu kapalı yaralardı ve etraflarında morluklar oluşmuştu.. uzanınca ağrı hissetmedi yine ve aldırış etmedi bu duruma. önünden hoş bir kadın geçiyordu ve arkasından onu izleyen bir sürü erkek gördü.. ince topuklarıyla geziyordu kadın ve fıstık yeşili bir elbisesi vardı üzerinde. çekici bir kadındı..

değirmenlerden, dalgaların sesinden ve kır kokularından iyice uzaklaşmıştı artık. taş duvarların örüldüğü, insanların rahatça yayıldığı kalabalık bir ortamdaydı. ve buralar tehlikeliydi.. bir yaban gibi hissetti kendini, buralara yabancı bir insan.. o kadar kalabalıktı ki etraf, istediği yalnızlığa buralarda kavuşamazdı. fakat buraya kendi isteğiyle de gelmemişti.. kafasındaki ses onu kontrol ediyordu sanki ve nerden geliyorsa ayakları oraya doğru gidiyordu. ses yakınlaştıkça daha da yorgun hissediyor kendini, duruluyordu bir köşede.

ağaçları seyretti bir süre. yaprakları kurumuş.. kökleri de güneşten bunalmış iyice gömmüşler kendilerini toprağa. böylesine güzel bir yaz mevsiminde yaprakların kuruduğunu şaşırdı ve her şeyin böylesine ters gittiğine de anlam veremedi. birileriyle konuşmak istiyor ama sessizliğinden ödün vermiyordu.. kimseye, kimselere ihtiyacı yokmuş gibi davranmaktan vazgeçmiyordu.

sonunda

sonucu

hiç

iyi

olmayacak bir

sonu

yaşamak gibiydi

son.

ve son kez gidivermeli buralardan, uzaklaşmalı aydınlık mekânlardan.. esintinin bungun bir ruh hâli bırakmayan, yağmurun ıslatan yerlerine gitmeli dünyanın.

nasıl bir son bekliyorsa onu, o sonu en güzel şekilde yaşamalı ve yaşatmalıydı kendince..

yardım çağrılarına kulak asmadı yine ve gözlerini kapatarak caddeye bıraktı kendini. koştukça koştu.. nereye gittiğini bilmiyordu ama buralardan uzaklaşacaktı.

gün ağardı, deniz buruk ve dalgalar dingin

martıların gökyüzünde sevişmeleriyle birlikte, izlemeye doyum olmayan bir aşk hikâyesi gibi..

gün çok ağırdı, deniz soğuk ve dalgalar yorgun

vücudundaki yaralarla birlikte, bu acının rutinleşeceğinin bilincindeydi..

son bir kez gün ağrıdı ve arkasına bakmadan çiçekleri de, böcekleri de yudum yudum içti su niyetine.. sonra bulutlarıyla dünyaya ağladı, dünyaya kustu.. insanlara yalvardı, insanlara sustu..

hepsinin niyeti aynı diye,

hepsinin derdi aynı diye..

fısıltıyı duydu! aldırmayacağına yemin etmişti ama kulağına gelen ses o kadar tanıdıktı ki..

altın renginde saçı olan o ufak çocuğun annesine bağırışı gibiydi bu ses.. fısıltıdan çok, bir çığlık gibi kulağına ilişti. ve gözünün önüne anlık bir şekilde geldi çocuğun yüzü.. yardım ister gibiydi.

sese doğru yürüdü. gözleri kapalı.. ve derin derin nefes aldı.

çocuğu bulmak zorundaydı

Bir çocuk değişir, Türkiye değişir!

2009-04-11T12:37:00.006+03:00

İki gün öncesinde çok sevdiğim bir arkadaşımın üstteki resmi facebook avatarına koymasıyla başladı her şey.. Altına da üstteki başlığı yazmış ki, bi duygulandım. Hiç böyle güzel işler yapabilecek birisi olmamasına rağmen, kendisi bile değişmiş.. en çok buna sevindim zaten.

Ben bir liseli genç iken, Yerel Gündem 21'de iki sene boyunca çevre gönüllüsü olmuştum. lâkin o zaman vaktim vardı.. şimdi nereye koşuşturacağımı bilemezken, ki çok bir amacım da yokmuş ve hatta boş gezenin boş kalfası gibi gözüküyor olmama rağmen Türkiye Eğitim Gönüllüleri Vakfı'nda gönüllü olmak için adım atmaya karar verdim.. ne yapıp edip, oraya vakit ayırmalıyım diye düşünüyorum. Yahu etkinlikleri inceledim de şöyle bir, daha önce niye bu kadar duyarsız kalmışım diye kendime kızıyorum.. Sen git 1995 yılında bu vakfı kur, ama Tunca öküzü sallamasın bile. "vah vah!" diyerekten kendi kendilerine üzüldüklerini zannetmiyorum ama benim gibi birçok insan adına üzüldüklerine eminim.. Vicdanen rahat hissetmiyorum artık kendimi.

Belki benim gibi aranızda bu vakfı bildiği halde duyarsız kalan cici yaratıklar vardır ve şimdi artık "bu işe zaman ayırabilirim", "gönüllü olmak istiyorum" diyenler çıkabilir.. vaktim yoktu bahanesini kullanmayın, benim de gerçekten yok ama muhakkak vakit ayırabilirsiniz bu işe! veya gerçekten duymamış olanlar da olabilir, artık duyduğunuz halde duyarsız kalmayın lütfen..

Maddi destekte bulunun demiyorum yahu, gönüllü olun.. hani bulunabilecek varsa da zaten, bulunmuyorsa kendi ayıbıdır; ona sözüm yok! fakat "ben zaten zor geçiniyorum, maddi destekte nasıl bulunayım?" diyen varsa, rica ediyorum gözünüzü bi açıverin yahu! Gönüllü diyorum, gönüllü..

Şimdi size gönüllülerin ne yapacağından biraz bahsedeyim, ki bu zaten TEGV sitesinde de yazılı;

Etkinlik Gönüllüsü: Türkiye geneline yayılmış bulunan Eğitim Parkları, Öğrenim Birimleri, Sosyal Etkinliklere Destek Projesi Protokolü kapsamında İlköğretim Okulları, Toplum Merkezlerinde ve İl Temsilciliklerinde gerçekleşen eğitim etkinliklerine gönüllü olarak katılır. Gönüllülerimizden beklentimiz bir eğitim etkinliğini 8 hafta boyunca haftada en az iki saat olmak şartıyla verebilmeleridir. Ateşböceği gönüllüleri, bir eğitim etkinliğine haftada en az 3 saat olmak şartıyla destek verebilmelidir. 3 hafta süren Yaz Etkinliklerimiz yalnızca hafta içinde uygulanmaktadır. Gönüllülerimizden beklentimiz haftanın 5 günü destek verebilmeleridir.

Destek Gönüllüsü: Vakfın, eğitim faaliyetleri dışında kalan altı farklı alanda destek verir.
İletişim Gönüllüsü; Vakfın etkinlik noktalarında, stand tanıtımı vb. gibi iletişim faaliyetleriyle ilgili konularda destek verir.
Kaynak Gönüllüsü; Vakfın etkinlik noktalarında, kaynak ihtiyaçlarını karşılamak üzere, bağış yapabilecek şahıs ve/veya kurumlar ile bağlantı kurar, bu bağlantılar sonucu ayni ve/veya nakdi kaynak temin edilmesini sağlar.
Ofis Gönüllüsü; Park ya da Birimlerde kişisel ve mesleki tecrübeleri doğrultusunda ofis faaliyetlerine yardımcı olur.
Teknoloji Gönüllüsü; Vakfın etkinlik noktalarında kullanılan bilgisayar ve ekipmanlara belirlenmiş tanımlar çerçevesinde destek verir.
Proje Gönüllüsü; Vakfın etkinlik noktalarında, diğer gönüllülük çeşitleri dışında kalan proje ve organizasyon temelli etkinliklerde destek verir.
Eğitmen Gönüllü; Eğitici eğitimlerinde ve Adım Adım Gönüllülük prosedürü içinde gönüllülere eğitmen olarak destek verir.

Bugün benimle birlikte bu işe adım atın hadi. ben pek bi heyecanlandım!

ilk hedefimiz TEGV Bursa Şubesi : )

Dipnot: TEGV Web Sitesi'nden daha fazla bilgi edinebilirsiniz. Lütfen bir göz atın!

turuncu kalp s.onsuz

2009-04-08T17:17:00.012+03:00

ÖZET // Hikâyenin devamını yazan arkadaşım düşler konservesi'nin suskun kadın adına Nabeel'e son olarak göndermiş olduğu mektuptan devam edeceğim.. Hikâyenin kalıbı biraz olsun kafamızda oturmuş olsa da yazarken cümlelerimizi doğaçlama kuruyoruz. Gidişatı birlikte görelim..
Suskun kadının Nabeel'e yazmış olduğu mektup.tan sonra birkaç mektuplaşma daha olur ve sonraki gelişmelerse şöyledir:

Mektubu okuduğumdaki hissettiklerim ile Carmel'in yüzünde oluşan tebessüm birbirine o kadar yanındı ki.. sanki aynı duyguları yaşıyormuşuz gibi aynı yüz ifadesine bürünmüştük. bu belki de Carmel'in minik ama kocaman yüreğindeki Graciela'ya olan hislerle, benim suskun kadına karşı duyduğum hislerle aynı olduğu içindi.. Carmel yine hiçbir şey söylemeden kendi odasına ilerlemek için merdivenleri teker teker inerken, yaptığının güzel bir şey olduğunu düşündüğünden o tebessüm hiç eksilmiyordu suratından. ve mutluydu küçük adam.. küçük odasındaki penceresine geçti o da tıpkı benim gibi ve oturdu koltuğuna.. dışarıyı gülümseyerek izlemeye başladı. bense mektubun kısa olmasına rağmen defalarca okuyarak, sıcak çikolatamı yudumluyordum. bu kaçıncı sıcak çikolataydı acaba..

Carmel pencereden dışarıyı seyrederken Graciela'nın ne yapacağını bilemez bir şekilde telaşlandığını ve iki ev arasında koşturup durduğunu gördü.. Carmel'in yüzündeki o tebessüm bir anda gidiverdi ve yerini Graciela'nın telaşlı ifadesi aldı. ahşap merdivenlerin benim dışımda birinin adımlarından dolayı çıkardığı gıcırtıya alışmaya başlamıştım ki, bu sefer hızlı adımlarla inildiğini fark ettim. koşturan Carmel'di ve bütün bir merdiveni atlayarak inmiş olmalıydı.. neden bu kadar heyecanlandığını merak ederken, sallanan koltuğumdan ayağa kalktım ve penceremden dışarıya baktım. Carmel'in oyun arkadaşı olan tatlı kızı gördüm.. ne olduğunu o an anlayamadığım için sallanan koltuğuma oturup gazete okumaya başladım. benim de yüzümdeki ifade değişmişti.. kendimi çok mutlu hissederken bir anda içimdeki duygular değişti ve kendimi kötü hissetmeye başlamıştım. sanırım bu kasabada duyguların hepsi bulaşıcı.. Graciela ve Carmel'in hissettiği o telaşı hissettiğimi, parmaklarımla oynamaya başladığımda anladım. çünkü genelde kafama takılıp bütün günümü çalan o bütün düşünceler, benim parmaklarımla oynamama sebep olurdu.. Carmel'in eve dönmesini beklerken içimde bir korku vardı ve merakım havanın kararmasıyla daha da çok artıyordu. artık sokak lambaları da yanmaya başlamıştı ve insanların yavaş yavaş evlerine döndüğünü görüyordum pencereden. ama ne Carmel ortalıklardaydı, ne de Graciela..

Carmel'in eve dönmesini beklerken dalmışım. ahşap merdivenlerimin çıkardığı gıcırtıyla uyandım.. gıcırtıların belli bir sessizlik aralığında olduğunu düşününce, merdivenlerin yavaşça çıkıldığını anladım. ve artık Carmel'in merdivenleri çıkışından içindeki hisleri anlayabiliyordum.. hiç yanıma uğramadan odasına girdi. yanına gidip ne olduğunu sormaya cesaret edemiyor, küçük adamın yaşadığı duyguları yoğunlaştırmaktan korkuyordum.. kötü bir şey olduğu belliydi!

Sabah olmuştu ve hiç gözümü kırpmamıştım Carmel yanıma gelir de benimle konuşmak ister diye.. ama ne gelen vardı, ne de alt katta herhangi bir tıkırtı! hiç ses çıkmıyordu ve sakindi ortalık ahşap yuvamız.. sadece sallanan koltuğumdan çıkan gıcırtıları duyabiliyordum ve bu beni hiç rahatsız etmezdi eskiden. sokağa bile adım atan hiçbir kasabalı yoktu daha. oysa bu saatte neredeyse bütün kasaba ayaklanmış olur, herkes işine giderken gülen yüzlerle selamlaşırdı..

Sıkıntıdan ne yapacağımı bilemez biçimde birkaç saat sonra kendimi müziğe verdim.. yine en sevdiğim plakı takmıştım ve ruhumla bütünleşti bir anda çalan müzik. sonra ruhum yine uçmak istedi sanki.. birden çıkıp gidecekmiş gibi oldu ve bu seferki ölümü tattırdı bana. ecelimin geldiğini hissettim ama canım acımadı.. en kötüsü de ışığı göremedim. öleceğinde insanların ışığı göreceği söylenir ya, küçüklüğümden beri bunu merak etmişimdir..

Akşam üzeri Carmel geldi yanıma.. dizlerinin üzerine çöktü ve ellerini bacaklarıma koydu. başını bana doğru kaldırmak istiyordu ama utanıyordu sanki.. aradan kısa bir süre geçtikten sonra ağlamaya başladı ve başını dikti yüzüme doğru.

-Neden insanlar ölür Nabeel? Neden sevdiklerimiz ölür? Yangın çıkıp kasabamız kül olsun.. ama o geri gelsin Nabeel, onu geri getir!
*Kimi Carmel? Noldu? Anlat bana hadi..
-Nabeel, o öldü! Graciela'nın tutabildiği tek el gitti uzaklara.. Annesi öldü Nabeel!

Uzunca bir sessizlik girdi araya ve sarıldım küçük adama. uzun zamandır yalnız yaşıyor olmam beni öyle buz kesmiş ki, gözlerimden yaş gelmiyordu hiç.. yavaş yavaş güzel duyguların içine giriyor olsam da, ölümle uzun zamandır çok uzaktım ben. annemi kaybettiğimde çok küçüktüm. babamsa zaten benimle çok ilgisizdi ve her gece eve sarhoş gelirdi. bir akşam eve gelmedi ve sonraki akşamlar da hiç gelmedi.. eskiden Carmel gibiydim ben de! hiç yakınım da yoktu bana bakacak.. daha 10 yaşında ya vardım, ya yoktum; yük gemisinde çalışıyordum. bir gün bu kasabada buldum kendimi ve insanlar hep mutluydu. kendimi buraya ait hissetmesem de burada yaşanabilir, burada ölünebilirdi benim için.. Carmel'e sadece sarılabiliyor ve onun başını okşayabiliyordum. söyleyecek tek bir kelime dahi gelmiyordu aklıma. Carmel ayağa kalktı ve hızlı adımlarla merdivenlere doğru yöneldi. sonra koşmaya başladı ve koşarken gözlerinden düşen yaşları gördüm.. yine ağlayamadım ama içimdeki kopan fırtınaları hissedebiliyordum. beynimde sürekli şimşek gibi çakıyordu Carmel'in "onu geri getir" deyişi..

Daha saat çok geç olmamasına rağmen uyumak istedim. Yatağıma uzandım ve öylece tavanı seyrettim.. saatler ilerliyordu ve ben hala tavana bakıyordum boş boş. bomboş.. Carmel'i düşünüyordum sanırım. küçük bir çocuk çıkarıp kalbini avuçlarıma bırakmış ve benden yardım bekliyormuş gibi.. "kalbimi onar ve bana onu geri getir" demiş gibiydi.. benimse ellerim titriyordu ve ben kalp tutmayı bilmezdim. hele küçük bir çocuğa ait değilmiş gibi gözüken o kocaman kalbi tutabilmek için yeterince büyük değildi ellerim.. düşürüp kırmaktan korktuğum için kalbini onaramadan yerine koydum ve onu teselli bile edebilecek kelimeler seçip cümlelere yerleştiremedim.. Carmel'i de yalnızlığına itmiştim! Bir ara uyuyakalmışım tavanı izlerken..

Sabahın çok erken vakitlerinde uyandım ve yapabileceğim bir şeyler olmalıydı diye düşünürken aklıma bir şeyler gelmişti.. aniden yatağımdan fırladım ve paltomu giydim. sabah saatlerinde yaz-kış fark etmez soğuk olur buralar.. kendimi sokağa atıverdim ve gezinmeye başladım. Graciela'nın evi iki sokak aşağıdaydı ve evlerine doğru yöneldim.. kasabadaki olaylara genelde uzaktım ve insan içine çok nadiren karışırdım. ama bu sefer ne olursa olsun, birileriyle rahatça konuşacaktım yüzlerine bakarak! Graciela'nın evlerinin önünde durup saatin ilerlemesini bekleyecekken, Graciela gibi ufak bir kızın bu kadar erken bir saatte kapılarının önünde oturduğunu gördüm. başını ellerinin arasına almış ve dizlerinden destek alarak oturuyordu öylece. başı eğikti ve düşünceli gibiydi.. yanına gittiğimde gözlerini kapatmış ve beni fark etmediğini sanarak "Merhaba" dedim. yüzüme bile bakmadan kafasını salladı sadece.. yere çömeldim ve artık Graciela ile aynı boydaydık. ellerini tuttum;

*Graciela, duydum olanları..
-Siz kimsiniz?
*Ben Carmel'le birlikte yaşıyorum.. yani o benimle yaşıyor. öyle bir şey işte..
-Aa, evet. bana sizden çok bahsediyor.
*Gerçekten mi? Peki ne diyor?
. .. (saçmaladığımı fark ettim bi anda ve konuşmaya devam ettim)
*Aman, boşver şimdi bunu. ne diyeceğim, benimle biraz yürümek ister misin?
-Nereye gideceğiz?
*Önemli mi? Sadece konuşmak istiyorum biraz seninle..
-Peki.
dedi ve kalktı yerinden. deniz kenarına doğru yürümeye başladık.. deniz kenarına geldiğimizde konuşmaya başladım.
*Baban nerede Graciela?
-Benim babam küçükken vefat etti. Üvey babam vardı, bize bakardı. Sonra annemle ayrıldılar ama beni görmeye gelirdi işinden fırsat buldukça.. Uzun zamandır gelmiyor, yurtdışında yaşıyor. Annemle evli oldukları zaman da zaten yurtdışına giderdi sürekli, işi bunu gerektiriyormuş.
*Peki şuan kiminle kalıyorsun?
-Şimdilik anneannem geldi. Annemin cenazesini kaldıracakmışız bugün, sonra şehre gideceğiz. beni de götürecek. Carmel'e iyi bakın olur mu?
*Carmel'e iyi bakarım tabi fakat seninle çok iyi anlaşıyor. Çok üzülecek bu duruma..
-Gitmeyi ben de istemiyorum. Ama burada kalabileceğim bir yer yok artık..
*Haklısın. Bize gelmek ister misin? Carmel uyanmıştır. Hiçbir şey yemiyor ve odasından çıkmıyor.. Onunla biraz konuşmak ister misin?
-Olur ama anneannem merak eder.
*Ben evinizin orada olacağım, haber veririm merak etme.
-Peki, teşekkür ederim.

Graciela'yı Carmel'in yanına götürdüm. Carmel iki duyguyu aynı anda yaşıyordu Graciela yanına geldiğinde. hem onu gördüğü için sevinmişti, hem de Graciela'nın mutsuz yüzünü görünce üzülmüştü.. Bense Graciela'yı ve onun annesini tanıyan birileriyle konuşabilmek istiyordum. hala yeterince şey bilmiyordum onlara dair ve Graciela'nın buradan gitmemesi için bir şeyler bulmalıydım.. Graciela'nın evlerinin önüne gittim ve beklemeye devam ettim öylece.

Saatler sonra anneannesi pencereden dışarı çıkardı kafasını. Tahminimce Graciela'yı evde göremeyince meraklanmıştı ve ona bakınıyordu. Hemen beni görebilmesi için el salladım ve "Lütfen kapıyı açar mısınız?" diye seslendim. Camdan içeri girip pencereyi kapattı ve aşağıya iniyordu sanırım. Kapıya doğru yaklaştım ben de o sırada ve bekledim.. Kapı açıldığında konuşmaya başladık:

*Ben Graciela'nın arkadaşı olan Carmel'e bakıyorum.. İsmim Nabeel. Biraz konuşabilir miyiz efendim?
-Tabi, buyrun içeri.
*Teşekkür ederim..
İçeri girdikten sonra bir şeyler içip içmeyeceğimi sordu bu yaşlı kadın. istemedim ve o an sadece konuşmalıydım onunla..
*Graciela şuan Carmel'in yanında, merak etmeyin.. Biraz mutsuzluğu geçmesi için Carmel'in yanına götürdüm, üzgünlüğünü alabilir Carmel.. Ayrıca Graciela'yı yanınıza almayı düşünüyormuşsunuz, onu kasabadan ayırmamalısınız efendim.
-İyi düşünmüşsünüz, teşekkür ederim. Diğer konuya gelirsek, burda kalabileceği bir yer var mı sizce? ve burası artık onun için ölüm kokuyor.. onun burada kalacak bir yeri de olsa psikolojisinin daha fazla bozulmasına izin veremem!
*Ama o burada doğmadı mı? Onun çocukluğunu burada geçirmesi gerekmez mi? Burada büyüyor ve burayı seviyor. Hiç bilmediği yerlere götüreceksiniz onu. Deniz kokusunu özleyecek, çimenleri özleyecek, kasaba insanlarının mutlu yüzlerini özleyecek, küçük çocukların koşuşturmalarını özleyecek ve belki en çok da Carmel'i özleyecek.. Onun tek arkadaşı Carmel ve sadece onunla oynuyorlar.
-Ne düşünüyorsunuz siz? Küçücük çocukların birbirlerine sırılsıklam aşık olduğunu mu? Onların büyüyünce birbirleriyle evleneceğini filan mı düşünüyorsunuz? Komik olmayın, masallarda yaşamıyoruz. ve zaten bunları düşünecek durumda da değiliz..
*Size bundan bahsetmiyorum. Psikolojisini düşünüyorsunuz fakat onun oyun çağında bir çocuk olduğunu düşünemiyorsunuz.. Kasabada bir sürü çocuk varken tek anlaşabildiği ve oynayabildiği çocuk Carmel! Onlar birlikteyken çok mutlular. Bunu bilmiyorsunuz belki ama onların yanyana olduklarında yüzlerindeki ifadeyi görmediğinizden kaynaklanıyordur.
-Bilgilendirdiğiniz için teşekkür ederim ama fikrimi değiştiremeyeceksiniz. Konuşacağımız başka bir şey var mıydı beyefendi?
*Yok bunak.. (diye mırıldandım)
-Efendim?
*Hayır efendim, başka bir şey yoktu.. Söylediğiniz şey "evimden defolup gider misiniz şimdi?" demenin kibarcasıydı, biliyorum. Kapıyı göstermenize de gerek yok, hiç zahmet etmeyin lütfen.. Yürürken düşüp bir yerlerinizin kırılmasından korkuyorum açıkçası. İyi günler dilerim!

Sözlerimi bitirdikten sonra kendimi evden dışarı hızlı bir şekilde attım ve inanılmaz derecede sinirliydim.. Deniz kenarında biraz yürümeye karar verdim. yürürken içimden denize küçük çocuklar gibi taşları fırlatmak geldi ama sanırım denizi yaşlı kadın olarak görüyordum.. sinirlerimin bana kötü şeyler yaptırmasından korkarak biraz kafamı dinlemek ve düşünmek için deniz kenarındaki o suskun kadının da eskiden hep gittiği minik yemek evine gittim. bir sıcak çikolata söyledim ve denizi seyrettim öylece.. düşüncelerimin beynimi kemirdiğini fark ettim ve düşünmekten vazgeçmeye karar verdim. ama suskun kadın bir yandan, Carmel bir yandan kafamı öyle çok meşgul ediyorlardı ki.. düşünmekten başka çarem olmadığını düşündüm sonra. suskun kadının hiçbir şeyden haberdar olmadığını ve meraklandığını tahmin ediyordum ama ona ayıracak vaktim olmadığından o kadar üzgündüm ki.. Acaba karnını doyurabiliyor mu diye de düşündüm sonra. artık yemek de göndermiyordum çünkü. Carmel ve benim de iştahımız kesilmişti zaten. ben ufak tefek şeyler atıştırabiliyordum, Carmel'inse bir şeyler yediğini görmüyordum.. mektup yazmalıydım suskun kadına, onu unuttuğumu düşünmesini istemiyordum. ama Carmel ve Graciela'nın durumuyla da o kadar meşguldüm ki, ne yapacağımı bilemediğim için suskun kadına da bir mektup yazabilecek durumda değildim. düşüncelerimin arasına Graciela'nın anneannesi de karıştı sonradan. yaşlı kadına o kadar sinirlenmiştim ki, kalbini de kırmak istememiş olmama rağmen kırdım belki. yaşlılığını yüzüne vurmam gerekmezdi, sonuçta yaşlanmış olması onun suçu değil! Sadece Carmel'i düşündüğümden, kızını yeni kaybetmiş bir kadına nasıl davranmam gerektiğini kestiremedim sanırım.. yaşlı kadına olan sinirim geçmiş, yerini bencilliğimden dolayı utanç duygusu kaplamıştı. ama her şeye rağmen Graciela'yı bu kasabadan koparması haksızlıktı..

Hava biraz kararmıştı ve eve gidip Graciela'yı aldım. Onu da evine bıraktım ve tekrar evime geldim.. artık o merdivenleri çıkmak o kadar yorucuydu ki benim için. ve çıkan o gıcırtı sesleri sinirimi bozmaya başlamıştı, bunu fark ettim.. sinirli biri olmaya başlıyordum sanırım, bu kötüydü. ama bir yandan da şöyle düşünüyorum; artık hislerimi dışarı gösterebiliyordum.. uzun zamandır bir yetişkinle bu kadar uzun bir konuşma yaptığımı hatırlamıyorum. hatta hiç yapmamıştım sanırım.. bu benim için de bir adımdı diye düşündüm ve Carmel'in yanına gittim. Ona yine sarıldım ve bu sefer sadece sarılmakla kalmadım:

*Carmel, iyi misin?
-İyi değilim Nabeel. Graciela'nın durumuna çok üzülüyorum.
*Biliyorum küçük adam. ama elimizden bir şey gelmez.. Benden annesini geri getirmemi istemiştin ama bunu yapamayacağımı biliyorsun değil mi? Ona canını ben vermedim, canını da ben almadım. Şimdi onu geri getiremem de.. keşke böyle bir özelliğim olsaydı da, isteğini yerine getirebilseydim Carmel. ama bunu yapamam, anlıyorsun değil mi?
-Evet, anlıyorum. Hiç bu hissettiklerimi hissettin mi Nabeel? Ölümü gördün mü hiç?
*Çaresizliği yaşadım Carmel.. çok kez yaşadım hem de. ama ayaklarımın üzerinde durmalıydım.. benim kimsem yoktu çünkü, tıpkı senin gibiydim. çocukluk nedir, bilmem ben. senden öğreniyorum şimdi Carmel.. beni bu yaşımda eğitiyorsun ve daha da büyüyorum seninle. biliyor musun, insanlar çok kez çaresiz kalırlar.. ve bazen sırf bu yüzden, istemese bile bulunduğu yerden gitmek zorunda kalırlar. ben küçükken doğduğum yerde mutluydum ve gitmek istememiştim.. ama büyüdüğümde de oraya dönmek istemedim. çaresizliği yaşamanı istemem, bu yüzden çabalayacağım Carmel.. üzülme, olur mu?!
-Ama şuan yaşadığım bu Nabeel. Graciela'nın üzülmemesi için hiçbir şey yapamıyorum.. bu çaresizlik değil mi?
*Annesini kaybetti, elbette üzülecek.. ama zamanı geldiğinde buna alışacak. senin ve benim gibi.. bütün insanlar gibi! sen şuan zaten onu mutlu edemezsin. ama ileride mutlu etmek için elinden geleni yapacağına eminim.. ve ben de sana yardım edeceğim.
-Sen çok iyisin Nabeel. Teşekkür ederim!
dedi ve gülümsedi bana. küçük ağzıyla ufak bir tebessüm etmesi bile bana o an o kadar büyük geldi ki.. gözlerinden akan yaşlara rağmen, o minik gülücüğünü benden esirgememişti Carmel.
*Hadi şimdi yatağına git Carmel.. küçükken ne kadar çok uyursan, büyüdüğünde Graciela'yı mutlu etmek için o kadar çok gücün olur ve çabalayabilirsin..
-Tamam Nabeel, iyi geceler.
dedi ve parmak uçlarına kadar kalkarak yüzüme yetişip bir de öpücük kondurdu yanağıma.. sonra dönüp merdivenlere doğru yol aldı.
*İyi geceler küçük adam..
dedim arkasından kısık bir sesle ve gülümsedim.

Sabah yine erken bir saatte kalktım ve ılık bir duş aldım.. duştan çıktıktan sonra sıcak çikolatamı penceremin kenarına koydum. sonra elime bir kağıt, bir de kalem alıp sallanan koltuğuma oturdum. Carmel'in içini biraz olsun rahatlatmış olmanın verdiği huzurla artık suskun kadına da bir mektup yazabilirdim..

Mektubumu bitirdikten sonra evden çıkıp sahile indim. mektup elimdeydi ve onu suskun kadına nasıl vereceğimi düşünüyordum.. bir dal parçası buldum ve onunla kumlardan bir kalp çizdim. kalbin kenarındaki çizgilerinin içini de sahildeki turuncu taşları toplayarak doldurdum.. mektup kağıdını da kalbin tam ortasına koydum.. elimdeki ağaç dalıyla kağıdın üstüne bir delik açtım ve dala tutturup kuma sapladım. Eve geri döndüğümde Carmel uyanmıştı ve beni bekliyordu odamda.. başta odama ben yokken girdiği için kızacak gibi oldum ama öyle uykulu ve masum bakıyordu ki bana, bir şey diyemedim.. koltuğuma oturmayıp, yere oturmuş ve öylece beklemiş beni.

-Günaydın Nabeel.
*Günaydın Carmel.. Nasılsın bakalım bugün?
-Biraz daha iyiyim. dün gece rahat uyumamı sağladığın için tekrar teşekkür ederim.
*Önemli değil..
-Beni yanına aldığın ve bana baktığın için de teşekkür ederim.
*Önemli değil Carmel.. Senden bir şey isteyebilir miyim?
-Tabi ki.. Hemen yaparım, söyle Nabeel!
*Kahvaltıdan sonra suskun kadının evine gider misin?
-Giderim. Yoksa yeniden yemek mi yapmaya başladın?
*Hayır, ona bir mektup yazdım.. ama mektup sahilde ve kadına sahile gidip mektubu almasını ister misin?
-Tamam Nabeel.
*Ona sahile indiğinde kuma saplanmış bir ağaç dalını göreceğini ve oraya gitmesini söyle..
-Söylerim Nabeel.
dedi ve kahvaltımızı bitirdikten sonra o eski heyecanıyla evden koşarak çıktı..

Nabeel'in suskun kadına yazdığı mektup:
. .."birkaç gündür size mektup gönderemediğim için çok üzgünüm. sizi merak ettirdiğimi düşünerek söylüyorum ki, bana kızmayın lütfen.. olayların hiçbirini bilmediğinizi düşünüyorum ve bu yüzden beni suçlayabileceğinizi düşünüyorum. Carmel'in arkadaşı olan ufak kızın, yani Graciela'nın annesi vefat etti birkaç gün önce.. Carmel çok üzgündü ve devamlı yanında olmaya çalıştım. Onunla ilgilenmek zorundayım. Sizi düşünmedim değil, düşündüm çok.. ama elimden bir şey gelmedi, üzgünüm. Carmel biraz daha iyi bugün ve onu size göndereceğim bu mektubu yazdığımı bilmeniz için.. Graciela'yı anneannesi şehre götürecekmiş, bunu daha Carmel bilmiyor. öğrenince çok üzüleceğini düşünüyorum. Sizden bir ricam olacak; Carmel'i sevdiyseniz şayet, ona Graciela'nın gideceğini öğrendiği süredeki zor günlerinde yardım eder misiniz? Ben pek konuşmasını beceremiyorum ve bu yüzden sanırım insanlarla zor iletişim kurabiliyorum.. ona nasıl yardım edebileceğim konusunda bir bilgim yok, pek düşünemiyorum. Onu o zor günlerinde arada size göndereceğim, ilgilenirseniz sevinirim.. ve sizi özlediğimi belirtmek isterim!"•

Dipnot: Hikâyenin devamını(yani suskun kadının kısmını) yine yazacak olan arkadaşım •düşler kon∫erves¡•'dir.. Eğer hikâyeyi kopuk kopuk istemiyorsanız, takip etmenizi öneririm..
İkinci Dipnot: Fotoğraf "Berkay Metin GEÇİCİ"ye aittir. Sevgilerimi sunarım..

Kapalıyı bitirdik ya, açığımız kusur kaldı!

2009-04-06T14:09:00.004+03:00

Haftasonu dinlenmek içindir yanlış hatırlamıyorsam.. Cuma gününden başladı bi stres, pazartesiye kadar sürdü. bu nasıl bir dinlenmedir yahu? Uyku denilen şey kalmadı bende ve saat 12.00'da kalkmış olmama rağmen (bütün günümü yemiş gibi hissediyorum), hala uykumu alabilmiş gibi değilim. haftasonu zaten yapmak istediğim hiçbir şeyi de yapamamış gibi hissediyorum.. bir yandan her şey düzene oturuyormuş gibi olsa da, bu kötü hisler hiç gitmiyor. Neyse, ben konumuza dönüyorum hemen..

> 04 Nisan 2009, Cumartesi günü. Açık Öğretim ilk ara sınav günümüz!

Tamamen bir işkence! İlk olarak otobüs duraklarında bekleyen bir ton öğrenci tipli, ellerinde poşetler ve poşetlerin içinde de muhtemelen kalem,silgi ile sınava giriş belgeleri bulunan insanları görüyoruz.. İlk gün Allah'tan ağabeyim götürdü beni sınav yerine de, yoksa hayatta çekilmezdi o yol. Sınav yerine vardığımızda insanlara baktım da şöyle bir, nasıl da rahatlar.. kimsenin sınav umrunda değil gibi. bir grup kız arkadaşlar erkekleri kesiyor, bir grup erkek arkadaşlar kızları kesiyor.. Aman Allah'ım! Sonra çok yakın bir arkadaşımı gördüm de, rahatladım biraz ben de. Emre adındaki arkadaşım yanıma geldi, onda da bir şaşkınlık var.. ne yapacağını bilmez gibi! "ben niye geldim buraya lan?" tipi vardı. onu uykusuzluğuna veriyorum.. sonradan açıldı zaten.. en sonunda derslerin muhabbetine girebildik!
"naptın? çalıştın mı?" diye bir soru yöneltti bana..
"eh işte. 1 haftadır bakabildim anca" diyebildim ben de sıkıntıyla.
"ben de fazla çalışamadım ama kolay olur diye düşünüyorum. bi matematik zorlarsa zorlar, bir de muhasebeden biraz korkuyorum" dedi Emre..

zaten 4 tane dersten gireceğiz. yarısından şüphelisin be abicim! diyesim gelse de tuttum kendimi. çünkü ben de aynı şekildeyim :)

"valla ne yalan söyleyeyim, aynı durumdayım Emre'cim" dedim..
sonra bi an sormayı akıl edebildim;
"hangi bloktasın?"
"A bloktayım" dedi Emre..
"Aha, ben de A bloktayım. sınıfın hangisi?"
"18 No.lu sınıftayım.sen hangi sınıftasın?" dediği anda hayallerim yıkıldı adeta.. sanki bizim sınıfta olsa kopya çekebilecekmişiz gibi düşündüm. hani ikimizden biri de çok çalıştık ya sınavlara(!) birbirimize yardım edeceğiz aklımız sıra :)
"16 No.lu sınıftayım.neyse Emre'cim, hadi girelim içeri" dedim..

Yürümeye başladık ama yürüdükçe benim stresim iki kat artıyor. sonra kendimi avutma ve rahatlatma politikasını uyguluyorum;
"Emre, herkes Açık Öğretim sınavları kolay oluyor diyor.. Yani çalışmadan geçen çokmuş. Önemli olan sorularda mantık yürütebilmekmiş. E biz de akıllı çocuklarız hani, geçeriz değil mi?" diyorum..
"Geçeriz tabi kanka, rahat ol" diyor Emre de..
"Hıı, tamam o zaman. Yaparız yahu, n'olcak! Hem çok olmasa da çalıştık sayılır.. yani mantık yürütebiliriz değil mi?" diyorum..
"Yürütürüz, yürütürüz. merak etme sen! hadi başarılar Tunca!" diyor ve sınıfına doğru yürümeye başlıyor Emre.

İlk gün sınav bitiyor! ve matematikten hiç beklemediğim kadar çok soru yapıyorum.. Muhasebe sınavım da güzel geçiyor.. çünkü 15-20 tane kayıt sorusu var. e ben de zaten kayıtlara baktım hep kitaptan.. yani, doğru yapmışımdır herhalde! Temel Bilgi Teknolojileri dersi zaten bilgisayar dersi.. Windows ve Linux'un bir İşletim Sistemi olduğunu, Word ve Excel gibi programların işlevlerini ve yukarıdaki menü elemanlarında da neler bulunduğunu, ROM ve RAM'in ne işe yaradığını, giriş-çıkış birimlerini, yazılımların neler olduğunu bildikten sonra o sınavı geçememe gibi bir imkânınız zaten yok.. Hukuk dersine de hem çalışmıştım, hem de sınavda güzel mantık yürüttüğümü düşünürsek; güzel bir ilk ara sınav geçirdiğimi de düşünebiliriz..

Sınavdan çıktıktan sonra Emre ile evimize dönerken konuşmalarımız ayrı bi güzeldi. onun da sınavı kötü geçmemiş.. yani gerçekten çalışmadan bir şeyler yapabildik ama öyle de düşündüğümüz kadar basit değilmiş :)

Benim o an canımı sıkansa, ikinci ara sınavda gireceğim derslerin hiçbirine adam akıllı bakamamış olmamdı! İşletme dersine hiç çalışmamıştım. Temel Davranış Bilimleri sosyoloji ama sevgili düşünürlerin neler yaptıklarını tamamen unutmuşum.. O derse de birazcık bakabildim! İktisatsa tamamen bir korkulu rüyaydı benim için. Hani çalıştım ona da çok az ama, yok kardeşim! Öyle çok az çalışmayla geçilebilecek bir ders hiç değil..

Biraz daha bakabilmek için bu derslere sadece 3 saatim kalmıştı. Çünkü akşam da düğüne gidip, fotoğraf çekecektim. Sahi, düğün fotoğrafçılığı yaptığımı söylemedim hiç şu güne kadar :) zaten yeni başladım sayılır.. bu benim dördüncü düğünüm olacaktı! ve gece eve 1'de geleceğimi düşünürsek, stresim çok daha fazla artıyordu.. çünkü Uludağ Üniversitesi'nde gireceğim sınava ve bizim evden tam 1 saat sürüyor otobüsle. Ağabeyimin de tatil günü ve beni götürmek için uyanmasını isteyemem.. Kısacası benim pazar sabahı saat 7'de ayakta olmam gerekiyordu ve toplam 6 saat kadar uyuyacaktım! Önceki günden de uykusuz olduğumu düşünelim, işkence tamamen!

Güzel bir düğün geçirdik ve bunu şu şekilde süsleyebiliriz:
-Sevenleri sevdiğine vermediler, vermedileeeer.. güzel yüzlüm, şirin sözlüm çok gördüler, çok gördüleeeer! Abe kaynana, naptın bize? naptın bize? naptın bizeeee? Biz birbirimizi çok sevdik.. kaçıyoz bize, kaçıyoz yarimleeee!
Ahah, artık ezberledim bu şarkıyı. Gelin-Damat havası mıymış, neymiş :)

> 05 Nisan 2009, Pazar günü. Açık Öğretim ikinci ara sınav günümüz!

Tanıdık kimse yoktu ilk üniversitenin kampüsüne gittiğimde.. ve sınava gireceğim fakültede de hiç tanıdık göremedim. aman, zaten sınava 10dk. kala ordaydım ve kimseyle konuşacak vaktim de yoktu açıkçası..

2 saat süren sınavın yine sonuna kadar bekledim. zaten yine sınavdan en son çıkan bendim! yalnız önümdeki sırada oturan kıza takıldı kafam, "15dk'da sen ne yaptın da bitirdin sınavı?" diyesim geldi.. Yahu 36 tane işletme sorusu var ve sorular okunmalı. öyle kısa soru yok! çözeceğin matematiksel işlemi olan sorular da yok işletmede.. 30 tane Davranış Bilimleri sorusu var ki, e sosyoloji ve psikolojiyi lisede hepimiz gördük.. soruların uzun olduğunu ve okunmadan çözülemeyeceğini de biliyoruz! 36 tane İktisat sorusu var ki, zaten onlar ölüm.. yani 15dk.da bitebilecek bir sınav değil, hatta 2 saatte bile ben zor bitirdim. son 5dk. kala bitti benim sınavım ve son 5dk. kala sınıftan çıkmak yasak olduğundan tek başıma oturdum öyle en arka sırada.. İki tane öğretim üyesi vardı sınıfta, onlarla sohbet ettik 5dk. :)

Gelelim sınavımın nasıl geçtiğine!
Hiç çalışmadığım işletmeden bütün soruları yaptım.. hiç kafadan attığım soru yok yani! öyle güzel mantık yürütülebilecek sorular vardı ki, insanın bundan sonra da işletmeye çalışası gelmiyor :) Sınavdan çıktığımda "Benden personel değil, işletmeci olur abi!" diyesim geldi..
Davranış Bilimleri sınavım komediydi.. 5-6 tane düşünür sorusu vardı ve hepsini karıştırdım. aklıma hangisinin ne yaptığı gelmedi! sadece şunu hatırlıyorum; "Karl Marx, Hegel miydi neydi.. ondan etkilenmiştir ve çatışmayı savunur.. Karl Marx'ı görünce, çatışma şıkkını işaretleyeceksin abicim. o kadar!" diğer düşünür sorularıysa; kitapta sırasıyla hangisini okuduysam, onları işaretledim açıkçası.. yani kitapta sırasıyla hangi düşünürü tanıttıysa, soru sıralamalarına göre de onları işaretledim! Auguste Comte, Herbert Spencer, Durkheim ve Mead :)) Adamların isimlerini hatırlıyorum da, ne yaptıklarını tam olarak hatırlayamadım işte.. Mead düşünürümüze iki soruda şans tanıdım, Herbert Spencer,Durkheim ve Comte'a da birer sorularda şans tanıdım. Mead düşünürümüzün muhtemelen bi tane sorusu muhakkak tutacaktır, içime doğdu! Comte çok bilindik olduğunda tutmayabilir ama Spencer da muhakkak tutacak bakın! Durkheim ise geçen seneki sorulardan birinin cevabı olduğundan, onun durumu biraz şüpheli.. tutmayabilir yani :))
Neyse.. diğer sorular güzeldi ama. yine mantık yürütülebilecek sorular vardı. kısacası bu sınav da güzel geçti!

Amaaaa!
İktisat nedir öyle ya? tam 1 saat iktisatla uğraşmışımdır rahat.. hani ne biliyorum da, uğraştım(!) onu da bilmiyorum ama uğraştım yani. mantık yürütmeye çalıştım, o piti piti yaptım falan filan derken sorular öyle geçiverdi.. 36 soru da bitti ve sınavın bitimine son 5dk. kalmıştı! gerisini yukarda anlattım :)

UYKUM VAAAAR!
Alarmı çalmaya başlamış olmasına rağmen, eve geldiğim gibi hemen kendimi geri dışarı atasım vardı! 1 hafta boyunca eve dersler için kapanmış olduğumu ve ondan öncesinde de zaten çok fazla dışarı çıkmadığımı düşünürsek, gezmeye ihtiyacım vardı! Uykum var ama çıkıp gezmeye ve bol bol fotoğraf çekmeye de ihtiyacım vardı..
Kısacası, bunu da yaptım!
Çıktım, gezdim ve bol bol fotoğraf çektim.
Olaylar da olmadı değil, kötü olan şeyler de vardı ama bunları anlatmak istemiyorum.. şikayetçi değilim, kötü insanlar her yerdeler! sonuçta onlardan kurtulmaya çalışmaktan vazgeçtim, mücadele de etmiyorum artık.. kafasına göre davransınlar, ben de bildiğimi okurum öyle. sessiz ve sakin bir yaşam sürüyorum :)
Gece 1 gibi uyumuşum artık. ve 12.00'da ayaklandım!
Hala uykum olduğunu söylemeden geçemiyorum..

---

Dipnot: Çalışmadan açıktan bile öğrenilmez! Çalışmadan açıktan bile geçilmez!

2. ve söylemekten bıktığım Dipnot: Aşk ve sevginin değerini bilmenizi öneriyorum.. devir kötü, bulunmaz kötüden ötürü!

"duvara yazdım" kısmına yazmakla uğraşamayacağım için de küçük bir duvara yazdığım şeyi buraya eklemek istiyorum:

'rüyamda seni gördüm ve iyiki yarım kalıp uyandım.
çünkü sen ve ben, o çok sevdiğin aşk filmlerinin içinde yokuz..
masallar gerçek değildir; sen ve ben, sadece masaldan ibarettik..
bizimse, masalımız bile yarım kaldı.

yalnızlık s.onsuz

2009-03-27T13:56:00.005+02:00

içeride duruyordum.. evimin eşsiz sessizliğinde beni büyüleyen o sevdiğim müzikler çalıyordu ve huzur doluydum. ve bir de aklımda o gecenin bir yarısı sokakta çıplak ayak dans eden kadın vardı..
o gece balkondan görüp, merdivenleri koşa koşa inmiştim. onu uzaktan izlemiştim ve yağmurun altındaki büyüleyici dansı bittikten sonra takibe başlamıştım.. evini gördüm, evime yakındı. ertesi günü yalnız yaşadığını öğrendim.. ve sadece iki öğün yemek yermiş. yemek yapmayı sevmiyormuş ve o en sevdiğim sahilin, küçük ama en şirin yemek evine gidermiş.. bahçe tarafında oturup hem çimlerin tadını çıkarır, hem de denizi dinlemek hoşuna gidermiş. bazen dalgaların hızlandığı saatlerde ufaktan ıslanırmış ama sesini çıkarmazmış. sakin sakin sahilde dolaşırmış her sabah ve kimseyle konuşmazmış -kasabadakiler dili olmadığını düşünüyorlar- .. geceye kadar sallanan koltuğumda oturup onu düşleyebilirdim. sıcak çikolata, battaniye ve ona ait bir fotoğraf ile..

karşısına çıkamama sebebim cesaretsizliğimden değil, kendime söz verdiğimdendi.. nasıl bir insan bu kadar yalnızlığa ait olup da, bu kadar mutsuz olabilirdi! neden böyle suskun, böyle mutsuz ve neden böyle umarsız olduğunu kim bilebilir.. kendi yalnızlığımdan yola çıkarak düşünüyorum da, bu kadar mutsuz olması için kötü şeyler yaşamış olmalıydı. gözlerinden bir damla yaş aksa, ya da bir esintiyle tebessüm etse sevineceğim.. sadece yüzünde birazcık duygu görmek istedim günden güne. yalnızlık.. ona ve bana ait olan tek ortak yanımız olarak görünüyordu. ve o mutsuz, bense umutsuzdum..

yine sallanan koltuğumda oturup sıcak çikolata içerken, pencereden dışarıyı seyrediyordum.. kıyafetleri kirlenmiş ve yüzünde yılların acısını çekmiş gibi, büyümüş de küçülmüş bir erkek çocuğu gördüm.. karşıdaki eski ve kullanılmayan o küçük evin kapısının önüne oturdu. etrafına bakınıyor, insanları seyrediyordu benim gibi.. yüzündeki o acı ifadeyle karışık, gözlerinden yaşlar akmaya başladı.. her akan damla yerde kayboluyor ve umut olarak buharlaşıyordu. aşağıya inip yanına oturdum ve yüzümü ona çevirdim.. bana bakmıyordu, utangaç sandım başta. sonra kendinden emin, cesur bir bakış attı bana ve başını dimdik tutarak karşıdaki ufak kıza bakmaya başladı.. tahminimce yaşıtıydı ve ufacık yüreği o kız için atmaya başlamıştı. bunu hissettiğimi anlamış gibi tekrar yüzüme baktı.. hiç konuşmuyorduk çocukla ve elinden tutup onu ayağa kaldırdığımda karşı koymadı bana. onu evime çıkardım ve "ne yapıyorsun" bile demedi bana.. sallanan koltuğuma oturdum ve onu da karşıma aldım. kollarından tutup yüzüme çevirdim kendisini.. gözlerini kırpmadan merakla bakıyor, hala "ne yapıyorsun" demiyordu. ama yüzündeki ifadeden "ne yapmaya çalışıyor bu" dediği anlaşılıyordu.. o anda beni çok şaşırtacak bir şey yaptı ve yine kendinden emin ve cesur bakışını fırlattı yüzüme doğru.. ve sordu:

-adınız nedir?
*Nabeel. peki senin adın ne küçük adam?
-adım yok efendim.
*Anlıyorum.. peki sana bir isim bulmamı ister misin?
-eğer siz böyle uygun görüyorsanız, bulabilirsiniz efendim.
*Ailen seni çok iyi yetiştirmiş küçük adam.. çok saygılısın
-benim ailem yok efendim. ve kim nasıl isterse, öyle çağırır beni..
*O halde bundan sonra burda kalmak ister misin?
-siz nasıl isterseniz efendim.
*Sana alt katı hazırlayacağım.. ama fazla yüzyüze gelmeyeceğiz, tamam mı?
-sahibimi görmeden, ona nasıl hizmet edebilirim efendim?
*Sen köle değilsin. içindeki büyük adamı kendin göremiyor musun? merak etme, onu çıkaracağız.. sadece yalnızlığı sevdiğim için fazla yüzyüze gelmeyeceğiz. alt kat senin evin, tamam mı küçük adam?
-peki efendim.
*Bana sadece Nabeel de lütfen.
-Nabeel. isminiz çok güzel..
*Senin de ismin Carmel olsun.
-tamam Nabeel.

Carmel ile kasabada gezintiye başladık. yanımdaki küçük adamı görenler biraz şaşırıyorlardı.. birlikte bir mağazaya girdik ve ona yeni kıyafetler seçtik. ellerimizde torbalarla birlikte eve geri dönerken dikkatimi çeken Carmel'in oturup izlediği kız hala evimizin ordaydı.. Carmel bu sefer gözlerini kaçırarak baktı küçük kıza ve başını eğerek yürümeye devam etti.. Anlaşılan birazcık utanmıştı. Carmel ile eve çıktık ve ona banyonun yerini gösterdim. yıkandıktan sonra yeni kıyafetlerini giyindi ve şimdi çok daha iyi görünüyordu..

*Carmel, hadi aşağıya inip o küçük kızla tanış. belki iyi bir arkadaş olabilirsiniz.. ben de bu sırada alt katı senin için hazırlarım ve sonra seninle biraz konuşacağız.
-peki Nabeel. teşekkür ederim

büyük bir heyecanla ahşap merdivenlerden inmeye başladı.. merdivenlerin çıkardığı gıcırtıdan anlaşıldığı üzere, koşar adımlarla iniyordu. belki ikişer ikişer, belki de üçer üçer atlıyordu merdivenlerden. küçük adamın ufak yüreği büyümüş ve cesurca kızın yanına gitmişti. pencereden onları izledim bir süre ve birlikte oynamaya başlamışlardı.. yüzündeki o acı ifade ve yaşlı adam havası gitmiş, yerine bir papatya koklasa bile mutlu olabilecek ufak bir çocuk gelmişti. gözlerinin içi gülüyor ve sanki gözbebeği yıldız misali parlıyordu. bu daha önce yere düşen gözyaşı damlalarının umut olup buharlaşmasından daha güzel görünüyordu.. artık umut ona ait bir kavramdı. mutluluk da öyle..

Evin alt katını Carmel'e uygun bir şekilde hazırladıktan sonra yukarı çıkıp yemek hazırladım. ama bir sorun vardı.. hep tek kişilik yemekler hazırladığım için, bu alışkanlık olmuş belli ki; yine tek kişilik hazırladım. bu sırada ahşap merdivenlerin çıkardığı sesi yine duyabiliyordum ve sanırım Carmel yukarı geliyordu. hep kendi ayak seslerimden çıkan bu ses, şimdi başkasının ayak sesi olarak gelirken kulağıma çok yabancıydı bana..

-Benim biraz karnım acıktı Nabeel.
*Evet.. tamam!
derken içimdeki sıkıntı birden düşünmemi engellemeye başladı. ne yapacağımı şaşırdım ve o an aklıma sahildeki küçük yemek evi geldi..
*Hadi Carmel, ellerini yıka ve üzerine rahat bir şeyler giyin.

hiçbir şey söylemeden gitti ve ellerini yıkadı. sonra alt kata inerek dolabından yeni kıyafetlerinden seçmeye başladı.. giyindikten sonra yukarı geldi ve hazır olduğuna dair bir bakış attı gülümseyerek. yine suskundu.. evden çıkıp deniz kenarında küçük bir gezintiden sonra yemek evine vardık. ikimiz de oldukça aç görünüyorduk.. istediğimiz yemekler geldi ve Carmel büyük bir iştahla yemeğe başladı. ben daha başlayamamıştım onu izlemekten.. durakladı birden:

-neden yemiyorsun Nabeel? hızlı yememden rahatsız olduysan özür dilerim.
*Hayır, sakın öyle düşünme. sadece dışarıda yemeğe alışık değilim.. yakında sen de evde yemeğe alışacaksın.

tebessüm etti ve yemeğine devam etti. onu izlemekten ve onunla ilgilenmekten etrafıma hiç bakınmamıştım.. kafamı kaldırdığımda şaşkınlık içindeydim. karşı masadaki yağmur altındaki o dansıyla beni büyüleyen ve suskun kadındı! yemeğini bekliyordu ve beklerken de denizi seyrediyordu.. dalgalar onu ıslatırken, o gözlerini kapatarak bunun keyfini çıkarıyor gibiydi. hala yemeğime dokunmamış olmamdan rahatsız olan Carmel:

-lütfen artık yemeğini yer misin Nabeel? beni utandırıyorsun. nereye bakıyorsunuz?
*Hiç.. hiçbir yere bakmıyorum, pardon. yemeğine devam et Carmel, ben de yiyeceğim.

arkasını dönüp kadını gördü Carmel. ve yüzüme bakarak gülümsedi sadece.. sanki ona karşı olan hislerimi anlamıştı ve bundan mutluluk duyuyor gibiydi. yemeklerimiz bitince evimize döndük ve Carmel alt kattaydı.. bense yine sallanan koltuğuma oturmuştum. yerimden kalkıp Carmel'in yanına gittim..

*Carmel, senden bir şey isteyeceğim..
-tabi.. ne isterseniz yaparım Nabeel. hadi söyleyin..
*Bugün senin arkanda oturan o kadını görmüşsündür.. onun evini sana tarif edeceğim ve yarın söylediğim saatte ona yaptığım yemekten göndereceksin. tamam mı?
-tamam Nabeel. bunu yapabilirim.. peki kendisine bir şey söyleyeyim mi?
*Hayır, sadece kapıyı çal ve ona yemekleri verdikten sonra geri gel.

yine hiçbir şey söylemedi ve sustu öylece.. yüzüme baktı ve gülümsedi. arkamı dönüp yukarı çıkarken kapısını kapatmak için döndüğümde hala öylece bakıyordu bana.. ve elimi ışığı söndürmek için götürürken uzandı yatağına. odama çıkıp yarını bekledim sabırsızca..

her gün büyük bir sevinç ve heyecanla götürüyordu yaptığım yemekleri Carmel. onun için büyük bir keyifti sanki bu.. sabah kahvaltısı, öğle yemeği ve akşam yemeği yapıyordum suskun kadın için. ve bütün yemekleri de alıyormuş. her gün iki öğün yiyen kadın, artık üç öğün yiyordu.. ona her gün farklı yemekler yapıyordum ve sanırım bundan mutlu olabiliyordu. fakat hiç yemeklerin kimden geldiğini merak etmediğini düşünmeğe başladım.. çünkü öğrenmek için hiçbir şey yapmamıştı. aslında ben de bunu istiyordum ama aylar geçmişti ve artık ona olan duygularım daha da yoğunlaşıyordu. onu mutlu edebiliyor muydu yemeklerim, merak ediyordum..

. .. sonbahar gelmişti ve kendimi kötü hissediyordum. o gün hiç yemek yapasım yoktu.. elime bir kağıt, bir de kalem aldım. "naci en palestina" şarkısı defalarca çaldı pikapta, çok seviyordum bu parçayı. hüzün ve huzuru bir arada taşıyordu sanki.. ama o an hüzün ağır bastı ve masadaki kağıda gözlerimden süzülen birkaç damla gözyaşı düştü.. bir sayfalık bir not yazdım suskun kadına.. Carmel dışarıda yine o ufak kızla oynuyordu. ve çok mutlu görünüyordu ikisi de.. büyüdüklerinde gerçekten büyük bir aşk olacaktı aralarında, bunu hissediyordum. kızın ismini 1 hafta boyunca sormaktan çekinmiş Carmel.. ismi Graciela'ydı küçük kızın. Graciela evine dönerken, Carmel de her zamanki saatinde yemeği suskun kadına götürmek için yukarı çıkmaya başladı.. ahşap merdivenlerin çıkardığı gıcırtı bu sefer çok yavaştı, sanki bugün yemek yapmadığım içine doğmuştu Carmel'in. yanıma geldi ve yüzüme bakarken şaşkınlık ifadesinde üzüntü de vardı.. neden yemek yapmadığımı sormaktan çekinircesine bakıyordu suratıma. eline yazdığım sayfayı tutuşturdum ve hiçbir şey konuşmadık Carmel ile.. aslında bir şeyler söyleseydi bana, küçük adamın büyümüş yüreğinden neler çıkacağını çok merak ediyordum. ama konuşması için onu zorlamadım, yüzünden anlamaya çalıştım. belki de yanlış anladım ama notu isteksizce götürdüğünü düşünüyorum.. çünkü son olacağını biliyor gibiydi!

nottan ufak bir alıntı:
. .."zaman geçerken her gün sana yaptığım yemekler belki özlemlerini arttırıyor ben dindirmeye çalışırken. .yalnızlığını daha fazla gösteriyorum sana farkında olmadan. .ve bir şeye bağımlı olmanın heyecanı,acısı. .hepsini ben yapıyorum sana..bir gün gelmezse eğer!?. . üzüldüğün sadece yiyeceğin bir şeylerin olmaması olmayacak. .hatta düşünmeyeceksin bile yemeyi, sadece verilecek boş tabaklar,o küçük çocuğu bir daha göremeyecek olman üzecek seni..ve ben üzülmeni istemediğim için üzeceğim ∫en¡"• (burası •düşler kon∫erves¡•'ne ait)

Carmel geri döndüğünde üzgündü ve benimle konuşmamak için yemin etmiş gibiydi, suskun kadının yerini almıştı sanki.

Dipnot: Hikâyenin devamı gelecek diye düşünüyorum.. suskun kadın ne yapar, bilemem. göreceğiz =) aslında, onu da •düşler kon∫erves¡• yazıyor işte.. takip takip takip (:
İkinci Dipnot: Fotoğraf "Berkay Metin GEÇİCİ"ye aittir. Sevgilerimi sunarım..

Sevgili.yi Arayan Yürüyüş -boş bir yol-

2009-03-23T16:25:00.008+02:00

Rüzgâr olabildiğince sert esiyordu o akşam.. tek başıma sonbaharı yaşamak kadar keyifsiz bir şey yoktur! tek başıma sıcak bir şarap içmenin de hiç keyifli bir yanı yoktur..

işte tek başıma kaldırımlarda seni aramamın da keyifli bir yanı yoktu! seni aramanın tek güzel yanı "umut"tu.. insanların "umudu olmayan insanın, hayatta bir amacı yoktur" sözlerine inatla; "umudum var benim" diyebilmenin içimdeki rahatlığı vardı biraz.. seni bulamayınca da ne kadar zavallı durumuna düştüğümü anlamışsındır yeşil elbiseli kız!

Lucida o an bana dönüp şunları söyledi:

-sen gözlerindeki ışığını yitirdiğinde, renk körlerinden beter olacaksın.. göremediğin bir-iki renk olmayacak; siyah-beyazla yetineceksin! umudun ışığın olsun, yaşam tarzınsa siyah-beyaz..

bencilliğe lüzum yoktu ve yerim de yoktu bedenimi "ben"lerle doldurmaya.. adımlarımı tek tek seçerken, nereye kadar taşıyabilir bedenim beni?
ya ruhum? kalbimle eş değerde olduğunu fark etmeme rağmen, daha ne kadar incitebilirdim ki onu? ruh, özgürlüğü bedene bağlıyken yaşamak ister; beden, ruhu kendine bağlamak için kalbi özenle taşımak ister..

Ağlamaklı yürüdüm bütün o yolları.. yolun ortasındaki çizgileri de takip ederek. sonra bir insanoğlu gördü beni, yardım etmek istedi halime acıyarak.. arabasına bindiğimde, arka sağ köşeye oturdum. ben genelde en çok orayı severim.. duygusal bir müzik açmasını istedim ve pencereden ağaçları saymaya başladım tek tek. zor oluyordu, indim arabadan!

Kar yağmaya başladı ilkbaharın ortasında, şans bu ya.. yüzüme tanelerin tek tek düşmesine bayılırım!

seni ararken, bir yandan o uzunca yolu lapa lapa yağan karın ağaçlara düşüşünü izleyerek yürümek ve ileride oluşan sisin sonunda beni neyin beklediğini bilmemek.. yürüyüşüme heyecan ve umut kattığı için biraz olsun gülümsetti beni! yüzümde oluşan tebessüm hâliyle yürümeye devam ediyordum artık.. ama yolda ne bir insan, ne de sana dair bir iz olmadığı için de mutsuzdum ayrıca! sanki herkes şehri terk etmiş; bomboş yollar, kar tanelerinin düştüğü ağaçların üzerindeki kuşlarla bana aitti..

Lucida beliriverdi sislerin arasından.. üzerindeki bembeyaz elbise, melekleri simgeler gibiydi. ayrıca kar bir tek onun üzerine yağmıyordu!

Lucida yine güzel yüreğinden çıkan iki-üç cümlesini söyledi ve gitti:

-kuşların özgürlüğünü kıskanmak aptallıktır.. çünkü onlar özgür olduğu için değil, kendilerini düşündükleri için uçup dururlar! kuşlar kadar bencil olmadığın için gurur duymalı; kuşlardan daha özgür olduğun için şükretmelisin. kanatların olmadan uçabilmeyi öğreneceksin!

sevgiyle yoğrulmuşsun Lucida.. düşüncelerinin güzelliğinden kaynaklanıyor üzerine kar yağmaması! çünkü sen kirli değilsin.. seni temiz göstermesi için üzerine kar yağması gerekmiyor. yüreğin temiz Lucida! yolumu aydınlat ve bana o'nu getir lütfen.. benim de sevgiye ulaşmamı sağla, sevginin değerini bilen! gözlerimdeki umut parıltısını gör ve beni o'na götür Lucida.. aşka bulanayım!

Şehrin sükûtu ve yolların boşluğundan yararlanan sinsi kuşların üzerimden uçuşmasından rahatsızlık duymaya başlamışken, seni görür gibi oldum sislerin arasında.. yaklaştıkça, sislerin arasında görünenin yaşlı bir adam olduğunu fark ettim. bembeyaz sakallarına iki tane kuş saklanmış, bana inat aşk tazeliyorlardı sanki..

Kar tutmuş yollarda ayak izleri bulmaya çalıştım.. ama hem sana geleceği kesin değildi, hem de ortada bir iz yoktu zaten!

iki zeytin ağacının arasına bir salıncak yapmıştık hayalinle

bir de hamak yaptık sarılıp uyumak için sallanırken kendi kendine..

ben daha çok minik salıncağımızı severdim,

sen rahatına düşkündün epeyce..

havadan mıdır bilemem, kasvet çöktü bu gece!

uyku çözer diye düşünürken

uyandığımda yoktu hayalin..

ve ben

yalnız başıma sallanamam

korkarım düşmekten.

Not: Yukarıdaki fotoğraf "Berkay Metin Geçici"ye aittir.. Sevgilerimi iletirim.

A Bloody Night

2009-03-15T11:21:00.008+02:00

bugün farklı uyanmıştım.. nefesim kokmuyordu ve gözlerimde hiç çapak yoktu. dayanamadığım acıları bana yıkan hayatın, kendince vicdanını rahatlatmasıydı sanırım bu.. farklı olmayan tek şey, yorgunluğumdu.. yorgundum ve mutsuzluğum gözümden akmaya çalışan milyon tane damlacıkla daha da belirginleşiyordu.

ağlayamıyordum!

daha yatağımdan kalkamamıştım ve ne gariptir ki çarşafım da hiç üzerinde yatmamışım gibi dümdüzdü.. çıtçıtları var da bunların, çıkmamıştı bu sefer!

ellerin ellerimi öylece bırakırken senin,

işlemiş bedenime suyun, huyun ve nefesin..

gördüğün kadar işkenceye maruz kalmadım ben,

görmediğin kadar iştahlı nefsim..

ben yağmuru çok severim ya, ondan dışarıda yağmur vardı bugün.. şemsiyemi almadım, yüzüme yüzüme vursun diye. yağmurla birlikte, gözlerimdeki birikinti de akıp gider diye.

ağlamalıydım!

başımı eğerek yürümeyi pek sevmesem de, yağmurun şiddetiyle eğdim! sonra fark ettim ki, yağmur bile bana bunu yaptırabiliyorsa, ben acizleşmişim!

hayal meyal hatırlıyorum gözlerini,

"ben bir kere yaptım o hatayı" dediğini..

en son gördüğüm rüyadan aklımda kalmış,

sarıldığımda kokunu içine çektim

ve sen

-gitmedin!

çehremi kana bulayan, uykularımı kaçıran, seni görüp görüp ölmemi sağlayan rüyalarıma dönmek istemiyorum uyuyarak.. gözümü hep açık tutacak yeni bir ben buldum.

ama onu da kaybetmem zor olmadı.. seni kaybettiğimki zaman gibi çabuk olmasa da, tahmin edemediğim sürede bensizliğe kavuştu suretim!

bir doğum sancısı gibi değil, ölüm döşeği gibi hazırlıklı hiç değil..

nice kadınlar çıkacak karşıma yine

onlar bana adım adım yaklaşacaklar,

bense koşarak kaçacağım rüyalardaki gibi

ve rüyalarda koşmak zordur..

koştuğum kadar yolu gidememiş gibi

onlar daha çok yaklaşmış gibi korkutur..

sen

beni koruyamayacak kadar uzaksın

ölümüme yaklaştıran tuzaksın.

düşlerimde gördüğüm seni yaşamaya çalışırken

kalbimdeki cezaevinden kaçaksın..

sen suçlusun,

suçundan kaçan bir korkaksın!

sen uzun zamandır dinlemek istediğim bir şarkı gibisin.. fakat tamamen nostaljisin!

ve sen en popüler olduğun zamanlardaki sen değilsin.

seni herkes unuttu, ben unutmadım

ama öyle uzaklara gittin ki; şarkı kulağımda, yakında sözlerini unutacağım bir fısıltı gibi..

rain

2009-03-13T17:57:00.005+02:00

benim mi biriktirdiğim gözyaşlarım var, yoksa çatımın mı tamire ihtiyacı var?
bilemiyorum.. hiç de bilemedim zaten.
kendimi öyle gereksiz şeylerle oyaladım ki, hayatın ne kadar zor olduğunu yeni yeni anlıyorum..
bazıları farkında olmadığımı söylese de, ben hepsinden daha çok farkındayım. en kötüsü de, çaresizlik..

bence unuttun, hatta çoktan atmıştın!
bi yazımda da yazmıştım, satılıktı sanırım.. ruhumu satmadım ben hala ama; öncesinde beni kullanıp attın, sonrasında da sattın.. bilmem, öyle mi ki?
ben zaten her zaman kukla seçiliyorum.. haftanın, ayın, yılın daimi en şık kuklasıyım! biz buna halk içinde enâyi diyoruz.. evet, ben enâyiyim. çabuk aldanıyorum, çabuk aldatılıyorum..
saçım hiç de tel tel kıskanılacak gibi değil.. ve yokluğumda asla yutkunamazsın diye de bir şey yok! rahat ye arkadaşım, afiyet olsun.
rüyaların tersi çıkar zaten.. kimse benim için ağlamıyor, ben iyiyim! ve onunla iyi anlaşabilmen için, önce beni sevmen gerekir.. yazıların hala çürük, kendine dikkat et!

ilişki!
bi nevi iyi oldu aslında.. sevgiye ulaşamadık biz o'nun bu'nun gibi!
ama şu yönden eksikliği giderdim;
yıpratılmayalı, yıpranmayalı çok uzun zaman olmuştu..
bunu yapabilmesi için ne gerekiyor ey ahali, biliyor musunuz! bunu yapabilmesi için onu önemsemem, onu benimsemem, hatta onu birazcık sevmem bile yetebilir..
e bunu yapabildiğine göre ??
neyse..
ben senin kadar olmasa da, iyiyim kontes!

arkadaşlarımla birlikte çıkmama bir şey demesen?
bu konuda ne sen bana karış, ne ben sana..

dedi.
çocuk, içinden küfredercesine kabul etti önce bunu..
sonra kolay olmayacağını düşündü ve biraz fısıldadı da, dinleyen var mı ki?
anlamsız, mantıksız ve saçmacaydı oldukça..
çocuk, umursamazlığı sevgisizliğe yordu ve uyudu
gözlerini
kapatıp.
uyandığında telefona sarılmak ve hemen sevgilisine ulaşmak istedi!
söylemek istedikleri vardı..
"birbirimizin kolları arasında uyumak dışında, ne kadar alıştın bana?"
demek istediyse de çocuk, diyemedi.
cevabı zaten biliyordu..

..
.

hani iki tane sipsi vardı ya elimde,
ikisini de bırakmam gereken yerlere bıraktım..
evet, bunları ben yaptım! başkasına yaptırmadım.
birisini, parkın o benimsenmiş bankına; diğerini, o karlar arasında zorla çıkılan toprağa bıraktım..

ruhum o kadar ağırlaşmış ki; vücudumu kaldırdığımda, ruhum hala yanında kalıyor..
ve nispet eder gibi, dudaklarında bitiyor.
dokunmaksızın, ruhlar sevişiyor..
sen tebessüm ediyorsun, ben ölüyorum.

dipnot: bu yazımın başındaki fotoğrafı ben çektim.. nihah! bütün kullanım hakkı bana aittir, ona göre :P

ayrıca, tembelliğimden dolayı özür dilerim!!!

artık tekrardan yazmaya başlıyorum =)

inci.ndim

2009-01-19T21:17:00.003+02:00

bugün o şarkı beni çok incitti .
ve bugün dedim ki kendi kendime ;
keşke "inci" diye bir sevgilim olsaydı ..
sonra düşündüm ; niye illa bir sevgili arıyorum ki kendime ?
kızım olsaydı inci benim .. inci gibi , pamuk gibi , bembeyaz . şeffaf olsaydı !
bana ait olsaydı , benimle olsaydı ..
bugün o şarkı beni çok inci.tti de ,
ben
sana
söylemedim
-belki gerçekten seviyorsundur bir başkasını
diye ..

kristal kirpiklerimden öpen ..

2009-01-07T21:56:00.007+02:00

Ahah ..
Ahahahahah ..
HAHAHAHAHA !

Bu yazıda ağlatmayacağım ..
Bu yazıda "işte ben de böyle b.ktan bir haldeyim" dedirtmeyeceğim ..
Bu yazıda üzmeyeceğim ve siz de benim adıma üzülmeyeceksiniz ..
Bu yazı bambaşka bir hava içinde :-
mutlu.
.umutlu,
tutkulu.
.huzurlu !
ve sırf bu yüzden girişi "kahkaha" dolu yaptım ki , benden karamsar bir yazı beklemeyin bu sefer diye ..

banadair_berrin'in geçenki yazıma yaptığı yorumdaki gibi "ağlama değmez hayat" .. şarkılar , ah şarkılar !
zahircan'ımın geçenki yazıma yaptığı yorumdaki gibi "hay eksik olma sen" .. böyle diyebiliyorum eskimiş kızılıma ..
bu arada zahircan . sen de eksik olma hiç inşallah =)

şimdi beni bu kadar güldüren , bu kadar iyileşmiş ve yaralarımın kabuk bağlamış olduğu anda karşıma çıkan kişiyi tanıtayım size ;
eski lakabı kızıl . kızıl takmışlar ismini (: kızıl saçlıymış .. ama bence şuanki hali daha iyi .
aynı ben . aynı bana benziyor .. huylarım , düşüncelerim , aşka verdiğim değer . her yönüyle ben .
ilk önce düşündüm ki ; kendime aşık olabilir miyim ?
hayır .
ben ona aşık olabilirim .. zaten önemli olan kendimden farklı birini bulmak değildi ki , aynımdan bulmaktı . farklı olsaydı , ne kadar sürebilirdi ki ?
ve gidip bok adamlara aşık olabilecek bir yapısı olsaydı şayet .. ya da değerimi bilmeyecek biri olsaydı ?
ve paralel evrenlere inanmaya başladım O'nunla .

sevgili okur , aramadan buldum :) buldu . buluştuk "biz" !

ve .. O çok güzel yazıyor ! çok aptal kelimeler seçiyorum şu sıralar kendime ama bunu söyleyeceğim :)
"beni tav etti .."
o kadar güzel kelimeler kullanıyor , o kadar içten ve o kadar güzel yazıyor ki bana hislerini .. yalan olamayacak kadar temiz ve hisli ! bunu anlayabilecek kadar kafam hala yerinde . eskiden kandırılmış olabilirim belki ama , yok yok .. bu sefer kandırılmıyorum !
bu sefer aldatmayan yazılar bunlar .
bu sefer doğru yazılara ve kişiye tav oldum ben ..

Tam iki tane kırmızıya yakın bir turuncu renkte zarflar aldım O'ndan .. içinde kenarları özenle yakılmış mektup kağıtları olan !
Şimdi bedenimin kenarlarını öyle yakmaya başladı .. sarıldığında en çok !
Titrek ve kısık bir sesle çıkacak olan iki kelimeye özlemi , bilirim .. bir gün , yanımda uyandığında heyecanla söylerim .
ağlat beni mutluluktan !

Mahremi yazmayacağım tamamen ama mektuplarının dışında bana yazdığı mailden bir alıntı yapacağım ;

Sana olan tutkum
paslanmasın diye
her sabah aynanın karşısına geçip
yüzümdeki gözlerinin izine gülümsüyorum
bırak buz sarkıtları oluşsun
parmaklarımda
avuçlarımın avuçlarında yandığını biliyorum
suskunluğunla istediğin kadar
zincirle yüreğimi
odacıklarında serçeler duş alıyorlar
sen biliyorsun
biliyorsun değil mi?

b i l i y o r s u n.
b i l i y o r u m.

Bir Damla Tebessüm? -Heart Attack-

2009-01-02T07:48:00.003+02:00

Gülümsemeye niyetsiz bir ağız kıpırdatmasıyla başlarım yine güne .. ve yine kapımın zili çalar -beklenmeyen misafir- !
*ben seni özlemedim ki .. ve seni beklemiyordum hiç , nereden çıktın?
derim salakça ..
ağlayarak gider zili çalan misafir , yanlış zamanda gelmiştir .

. .. "toparlanmalıyım önce , lütfen .. lütfen daha sonra gel , bir daha seni bulamam ben"
diyerek içimden gözlerim dolar . el bile sallayamam
elimi de uzatamam ..

benden başka kimse saramaz yaralarımı . ben toparlanmalıyım ! önce ben kendimi adam etmeliyim ve ağlamamayı öğrenmeliyim ..
daha hala neye sızlanıyorum zaten ?
neden özlüyorum ben .? .

birisi gözünü kırpar ve sonsuz bir efsun bırakır bana .
nasıl başa çıkabileceğimi düşünürüm önce .. sonra gözümü okşarım yine kızarana kadar ! "kan çanağı" yaparım , bir de kırmızı bakarım dünyaya ..
evet , her şey böyle daha fazla erotik !

sen beni anlamayandın .. yine de döndüğünde nasıl git derim sana ?
sen beni umursamayandın .. yine de öptüğünde nasıl karşı koyarım sana ?
sen beni aldatandın .. yine de güldüğünde nasıl ağlarım ben ?
böyle severken .

sen eskimişsin ama bilirim , seversin beni .. değerim vardır
beni koru "onlar"dan .. koru beni
sarıp saklama .. koklama .. okşama
ama küfret onlara , öldür onları , yarala !
bana zarar vermesinler sevdiğim .. benimle oynamasınlar . beni en son inciten sen ol , en son sana ağlamış olayım !
sevdiğim ..
en eski , en son sevgilim
gül kokar tenin .
beni koru "onlar"dan !
ben
ben , üzülmek üzereyim .

...
..
.

sesimi duyan tek kişi ;
dasti ..
dasti :))
dasti benim kızım . hem de oyundan :) ona bile bu kadar bağlandım . nasıl bi insana dönüşüyorum ?
dasti bir hayvan .. evcil değil , tamamen saldırgan ! dasti parçalıyor , onu besliyorum .
o bir bulcan görünümlü "vulcan" (: 2 lvl sonra evrim geçirecek .
bu sıralar onunla çok konuşuyorum .. o kadar çok konuşabileceğim insan var ki , ben onunla konuşuyorum !
dasti'ye anlattım ..
bir melek düşünüyordum ! kirli ama temizlenecek , ruhunu bütünüyle bana verecek . ben ona yaşam , o bana sevgi verecekti .. ama ?
fakat !
.
..
lakin (:
-
o vazgeçemedi hayatından ..
neyse , hemen birini bulmuş bile zaten !
yüzünü de sevmiş .
yüreğini de sevmiş midir ki ? (:
git de bok adamlara aşık ol , gerizekalı =)
kıskanmadım .
üzüldüm sadece
ben de gidip kendime bok melekler seçtiğim için ..

"A Fine Frenzy - Almost Lover"
bu şarkıyı çok seviyorum , bi ara playlist.ime de ekleyeceğim ..
siz de dinleyin ..

mod : anhepi =)

son olaraksa , sizinle bir blog paylaşmak istiyorum !
sevgili lülü'mün blogu .
Tıklatın ; Karanlık Senfonisi

Sonunda "Fısıltı #2"

2008-12-29T18:54:00.005+02:00

Fısıltı #1'i yazdıktan sonra yaşadığım kötü bir olayı "aptalca" kafama takarak hevesimi kaybetmeye başlamıştım ..

Sonra "kimin , ne söylediği .. kimin umrunda?" diyerekten kendimi toparlamaya çalıştım !

Fakat bunu yapamamıştım .. etki altında kaldım :)

sonra #2'yi çıkarmaktan vazgeçtim ..

fakat "dün" kadar "güzel" bir gün yaşamış olan ben , nasıl yazamazdım artık ?

kötü etkinin altından kolayca sıyrılmamı sağlayan "biri" var ..

uzaktan iliştirilen sözlerle değil , yakından güzel yüreğiyle yardım etti bana !

yazabilmemi sağladı ..

ona çok teşekkür ederim !

çok mutlu.yum :)

hikayemin devamı da hazır ..

buyrun tıklatın (:

"Fısıltı #2"

#3 de bir hafta sonra çıkacak inşallah =)

Bunları Dinleyin #2

2008-12-26T14:10:00.004+02:00

Bu hafta hiç yılbaşı heyecanına bürünmedim .. İzmir'de yılbaşı programım vardı , sahne alacaktım ! ve annemin "geçen sene de arkadaşlarınla geçirdin yılbaşını , bu sene

bizimle geçir .. iki sene üst üste dedenler çok bozulur" demesiyle iptal ettim ! Heyecanımın olmaması bu yüzden de değil aslında .. Sahne alacağım için de heyecanlı değildim zaten . Yılbaşları artık bana hiç heyecanlı gelmiyor açıkçası .. birçok arkadaşım birlikte bir şeyler yapalım diyor da , istesem de istemiyorum .. öyle garip bir hâl içindeyim !
Bakalım bu hafta gönlümden neler kopuyormuş ..

Yabancı Top10

Pearl Jam - Lightning Crashes

Oasis - Stop Crying Your Heart Out

Audioslave - I Am The Highway

My Diamond Brightest - Gone Away

Cranberries - Daffodil Lament

MSG - Never Ending Nightmare

Coldplay - See You Soon

Agua De Annique - Sunken Soldiers Ball

Yann Tiersen - Theme Principal (Amelie Poulain Soundtrack)

Yann Tiersen - Comptine D'Un Autre Ete L'Apres Midi (Amelie Poulain Soundtrack)

Yerli Top10

Cem Adrian - Yalnız da Ayağa Kalkabilirim

Aylin Aslım - Ahh

Duman - Melek

Mor ve Ötesi - Küçük Sevgilim

Candan Erçetin - Söz Vermiştik

Murat Çelik - Pervane

Feridun Düzağaç - İçimden Şehirler Geçiyor

Sezen Aksu - Geri Dön

Dorian - Yeniden Hayata

Nil Karaibrahimgil - MASAL

tep.kime

2008-12-21T21:47:00.005+02:00

bugün tepkiliyim .. ne senin ruhsuz bakışlarına , ne de hoşlandığın adamlara kızamayacak kadar tepkiliyim ben . öyle olmasaydı eğer , ağlardım ! tıklım tıklım sinirle doldu içim ama ağlayıp da boşaltmamak için böyle kalmalıyım ..
ben bugün tepkiliyim .. ne yabancı ellere dokunmana , ne de yalancı mutluluklara aldanmana kızamayacak kadar tepkiliyim ben . sinirim aniden geçse de , senin bu davranışlarına karşı sakince tepki göstersem .. sinirim aniden beni terk etse de , sana yönelse ; bunu biraz yaşayıp görsen .. sen de bir gün değil , her gün ölsen ! bunu ne çok isterdim .

nasıl da mühürlü dillerim .. sustu mu açılmıyor bir türlü ! o kadar çok anlatmamı isteyen var ki .. anca sinirlendiğimde sövebiliyorum ona buna , en çok da sana ! bu rüyayı kaç kez gördüğümü soruyorlar önce ; bir ton dil döküyorum rüya olmadığını anlatmak için .. sonrasındaysa ; "tamam kâbus diyelim" diyorlar anca .. anlatsam seni onlara , bir ağız dolusu anneni ne kadar iyi tanıdıklarını anlatırlar bana ! sonra "ayıp" derim ben , susarlar .. ama hiç böyle olmuyor işte , ben susuyorum en başta .. sana da sövemiyorum , yazık ! içimde kalıyor . ne kadar inanç dolu bir insandan , ne kadar boş bir kalıp çıktığını görüyor musun şimdi ?
ve seni melek zanneden gerizekâlıların hala olduğunu biliyorum .. ben meleğimin kim olduğunu biliyorum da , ona da susuyorum ! sen değilsin .

evet , meleğimi biliyorum .. ama konuşamam ! tek laf edemem ona , anlatamam .. belki abartı gelir de , belki söylenir .. ya da öyle bir s.ktir çeker ki , aklım hayalim şaşar ! ben buna alışkın değilim , başıma da hiç gelmedi .. ben nasıl anlatırım ki hislerimi öyle ? sen konuşsana biraz bana , sende de hiç yok ya .

ve sonra başka biri ..
biri var
birileri hep var da , öyle biri var ki ;
ben bütün hevesimle yakınlarıma onu anlatırken , gözlerimin onunla dolduğunu söyleyen sesler duyuyorum ..
o bütün hevesimin içine edecek kadar mantıksız ya , işte ben buna yanıyorum ..

ve kalbim
neyi aradığını iyi biliyordu , tutkuluydu ..
önce gözlerim gördü
sonra beynim konuştu
ve kalbim
bir kez daha sustu ..

"ne sen melek ,
ne diğer biri ..
önce bir masal anlatın bana , ufak bi umut olur belki !
ben masallarda yeşerir
masallarda solarım .
ne sen melek,
ne diğer biri ..
önce bir inandırın bana , sonra alıp saklayın beni !"

Bunları Dinleyin #1

2008-12-18T00:10:00.007+02:00

Bu başlığın ilk haftası olduğundan , bu haftaya büyük bir özen göstererek başlayacağım . Ciddi anlamda zevkime güveniyorum ve bu hafta hiç değiştirmeden dinleyeceğim playlistimi sizinle paylaşıyorum !

Biraz bunalımlı olabilir (:

Yabancı Top10

Alanis Morrisette - Uninvited
Pearl Jam - Black
My Diamond Brightest - Something of an End
Breaking Benjamin - Until the End
Pearl Jam - Lightning Crashes
The Hanks - Evaporate
Portishead - Roads
The Gathering - Alone
Anathema - Release
Ashram - Shining Silver Skies

Yerli Top10

Düş Sokağı Sakinleri - Uyuyuş ve Uyanış
Bülent Ortaçgil - Kimseye Anlatmadım
Ayla Dikmen - Anlamazdın
Zeki Müren - Gitme Sana Muhtacım
Sezen Aksu - Seni Sevdiğimi Unut
Murat Çelik - İtirazım Var
Ogün Sanlısoy - Yar Olmadın
Özlem Tekin - Belki
Aslı - Yardımcı Olmuyor
Peyk - Gidin

Doğum Gününüz Kutlu Olsun "kelebenk" ve "pinkZorro"

2008-12-17T01:47:00.005+02:00

Aralık ayı kutlamalarına büyük bir hızla devam ediyoruz (:

Öncelikle söz verdiğim gibi , 16 Aralık'ta doğmuş olan sevgili kelebenk'in doğum gününü kutluyorum ..

Ardından yine söz verdiğim gibi , 17 Aralık'ta doğmuş olan pinkZorro'nun doğum gününü kutluyorum ..

ve Esra'cım(kelebenk) , senden gerçekten büyük bir özür diyorum , gününde kutlayamadığım için :( yalnız , mazeretlerim de çok önemliydi .. bunları sana özel olarak anlatacağım :)

ayrıca mazeretlerimin dışında sana kendimi affettirebileceğimi düşündüğüm bir sürprizim daha var .. umarım beğenirsin =)

Ayrıca Esra'nın çok güzel bir yüze sahip olduğunu söyleyeyim tanımayanlar için .. bu ona asılmanız gerektiğini de göstermiyor tabi ! sadece böyle güzel bir hatunla çalışacağımdan dolayı mutlu olduğumu belirtmek istemiştim :) kendisi modelim olacak , ihi .. güzel fotoğraflar çekeceğim inşallah =)

ve pinkZorro .. yazılarındaki o buhran havasını seziyorum çok ! bu benim stilim .. lütfen efendim , beni bu kategoride zorlamayınız :) eğer benden iyi bir yazar olursanız , sizinle bir daha konuşmam ve asla doğum gününüzü kutlamam =)

şaka bir yana , çok fazla kendini yansıtıyorsun .. üzülme hiç (: hep mutlu görmek istiyoru(z)m seni ! yeni yaşının sana getireceği sorumluluk , olgunluğuna olgunluk katacak ve bunu da çok iyi kullanasın inşallah .. her şey gönlünce olsun , mutlu kal !

İkinize de kocaman sevgiler ..

Öperim bi sürü.

Saygılar!

Doğum Günün Kutlu Olsun "taluyka"

2008-12-13T07:40:00.005+02:00

Aralık .. her şeye rağmen hoşgeldin demiştim .. biraz kötülemiştim seni ! biraz da mülayim takıldım aslında (: her neyse .. yorum yazan arkadaşlarımızdan taluyka'ya sözüm vardı -ki ben verdiğim sözleri tutarım- ve O'na en içten dileklerimle yeni yaşında mutluluklar diliyorum ! Çok ama çok mutlu olsun .. herkes aynı temennidedir eminim =)

Sade ve öz :-

doğum

günün

kutlu

olsun.

Sevgilerimle =)

yeni başladığım hikâyemle,rebelon'un da blogundayım =)

2008-12-08T22:13:00.004+02:00

rebelon'un her telli çalgılar platformu adlı blogunda da yazmaya başladım .. ilk yazımın içeriği ; edebî olsun istedim ve bir hikâye denemesiyle başladım ! Genelde yazılarımı da oturur , bilgisayar başında yazarım .. Bu hikâyeye de doğaçlama başladım ve devamını nasıl getireceğimle alakalı pek bir fikrim yok aslında ! Elbette bir hikâyeye başlarken sonuna kadar düşünülmeli , ben de düşündüm .. belli başlı bir içerik düşündüm fakat olayları nasıl bağlayacağımı , durumların nasıl gelişeceği daha kesin değil .. net bir fikre sahip değilim kısacası !

Hikâyeyi şöyle özet geçebilirim ;
biraz gizemli bir yapısı olmasını istedim hikâyemin ve bu yüzden daha kahramanımın "erkek" veya "kadın" olduğunu belirtmedim .. kahramanımın yaşadığı çalkantılı bir hayatı var ve bunalımlı bir dünyası var ! yoğun bir kalabalıkta bile kendini çok yalnız hissediyor .. hatta kalabalığı görmüyor gibi bir hâli var ! duyduğu "fısıltı"lar var ve bunları daha şimdilik kafasına takmıyor .. kendinin de nasıl bir ruh hâli içinde olduğunu bildiği için , şimdilik önemsemiyor yani ! fakat bu fısıltılar ilerde giderek yoğunlaşacak ve beynini kurcalayan bir şeyler olacak .. işte olay orda kopacak (:

kafamda canlanan düşüncelerin kısa bir özeti de bu işte =)

hadi bakalım , hayırlısı !

Hikâyeme göz atmak için tıklayın ; Fısıltı #1

şiir düeti (:

2008-12-08T02:25:00.004+02:00

Zeugma(Kasımpatı) ile birlikte yazmış olduğumuz şiirimizi görmemiş olan varsa diye , onlar için bir şans daha :P

Tık tık tık

konserler biter mi ?

2008-12-04T12:31:00.006+02:00

Bir Blues Fest. geçti ki , sormayın .. yazdım çünkü , üstüne tıklayın (:
Tadı damağımızda kalan bu müthiş anları , yanımdaki çok yakın arkadaşım ve modellerimden biri olan Buse ile yine çok yakın arkadaşlarımdan biri olan Zeynep ile geçirdik .. Ceyhun diye bir arkadaş daha vardı , o da bu anı ölümsüzleştirenlerden biri olmayı tercih etmişti (:
Hayatımın en harika günlerinden biriydi .. ve hemen yakınlarımızda "tayfa"dan olan Orkun,Batu,Aslı,Serap,Kadir falan fitnat vardı :P anaam , böyle bahsettiğimi duyarlarsa çok fena olur (: her neyse .. ben bi o masada bi bu masada biterken , dans etmekten de geri kalmadım tabi ! Blues Fest. yahu bu , boru mu ? Deli gibi dans ettim (: Gerçi o gün pek havamda değildim galiba , o kadar da çok dans etmedim .. ama yine de müthiş atmosfere ve o müthiş ezgilere karşı koyamayan vücudum , genelde kendini piste attı zaten ! Dans etmeyen var mıydı ? Tabi ki hayır (:
O geceyi tayfadan ayrı olarak Buse , Zeynep ve Ceyhun ile geçirmek bana biraz koydu açıkçası .. çünkü ağzımın payını aldım ! Hani Buse çok ısrar etti diye onlarla birlikte gittim fakat yuvasından ayrı düşen , kanadı kırık bir yavru kuş gibiydim sanki .. oy , nasıl acındırdım :P ahah . nitekim öyleydi ama ! Tayfa daha güzel eğlenmişti ve o masa ile bu masa arasında gel-git yapmak arada kalan masalardaki müşterileri bayağı bir kızdırmış olmalı .. devamlı bana bakıyorlardı :)
Sonuç olarak ; Suare macerası sadece Blues Festival ile noktalanamazdı !!
Tayfacığımla birlikte , her ne kadar alakasız olsa da ; "Yalın" konserine de gittik :))
Tayfanın dertleri bitmeyen , aşk acısı çeken , dumur olmuş gençleri olan "Batu , Orkun ve Ben" için çok güzel bir gece olacaktı(abarttım) .. adaşım olan diğer "Tunca" da bize katıldı ! hatundur kendileri .. burdan da "unisex" bir ismim olduğu kanaatine varabiliriz :))

Şimdi Yalın konserinde çekilmiş olan fotoğraflardan ikisine gelelim (:

Üstteki fotoğrafta , adaşım Tunca ile beni görüyorsunuz .. slow şarkılarda da pek güzel bi dans ettik ! Ama slow dansta üstüne rakip tanımayan ben , daha iyi bir partner isterdim :)) O yüzden sadece 1 şarkıda Tunca ile dans ettim , diğer slowlarda kendi başımaydım .. ahah , ciddi anlamda çok fena slow dans ederim (:

Yalnız ben bi ara "salsa" yaptığımı da fark ettim , daha doğrusu arkadaşım fark etti .. "yok artık" dedik hepimiz .. ben neymişim (:

Öncelikle bu fotoğrafı çeken benim .. bence çok da güzel çekmişim (:

Beyazlı olan arkadaşa gözümüz takılıyor ilk , değil mi ? Kendisi Alman çıtırıdır .. İsmi Timur ! Biz "Hans" diyoruz bazen :)) Hemen ortada benim "çakma bonus" arkadaşım Batu'yu görebiliyoruz .. neden çakma bonus ? saçım onunki kadar kısayken , ayıptır söylemesi en güzel ve en tatlı bonus bendim :P Hemen yanında da Orkun var .. çok severim , beybifeys bir suratı var serserinin (: eski alışkanlıklarından birisi "piçlik"tir .. onla bunla yatan bir gençti =) onla bunla derken ; güzellerle tabi :) fakat artık "benden geçti" diyerek bu alışkanlığını bıraktı .. işte bu yüzden ben , Orkun'u daha bir çok sevmeye başladım ! artık aşık olduğunu düşünüyor (: hatta dedim ya ; aşk acısı bile çekiyor ! Yalnız Batu çok kötüydü o gece :(

Bu fotoğrafın özelliği nedir ? Biz ağlanmaya , sızlanmaya gittiğimiz "Yalın" konserinde çok fena eğlendik .. Öyle böyle değil (: Yahu zaten adamın bütün şarkılarını ezbere biliyormuşuz .. ve biz daha gittiğimizde Yalın sahneye çıkmamıştı ! Tekno çalıyordu .. "Ortamcı Gençlik" olmaya en büyük aday gösterilen bizim bu tayfanın müthiş tekno dans stiliyse , geceye damgasını vurmuştu (:

Bu arada kendimi yeni yeni keşfediyorum .. çok fena açıldım ben yahu (: bu kadar iyi dans ettiğimi bilmiyordum açıkçası .. herkesin gözü üzerimizdeydi ve hatun kesiminin beni kestiğini de fark ettim ! hatta bir arkadaşın taktiği vardı ; "kalabalık bir ortamda sizi kesen birinin olduğunu anlamanın en iyi yöntemi 'esnemek'tir .. eğer başkaları da esnerse , o esneyenler de sizi kesiyordur" .. işte bu taktiği o gece denedim ve gerçekten de işe yarıyormuş :)) neyse , beni kesmeleri ilgimi çekmedi tabi ki ! solo takılıyorum uzun bir süredir ve böyle gayet iyiyim ..

aşk , aşk , aşk ..

nerdesin lan ?

midem bulanıyor artık

2008-12-03T13:14:00.006+02:00

bu bulantı çok yoğun değil ama bazı yüzleri görmeye , bazı isimleri duymaya tahammülüm kalmadı artık .. hani elimde olsa yırtıp atacağım geçmişimi , geçmişimdeki her şeyi ! ben şuan olayların en klişesinden , beyaz bir sayfa koparıp hayatıma yeniden başlamaya çalışıyorum . yanlış olan ne ? diyecek ki bazı kopasıca diller ; "sen o sayfaları kirletirsin" .. geçmişimdeki sayfalarımı ben mi kirlettim peki ? geleceğimdeki sayfalar da kirlenecekse , benim kirliliğim olsun .. kim ne karışır ? "the angel opens her eyes" cümlesini değiştirerek , "the angel opens my eyes" olarak kendime uygun görmek istiyorum .. ya böyle olursa ? ben meleğimi seçemem , meleğim olmasını istediğim biri var .. ya gerçekten meleğim olursa ? ve öyle bir melek olabilir ki ; meleğim gözlerimi açsa da , kapatsa da ona teslim edebilirim kendimi ..

kasım onsekiz'de yazmış olduğum bir yazı .. bunu birileri üstüne alınmış sanırım , lütfen alınmasın (: ben burada kimsenin egosunu tatmin etmeye çalışmıyorum .. sadece içimi(!) döküyorum =)

ve belki de ben herkese yalan söylüyorum ?

kimse üstüne alınmasın .

Dipnot : bu yazıda geçen "the angel opens her eyes" cümlesi , sağ gadget bölgesinin üst tarafındaki playlist'te "Pearl Jam - I Can Feel It" olarak bulunan şarkıda geçmektedir .. dinlemenizi öneririm (:

her şeye rağmen "hoşgeldin Aralık"

2008-12-01T08:18:00.004+02:00

üzerimde o kadar yoğun bir sevgi varken sonbahar ile ilkbahara , araya kışın girmesinden nefret ediyorum .. ben seni de zaten sonbaharda sevdim ! sarı yaprakların düşerken dalından , kalbimle konuşuyordun sen .. açmayan çiçekleri ve kuraklığını görüyordun yüzümün ! sen kalbime aşık oldun .. ben de senin yapraklarından biri oldum !

bavulumu yere atıp sarılırken sana , titredim ben . heyecanımla özlemim bir arada , sevdiğin kalbimin atışlarını dinledin ! pamuk gibi ellerin vardı ve ben tutmamak için seni ittim .. yüreğimi söküp yerinden , nefes almak için zorladım kendimi ! bana yardım eden olmadı , sen de öldün ..

sonunda sana ilkbaharda aşık oldum ben . yüzün sahte gülüşlerdeyken , gözlerinin gülüşünü görmek içindi bütün şebekliklerim .. "çukuruna it beni" diye yalvardım sana , sen kalbine bile almadın ! beni koklayıp saklamadın .. sarıp sarmalamadın !

o ilk ayrılığı sapladığın kışın ilk dönemleri , Aralık'taydık .. ve kocaman bir aralık vardı aramızda , ayrılık !

benim bu ayı sevmememdeki tek sebebin ayrılıktan olduğunu düşünecekler için küçük bir ipucu daha geçiyorum ; Aralık Ayı'nda hiç iyi şey olmamış ki zaten (:

bu da kafanızı kurcalasın hadi ..

' sana dönüp bakmam bile artık

içim dışım yalan koktu , bulanık

canımdan öte aşkımı yıprattın ya ,

ölümüm kadar acıtmadı bu ayrılık .

cep telefonunu icat edenin ...

2008-11-30T21:00:00.007+02:00

uzun süre açık olduğunda bir kişi bile aramaz .. hatta sadece avea mahlukatından gelen mesajlara karşı cevap vermek istercesine elim orta tuşa kitlenir ama basamam ! bugün telefonumu hiç açmadım ve uyudum . biraz önce telefonumu açtım ve çıldırmış gibi gelen mesajları okudum !

niye?

bunca zaman bi mesaj bile atmayan insanlar , sizlere sesleniyorum ! niye 1 gün kapalı olunca bu kadar delirdiniz ki ? eminim , ne zamandan beri kapalı olduğundan haberiniz bile yoktur ! belki 10 gündür kapalı zannediyorsunuzdur ama öyle değil işte (:

kapatmamın bi amacı da yoktu .. sadece uyurken telefonumun çalmasından hoşlanmıyorum =)

Yalnızlık Ağacı

2008-11-29T05:04:00.003+02:00

hatıralara terk edilmek kadar acı olanı ; o'nun hatıralara duymadığı önem sanırım .. ayrılık ekilmiş toprağı büyüten o berbat yalnızlık , gövdemi titretirdi hep .. şimdi kocaman bi ağaç olan yalnızlığım , sağlam dallara sahip ! gözyaşıyla beslenen toprağa köklerimi öyle kalın bırakmışım ki , yalnızlık büyütürken hiç eğrilip bükülmemişim .. şimdi dallarımla sapasağlam ve mutluyum !

2008-11-29T03:30:00.005+02:00

ne bedenler tattığını bilmem için iki gözüm yetmez ..
nasıl sevdiğimi bilmen için o kalp hiç yetmez !

kalbim vurgun
beynim yorgun
derimden sızan her damla gözyaşın
kanıma karışıp sarhoş olmama yeter
ahım kalır , sızlar dudakların
diğer ruhlar senin kanatlarını keser

2008-11-28T13:55:00.004+02:00

kalbimden esip geçen rüzgâr hep tek yönlü
sadece gitmek isteyenleri alıp götüren cinsten
ve dönüşü olmayan işte .. tek yönlü
şimdi son rüzgâr gelmeden bu taraflara , son kez düşünün
esmek isteyenler ?

2008-11-28T01:01:00.003+02:00

lıkır lıkır içtim seni yağmurdan

son bir nefes çektim sigaramdan

şakır şakır ağlayarak attım seni odamdan

son kez hevesimi aldım bu hayattan

ruh.ospu

2008-11-27T13:35:00.005+02:00

bi insanı birlikteyken yeterince tanıyamıyorsun .. sana kendini şirin tanıtıyor çünkü ! melek sanıyorsun falan fitnat .. oysa "öyle değilmiş" dediğin zamansa ayrılmış oluyorsun zaten !

bedenini başkasına , ruhunu başkasına satacaksan benimle ne işin vardı be güzelim ? ben sana en başından söyledim "yalan olmasın" diye .. ama maşallah , hayatın yalan çıkıyor sonradan !
sen , gerçek seni yansıtmıyorsun hiçbir yerde ! netteki hiçbir sitede veya msn.indeki insanlara kendini doğru tanıtmıyorsun .. sen zehra'ydın ! senin için -ruhun- orospu çünkü .. sen zehra diye tanıtırken kendini , içini yazdın =) asıl seni döktün sereserpe ve gizlendin ! biraz göt olsaydı , benimle birlikteyken bu haltları yediğini bana da anlatırdın ..

ben seni seninleyken tanımadım .. gerçek seni tanıtmadın ! şimdiyse gayet güzel tanıtıyorsun =)
beden.ospu , ruh.ospu .. daha nolsun ki ?

çöp

2008-11-27T07:56:00.004+02:00

kapının önündeki çöp kutusuna bakmıyorum bu aralar

muhtemelen artık başka çöp kutularındasın ..

sızım sızım

2008-11-25T02:18:00.006+02:00

Yürümeyi öğrenir ya bebek ? Bugün tıpış tıpış yürüdüm işte . emeklemek dizlerimi çok acıtmış , yürüyünce fark ettim .. sustuğum tüm zamanların acısını içimde yaşarken , sefasını sürenler oldu aynı zamanda elbet !
Arasıra dellenir yüreğim , öyle oldu nitekim .. Şimdi yine iyiyim !
Beni düşünen birilerinin olması ruhumu okşayan şeyler gerçekten .. zamanında hep benim yaptığım şeylerin karşılığını alamamış olduğumdan olsa gerek , şimdi biraz ilgi ve sevgi görünce bu kadar ruhumu okşuyor sanırım (:
Ben bugün tıpış tıpış yürümeyi öğrendim , yarın el ele koşmayı da beceririm !

'gözlerin kadar güzel yüreğin ..
bana bakarken söylediklerin ?
o kadar derin , o kadar narin ..
uzun zaman oldu , böyle hissetmedim !
sen aşk sızdırıyorsun da Sezin ;
gözler mahrur , beklemeli kalbim .
söyle benden ne istersin ?

sızım sızım sızlıyor Sezin .
büyümüş de küçülmüş ellerin !
bembeyaz tenin ,aşk kokan gözlerin ..
sızım sızım sızlıyor Sezin .
aşkın sızıyor kalbime senin ..'

senden kaçış var mı ?

2008-11-24T00:51:00.004+02:00

siyahı seviyorum ben . matemi andırmasından değil , gözüme güzel geliyor sadece ..
yorgun hissediyorum çok .. hep daha çok !

kendimle ettiğim kavgaları çok abarttım sanırım . çok büyüttüm ..
sonra yoruldum . dayanamayıp diz çöktüm !
bedenimi ele geçiren o kadar çok insan(!) olmaya başladı ki .. ruhumu daha ne kadar tutabilirim ? bilmiyorum .

acımı kimseye anlatamıyorum .. anlattığım zaman anlamasa bile kimse , anlamsızlaşıyor !
o'nunla , bu'nunla , şu'nunla , sen.inle , kendim.le
paylaşıyorum hayatı ..
peki benimle paylaşılıyor mu hayat ?
elbette(!) ..

toprak kokan her şeyi seviyorum ..
dün gece lodos bitip yağmur başladı ! bugün öğleye kadar da devam etti evimin buralarda ..
yağmur yağdığında yol asfalt kokar ya ; o kokuyu da seviyorum ben .
bahçemize çıktım .. yemyeşil , güzel bahçemiz ! küçükken koşturduğum o sevdiğim yer -çok da koşturmadım aslında , atıyorum ! ama komşunun kızı ile koşturduğumuz olmuştu (: yanlışım olmadı tabi , arkadaşımdı- ..
toprağa uzandım .. üzerimdeki pijamalarım toprak koksun diye !
"kirlenmek güzeldir" -omo , ariel vb ..-

öyle işte ..
ha , aklıma gelmişken bi de .. kasım ayı hiç bitmesin !
aralık ayını sevmiyorum .

gördün işte :-
senden kaçış yok
ellerin gibi

kasım ondokuz

2008-11-23T00:43:00.006+02:00

19 Kasım'da Bursa'daydı .. ve ben bu konseri kaçıramazdım ! gittim .. harika da vakit geçirdim !

John Lee Hooker Jr. beklediğim o tadı en iyi verebilendi bana .. yani istediğimi gerçekten bulabildim ! söylenebilecek pek de bir şey yok aslında . gerçekten eğlendim çünkü .. hayatımda bu kadar çok dans ettiğimi hatırlamıyorum !

O gün öyle güzel uyandım ki .. daha aklımda festival yoktu ! ama uyandığımda her zaman aklıma gelen ilk şeyin değiştiğini fark ettim .. bu huydan vazgeçmiş ve değişikliğe gitmiş olmam bende rönesans etkisi yarattı ! sanırım uzun süredir aradığım şey de buydu .. herkes bu duyguyu yaşamalı diye düşünüyorum (:

Sonra .. sonra .. düşünüyorum da ne yaptığımı ?

hatırladım !

festivale birlikte gideceğim arkadaşım buse aradı beni .. zeynep ve ceyhun da bizimle olacaklardı ! buse'nin aramasıyla festivale gideceğimizi hatırlamış oldum .. çünkü uykulu gözlerim bütün gün boyunca geçmemişti ve hala pijamamı çıkartmamıştım üzerimden .. yüzümü de yıkamamış , tv izliyordum (:

sanırım 3 saat kadar bu vaziyette durdum ..

telefonu kapatmıştık ama içimden kalkmak da gelmiyordu nitekim .

fakat BLUES BLUES BLUES ..

çınlayıp durdu kulağımda ! o an kalkıp hemen saçımı yıkadım .. oh ! bu arada saçımı yıkamak gittikçe zorlaşıyor .. çünkü bayağı uzadılar ! uzadıkça da daha çok hoşuma gidiyor saçlarım .. bonus durmuyor ama kıvırcık halleri de hiç geçmiyor ! dilerim asla geçmez (:

her neyse , metroya binip buse'yle buluştum sonunda ..

festivalde yanımda olan tüm arkadaşlarıma da teşekkürlerimi sunuyorum buradan (:

buse,zeynep ve ceyhun ile oturuyorduk fakat diğer arkadaşlarımı da görünce arada onların yanına gittim .. ki zaten bizim tayfa (:

serap-aslı-orkun-kadir-batu-mert

severim sizleri ..

teşekkürler tekrardan (:

Dipnot : YALIN konseri olacakmış 29 Kasım Cumartesi .. yine Suare'de ! aynı tayfayla gitmeyi düşünüyoruz .. ortam güzel oluyor =) fakat şöyle de bir şey var .. blues parçalarında kendi başına eğlenebiliyorsun , kendi başına dans edebiliyorsun ! Yalın parçalarında bu söz konusu bile olmayacak (:

işte sırf bu yüzden tayfayla oturduğumuz kısımların dışında benimle dans etmek isteyecek gönüllü bi hatun arıyorum (:

bu yüzden Sezin her ne kadar kafamı kıracak olsa bile , kötü bir şey yapmıyorum .. sadece arkadaşım , tanıdığım , kardeşim sıfatını taşıyan bi hatunla dans etmek istiyorum =)

yoksa nasıl tadı çıkacak ?

Önemli Not : İlgilenenlere duyurulur yaaaani ... :P

Asıl Not : Yine de tayfadan destek bekliyorum .. "Sezin , Sezin , Sezin" sesleri ile konsere gelmesi için ikna edebiliriz bence kendilerini =)

Zeki Müren - Gitme Sana Muhtacım

2008-11-20T02:57:00.004+02:00

Büyük usta , sanat güneşi Zeki Müren'i analım istedim ..
Sevdiğim şarkılarının en başında gelir bu şarkı .. ki sevmeyen de yoktur sanırım !
Acıtır biraz , hüzünlüdür ..
Neyse , bu şarkıyla alakalı yorum yapabilecek durumda değilim ben .

Buyrun , dinleyin (:
http://www.youtube.com/watch?v=b-jlPeWZdH4

Gitme sana muhtacım
Gözümde nursun başımda tacım , muhtacım
Beni öldür öyle git
Yaşamak için senin sevgine muhtacım

Muhtacım gözlerine , muhtacım sözlerine
Uzattım ellerimi , muhtacım ellerine gitme

Şimdi bomboş ellerim
Seni çağırır yaşlı gözlerim , muhtacım
Beni öldür öyle git
Yaşamak için senin sevgine muhtacım

Sensiz bir dünyadayım
Gerçekten uzak bir rüyadayım , muhtacım
Beni sensiz dünyadan , sonsuz rüyadan uyandır da git muhtacım

Muhtacım gözlerine , muhtacım sözlerine
Ruhumu ıstacak sımsıcak nefesine , gitme

Gitme sana muhtacım
Gözümde nursun başımda tacım , muhtacım
Beni öldür öyle git
Yaşamak için senin sevgine muhtacım

kasım onsekiz

2008-11-18T05:05:00.005+02:00

ne alemde yüzüm ?
sivilce çıkmış yine bi tane .. uzun bi süredir -yaklaşık 2 sene- yüzümde bu dandik şeylerden tek tük ve ufacık çıkardı .. hatta çıkmazdı bile . ama dün bi tane çıkmış ki , aman diyorum ! 2 senenin hatrı varmış gibi resmen .. kocaman .
toprak sürdüm , yağmurun yeni düştüğü toprağı .. çamur kıvamında biraz ! iyi gelir dediler , kandırmış olabilirler tabi de .. neyse yahu , banane ! ellemeyince geçiyor nasılsa . bugün ufalmış zaten biraz .. (ahah , çok yalancıyım)

ne alemde şehrim ?
ben mi küstüm onlara , onlar mı bana .. anlamadım ki . yine sokağa adım atasım yok , uyuyarak geçiyor bütün gün .. telefonumda merak edenlerin mesajları var aslında . ama çoğul kullandığıma bakmayın siz , abartıyorum . bi kişi mesaj atıyor .. (o da malum zaten)

'come , break me down
bury me , bury me
I'm finished with you , you , you
look in my eyes
you're killing me , killing me
all I wanted was you
come , break me down
break me down
break me down
bury me
bury me'

dilimde bu aralar bu şarkı devamlı ..
parmaklarımda da bu şarkı varmış demek ki !
yazasım geldi öyle dinlerken ..

yüzümü mevsimlere bölesim var .. bi gözüm kışı yaşarken , diğer gözüm yazı yaşasın .
dudağımın yarısı ilkbaharda kalır , diğer yarısı da sonbaharda ..
sonbaharı sevmez oldum bu aralar .
ilkbaharı da severim ama , Nisan'dan dolayı .
ilkbaharla sonbahar yanyana durmuyor galiba , sonbaharı taşıyan dudağımın yarısını kesebiliriz .. aynı anlamı taşıyan çok şey var nasılsa !
bkz. kan , acı , ayrılık ..

hem sonbahar temalı şarkıların da çoğu acıklı olmaz mı ? at çöpe , gitsin ..

bi ara daha önce hiç sevişmediğimden bahsetmişim ..
hoş , burda anlatmaya çalıştığımı kaç kişi anladı acaba !

..

eee , ben kendi kendime konuşmaya da başladım galiba bu aralar ..
-niyazi ?
*
-niyazi ??
*
-lan niyazi !!
*söyle?
-özlediğinde insan , ne kadar hüzünlü bir hale bürünüyor .. hele ayrıysa ! sen hiç yaşadın mı , bilmiyorum .. ama bana öyle oluyor !
*yaşadım...
-ha , o zaman biliyorsundur ne demek istediğimi .. peki ağladın mı hiç ?
*ağladım...
-oh , oh .. çok iyi ! yani , iyi değil de .. beni anlayacağın için iyi . hmm . pardon ! şey .. ya böyle devamlı onu arayasım var . seviyorum diye bağırasım var . geri dön diyesim var .
*eee,ne duruyorsun?
-yapamam .. beni istemiyor ! ve işin kötüsü , bir daha onun gibi bulabileceğime inanmıyorum .
*o senin gibisini bulabilir mi peki ?
-bu bakımdan hiç düşünmedim ..
*bence düşünmelisin
-anlıyorum ..
*
-niyazi ?
*
-ben ölmek istemiyorum niyazi ..
*
-ben sevmeyi özlediğime karar verdim .. birlikte zaman geçireceğim biri olsa belki , belki o zaman mutlu olurum ? belki aşık olurum niyazi ? aşk diyorum .. aşk . bana çok değer verirse belki , belki o zaman aşık olurum .
*
-ağzım kurudu .. beni duymuyorsun niyazi ..

..

beni sıcak yatağıma götürürdün önceden
gözümden öperdin
hep aşk doğardı gözyaşımın küllerinden
büyülerdin ..
ben sana ait , sana yabancı
sen o'na küskün , bana yalancı
benden ne istedin
diye
soramıyorum
bile
hiç düşünmeden kırdın
ama yine de aşk kokardın

anlatılanların hepsi doğru "büyü.mek"

2008-11-16T02:30:00.005+02:00

nasıl anlatsam .. tadı çok tuzlu gelir ya hani ! dilinde tuz tadı bırakırken , kalbindeki kıvılcımların çıkardığı yangını kimse görmez .. sadece seni izler insanlar ve üzülürler ! dilinde tuzun tadı hep aynı kalırken , kalbindeki yangın daha da büyür , daha da büyür .. ve daha büyür ! hep büyür .. acıtacağı son deme kadar acıtır ..
tadı tuzlu .. neydi ki ?

dış ses.gözyaşı?

evet , işte o .. bugün yine ondan akıttım bir damla .. sonra bir-iki damla .. sonra 10 damla .. sonra daha fazla ! hep büyüdü kalbimdeki yangınlar gibi .. gözümdeki kırmızılıksa gözyaşından değildi sadece , alkolden .. kendimi çok dağıtmışım son zamanlarda ? öyle diyorlar .. ben onlara inanmıyorum (:

sözüm o'na , ne gerek vardı bu kadar elalemle yüzgöz etmeye beni ?
çok ukalalaştım son zamanlar .. çevremdeki kimseyi beğenmiyorum .
alkolün tadı da bir başka geliyor insana , birileri ısmarlayınca ..
düşünüyorum da , eskiden erkekler bayanlara ısmarlarmış ?
ne kadar gereksiz .

ihtiyaç duyduğum yalnızlığıma geri dönmemin sebebi , birden bire çok hızlı yaşamaya başlamam sanırım ..
bu beni çok yordu !
ama bi yandan da çok eğlenceli vakitler geçirdim ..
işin güzel yanıysa , beni mutlu eden şey(ler) var hayatımda !
bununla yaşamak ürkütücü olduğu kadar da heyecanlı .. kendimi kontrol edemiyorum ve olur olmaz zamanlarda mutluluğumu yansıtacak bir gülümseme atıyorum etrafa !
rolden değil ..
kendimi hiç bu kadar olgun , rahat , bilinçli ve sakin görmemiştim ..

dolu dolu yaşamak .. bu şekilde yaşlanmak
kaderimde erken ölüm varsa eğer
şuan ölmek isteyebilirim ..
sanırım böyle bir şey kimsesiz mutlu olmak !

pamuk biber , kırmızı şeker

2008-11-14T00:11:00.003+02:00

anımsadığım bir renk var .. kokusuyla , tadıyla , her şeyiyle bana ait ! sonra uzaklaşan , güneşin batarkenki hali ..

yaşlandığımı hissettiğim an , "yaşamam gereken çok şey var" dediğim anla aynı andı .. 19 yaşında başka ne söyleyebilir ki insan ? "gençsin be Tunca" derken birileri , ruhumun 30'u doldurduğunu düşünüyordum .. gözlerimi kısarak ağlamamayı öğrendim sonra ! bu yaşta kırışıklar oluşmasın diye olsa gerek .. gözlerimi kocaman açarak ağladım uzun süre ! çok diretsem de sonunda kısmak zorunda olduğumu da fark ettim .. "demek ki öğrenememişim" dedim sonra , sonra susmak geldi içimden ! deli deli dolaşan o aptal çocuk , buhranlar içinde günlerce yatağıyla bütünleşen bir ihtiyara bıraktı yerini .. yaşça büyük olan ruh ! ihtiyar .. olgunluğumun simgesini taşıyor mu dersin ?

anımsattığım bir tutam saç var .. kokusuyla , tadıyla , her şeyiyle sana ait ! sonra uzaklaşan , makarnanın kıvırcık hali ..

ben , gözlerim acısa da bulutun kalp halini yakalayabilmek için bakarım ..
sen , gözlerin acısa da güneşe aldırış etmeden bulutu kalp yapıp bana sunarsın ..
ben , değer bilirim ..
sen , ilgiye susarsın ..

özgürlük için özlememek gerek .

ne güzel yazmış ..

2008-10-01T23:59:00.005+03:00

BENİ BİR KEZ

Bir kez de , böyle bekle.

Soluksuz.

Uykusuz.

Beni bir kez de böyle bekle;

Arzulu

ve hırçın.

Bir kez de böyle bekle beni;

Kalabalık

ama yalnız.

Beni bir kez de severken,

Hiç gelmeyecekmişim

gibi bekle.

Beni son kez çok uzak,

Ama hücrenin içindeymişim gibi bekle.

Uğruna ölebileceğim

gerçekleri,

Düşünerek bekle.

Ve beni beklerken

yaşamı ardına koymadan,

Barışını düşünü al da,

bekle...

EMİNE ÇAKIR

tunca zıvanadan çıkarsa nolur ?

2008-09-27T18:04:00.007+03:00

suskunluğumu bozacak bir şeyler lazım .. bu depresyon halini üzerimden atabilmek için bir telefon lazım .. ve iki tane el lazım bana uzanan ..
ben uzatılan elleri görüyorum , kimse merak etmesin ! şuan tutmama sebebimse ; istediğim iki çift el değil .. tutarak değil de , koklayarak anlarım ! hiç değmeden , gözlerimi kapatarak , sadece koklayarak o iki çift elin istediğim olmadığını anlarım ..
ben o iki çift eli şimdi tutamam !
ama bu gidişle beynim iflas edecek ve bedenim izin verecek ..
ve ben yine farkına varacağım ki "bazen istediğimiz şeyler olmayabiliyor" !
bekle iki el .
havada asılı kal ama yakın dur ..
ki zamanı gelirse ben onları tutabileyim .
bazıları derdi bana hep "isteyip istememek değil mesele artık"
evet , o an isteyip istememe olmayacak mesele ..
tek eylem olacak
ve tutuşturulacak eller ..

'Cause you've gone away
Where there isn't a telephone wire
Still I wait by the phone
You don't even write to say goodbye
Goodbye

o halde ?
yaban eller
yaban güller
bir gün benim de yüzüm güler =)

evvela işlenmiş suçlar

2008-09-27T15:43:00.004+03:00

dün beklediğim kadar heyecanlı olmamakla birlikte , değişen pek bir şey de olmadı .. aslında oldu da , olmadı .. sadece adım adım ruh kiralıyorum . o eylem gerçekten gerçekleşene kadar bedenlerimiz güvende şimdilik .. zamanla daha ileriye gidecek ve tehlikeleşecek durum , biliyorum ..

onun dışında ; dolu dolu yaşayanlar da var hayatını .. her gün ya birileriyle ya da sadece biriyle , bilemem .. "keyfi bilir" der , geçerim o vakit .. artık kaale almaksızın , aynı işlemi gerçekleştirmekteyim ! bu belki karşılık vermek , belki de içimden geldiği içindir .. insanlara ne için olduğunu söylüyorum acaba ? bilmiyorum ben de .. ama bildiğim tek şey var ;

ben herkese yalan söylüyorum aslında ..

beni kimler anlatmaya çalışıyor .
beni kimler kalbine doldurmaya çalışıyor .
bilmiyorum
fakat dolduramayanlarsa , muhtemelen dolu olduğu için tam anlamıyla koyamıyor kalbinin ortasına ..
ben zavallı mıyım , yoksa oyuncak edilmeye devam mı ?
ya da dolu kalplere tutanak mı tutmalı ..

2008-09-25T16:52:00.005+03:00

oraya buraya savruluyorsun
çöpten farkın ne ?
kimbilir hangi çöp bidonunun içindesindir şimdi de

öyle işte .

2008-09-24T22:11:00.005+03:00

güne kahveyle başladım bugün yine
ve yine içtiğim o kahvenin bir yudumu sendin ..
bana göre "sen" hep "biz"din ,
sana göreyse artık "ben" , "hiç"im ..
seni bomboş yaşıyorum işte
eksiğim çok ,
eksilttin .
günü ağlayarak bitirdim yine
ve yine gözümden akan bir damla sendin ..

bir dost diyor ki ;

2008-09-23T18:12:00.004+03:00

yeni filizler büyütün .
sevileni unutup ; yürütün ..
gölgesinde yaşasınlar söğütün !

keşke.siz bir hayat için el ele

2008-09-23T17:38:00.002+03:00

bir yandan sen de beni zorluyorsun ya ..
en çok ona üzülüyorum .
biraz zaman (:

çok mu belli ?

2008-09-22T15:38:00.004+03:00

elimde iki tane nargile sipsisi var .
senin şehrinden kalma
sırtımda da son vukuatın izlerini taşımaktayım hala
kalbimdeki ağrılarla ..

senin şehrine dair ne çok şey var aklımda
yürüyeceğim uzun uzun o yolları
senden habersiz
kimsesiz
tek başıma ..
ve seninle gittiğimiz yerlere götürecek beni ayaklarım , beynim , kalbim
sipsilerden bir tanesini o uzun parkın banklarından birine bırakacağım
hani seninle ilk oturduğumuz bank var ya
oraya
seninle dudaklarımızın birleştiği banka
bana "bu aşk mı?" diye sorduğun banka
aşktan titrediğimiz banka ..
bırakacağım tam oraya

-ya sipsilerden diğerini napacaksın ?
onu da benim şehrime gömeceğim ..

(...)

ve senin topraklarındayken ikinci adımımı da anayurt'a atacağım .
rüya gibi geçen zamanların anısına
orada oturup süzeceğim el ele geçen üniversiteli sevgilileri
kar yağıyordu ya o zamanlar
yanımdaydın ve kimseye özenmezdim
bu sefer o sevgililere özeneceğim

zaman geçer , ben susarım yine ..
an gelir , gene konuşurum . ama içimden bu sefer
zaman geçer , ben tamamen susarım
bi de an gelir , aşka susarım bu sefer ..

herkes çok biliyor ya hani
her şeyin geçtiğini , bunun da geçeceğini söylüyorlar sürekli ..
sana da söylüyorlardır kesin
geçiyor mu peki ? geçti mi ? geçmediyse de geçecek ama değil mi ? ..
geçmemesi neyi değiştirir bilmiyorum ama geçecek olmasına da üzülüyorum ..
üzülüyorum çünkü
"madem böyle .." diyorum ve susuyorum .
"niye .." diyorum sonra da
yine susuyorum ..

insanların canı olurum , kanı olurum , sazı olurum , ruhu olurum
sonra bir gün yine sabah olur
o sabah öldürdükleri şey ben olurum ..

sen de gitmektesin .
zaten her şey o kadar muğlak bırakıldı ki ..
git !
güle güle

o sis .. gözümü kapatır ! bu nasıl bir his ?

2008-09-21T12:55:00.006+03:00

öteki yandansa garip haller içindeyim hala ..
hala mutsuzluk ağırlığını koymakta !

kimileri , biraz iyi olsam bunu fazla görecektir bana demiştim ya
etkisini çabuk gösteriyor dilimin ucundakiler
burnuma , burnumdan beynime kadar çıkıyor sızlamaları

öteki yandansa garip haller içindeyim hala ..
"böyle olmasını hiç istemezdim" diyesim geliyor devamlı !
suç benim , ceza benim değil durum ..
ben hep sevdim !
yüküm çok ağır
idamla yükümlüyüm .

ve hepsini size anlattım aslında
bkz .. düştüm

işte bu kadar ağırdı düşüşüm .
oysa ben masumum ..
sensizliğin verdiği acıyla öldüm .
ardımdan yakılansa tek bir mum ..

ışıkları söndür

2008-09-18T05:55:00.006+03:00

daha önce hiç sevişmedim ..

tuhafımsı

2008-09-14T10:26:00.006+03:00

birileriyle aynı kefeye konmak. dönmemek üzere yollananlardan olmak
ne kadar garip
ey insan,
küpüme girsen kokum gelmez artık sana..

her şey istediğin gibi işte, daha fazla konuşmayalım.
git kimle mutlu oluyorsan ol diyebilme gücüne bile sahibim..

zaten benim de bir şeye inancım kalmadı
n'aparsan yap be kadın..

(...)

yazıma bir şarkı sözüyle de nokta koymak istiyorum.

"kapıyı çekin gidin
beni bırakın gidin
kilidi vurun ardıma
iyiyim böle gidin gidin.."

bana özel .

2008-09-13T03:12:00.012+03:00

burada sadece beni tanıyanlar olacak . belki tanımak isteyenler de olacak ama ben, benim için önemli olanları ve beni önemli kılanlara izin vereceğim..

burada yalnızca ben olacağım.
benim masalım olacak
biraz yalnızlığımı tadacaksınız, biraz meraklanacaksınız
sonra bildiklerinizle yetineceksiniz

ben yine ağlayıp susacağım.

burayı benim mini günlüğüm gibi kabul edin
burada yazılanları cesedimin yazdığını söyleyeceğim size, bunu kabullenin.

her şey hissettiğiniz ve düşündüğünüz gibi..

ve burası bana özel.
bana özel odamdaki , bana özel çığlıklarım.
her şey çok gizli , bir o kadar da açık saçık
temiz konuşmayacağım belki
ama
burası bana özel.

-şuan çubuklardan biri haritanın ortasında, diğeriyse sol üst köşesinde.